Candid. Platform
for growth.

Frank’s Weekly: Lubach, normaal doen en Jumbo’s Loeki

Frank’s Weekly: Lubach, normaal doen en Jumbo’s Loeki

In Frank’s Weekly vatten we het belangrijkste nieuws van de afgelopen marketing- en mediaweek samen in zeven features. Waar gaan maandag de gesprekken over bij de koffieautomaat, welke quotes inspireren en waarom maakte een tv-commercial indruk?

 
1: Het nieuws: John de Mol biedt op De Telegraaf
Het leek er vorige week al op toen John de Mol zijn belang in Telegraaf Media Groep (TMG) vergrootte: die gaat zich vast bemoeien met de biedingsstrijd. En inderdaad, maandag werd bekend dat De Mol graag heel TMG inlijft met zijn holding Talpa. Of is het gewoon prijsopdrijving? Lees er hier meer over.

 
2: Het filmpje: Lubach stelt Nederland voor aan Trump
Een inkoppertje natuurlijk: Arjen Lubach maakte voor zijn Zondag met Lubach een hilarische video waarin hij Nederland voorstelt aan Trump. Het ging en gaat deze week miljoenen keren de wereld over. Al meer dan 50 miljoen views in de States zelf én instant fame voor Lee Towers en Ponypark Slagharen (“You can grab them by the pony”), dat ineens overspoeld wordt door bezoekers. Het filmpje leidde ook tot een petitie in de Verenigde Staten of Nederland inderdaad op de tweede plaats moet komen na Amerika.

https://www.youtube.com/watch?v=VCucYfFihKs

 
3: De persoon: de woordvoerder van Trump
Na de inauguratie van de 45e president van de Verenigde Staten, kunnen we nu elke dag nieuws over hem en zijn ‘administration’ verwachten. En er zelf maar een filter op zetten, of zo. Misschien te veel eer, maar de persoon van de week is toch wel
Sean Spicer, de woordvoerder van Trump. In één klap werd hij wereldberoemd. Ondanks foto's die lieten zien dat de inauguratie van Trump veel minder mensen op de been kreeg dan die van Obama, zei Spicer dat het de grootste opkomst ooit was, in tegenstelling tot wat de ‘liberal media’ meldde. Period. Op Twitter werd de hashtag #SpicerFacts trending. Bijvoorbeeld: ,,The Earth is flat. Period." #spicerfacts
4: De quote: “Doe normaal of ga weg”
De helft van het hoofd van het Nederlandse opperhoofd was te zien in een paginagrote advertentie in Telegraaf en AD (print inderdaad). Mark Rutte roept daarin op tot meer fatsoen: ,,normaal doen is de norm die we moeten uitdragen.” En anders ga je maar weg. Het kwam Rutte op massale kritiek te staan op sociale media, in de Tweede Kamer en op de buis. Politieke verslaggevers zien het als een verkiezingsstunt om eventuele PVV-stemmers een alternatief te bieden. Opvallend was de brief die rapper, schrijver en oud-leraar Massih Hutak schreef naar aanleiding van de boodschap van Rutte. Hij roept jongeren op te gaan stemmen. ,,Rutte valt het Nederland waar ik van houd aan, waar ik als vluchteling naartoe ben gekomen. Zure oude mensen vergeten nooit te stemmen (kijk naar Trump). Jonge invloedrijke mensen vergeten dat wel.”

 
5: De Commercial: Jumbo wint de Gouden Loeki
Het is geen inspirerend lijstje, de tien commercials die het Nederlandse publiek had genomineerd voor de Gouden Loeki 2016. Het is de award van de Ster, de reclameverkoper van de publieke omroep. Een prijs dus voor de leukste, opvallendste of eigenlijk gewoon beste reclame van het jaar. Dat Jumbo er met de gezellige familie met Michiel de Ruyter als vader met maar liefst vier verschillende filmpjes is genomineerd, geeft de armoede goed aan. Uiteindelijk werd de kerstcommercial van de supermarktketen gisteravond bekroond met de Gouden Loeki 2016. Dat is overigens heel knap gedaan van het reclamebureau Alfred International. Maar ‘vroeger’ was Nederland bekend om zijn reclamefilmpjes die internationaal scoorden en dat is al lang niet meer zo. Hopelijk leggen creatieven en merken dit jaar de lat weer eens hoger.

https://www.youtube.com/watch?v=thuyscDJUvA

 
6: Inspirerend: de YouTube-school
Bas van Teylingen is een YouTube-school begonnen. Er staat interview met hem in Adformatie hierover. Voor 300 euro krijgen jongeren een aantal uur per week les over het grote online videoplatform. Van Teylingen wil de kinderen vooral leren over creativiteit – hoe draai ik een leuk filmpje in elkaar? – maar ook over de gevaren. ,,Sommige kinderen denken dat heftige, schokkende en negatieve video's het beste scoren. Op de Tube School leren we ze dat alles wat ze online plaatsen gevolgen heeft.”

 
7: Het cijfer: 1,7 miljard
Google meldt in zijn ‘Bad Ads Report’ dat het 1,7 miljard “slechte advertenties” heeft verwijderd vorig jaar. Dat is dubbel zo veel als het jaar ervoor. Het gaat hierbij dan om uitingen over bijvoorbeeld illegale producten en diensten. Zo werden bijvoorbeeld 68 miljoen advertenties verwijderd voor niet-goedgekeurde medicijnen en 17 miljoen over online gokken. Google heeft de richtlijnen nog eens aangescherpt en stuit dus op nog meer troep. De techgigant gaat ook complete websites aanpakken die misleiden met valse content, zoals nepnieuws.
  1205 Hits
  0 Comments
1205 Hits
0 Comments

Een abonnement op de Blendle-krant

Een abonnement op de Blendle-krant

Je Blendle-artikel per stuk afrekenen is verleden tijd. In plaats daarvan introduceren Alexander Klöpping en Marten Blankesteijn een Spotify-model voor krantenverhalen. Een slimme manier om meer geld te verdienen of gewoon een goed idee?

 
Blendle komt met een premium-abonnement waarbij je voor een lousy 9,99 euro per maand elke dag een selectie ontvangt van twintig verhalen. De dagelijkse ‘interessebundel’ vindt voor driekwart van de verhalen plaats door een algoritme gebaseerd op ons leesgedrag. Een kwart van de verhalen is extra, iets om ons blikveld te verruimen (‘Voorganger Klöpping’ gaat ons opvoeden?). Klöpping stelt dat zijn bedrijf op deze manier een soort Netflix van de journalistiek zal worden, in tegenstelling tot de iTunes-variant die het vanaf de start in 2014 was. Hij ziet het abonnement ook als een antwoord op Facebooks strijd tegen al het nepnieuws. Klöpping (nog voor ‘Ruslandgate’): ,,Medewerkers van Facebook vinden een kattenvideo van Buzzfeed even belangrijk als een reconstructie van The New York Times, waarin wordt uitgelegd hoe Rusland de Amerikaanse verkiezingen gehackt heeft. Ik vind dat onvoorstelbaar. En het maakt me angstig, hoe weinig serieus Facebook haar rol in de maatschappij neemt. Facebook is inmiddels namelijk een van de belangrijkste nieuwsbronnen geworden voor jonge mensen. En het is ons gaan overspoelen met meuk. Ik ben er klaar mee.’’

 
Wat verandert er voor Bas Hakker?
Ongetwijfeld zullen analisten met een marketingtechnische achtergrond allerlei prachtige beschouwingen maken, maar in dit blogje wil ik even gezellig op mezelf focussen. Heeft deze omslag bij Blendle nut voor mij? Zouden er artikelen uitrollen die inderdaad mijn interesse hebben? En is het een tientje per maand waard?
Op dit moment heb ik een soort ‘Blendle-buffertje’ dat steeds wordt aangevuld als het op dreigt te gaan en de meeste verhalen lees ik via de nieuwsbrief. Geen idee in hoeverre deze nieuwsbrief op maat gesneden is (volgend verhaal: weet Marten waar mijn huis woont?), maar ik krijg elke ochtend en avond een overzicht met de leukste verhalen. Mijn interesses zijn redelijk overzichtelijk, je zou ook kunnen zeggen ‘saai’ of ‘voorspelbaar’. Met alle verhalen over media en sport kom je al een heel eind in de buurt van mijn leesbehoefte. Zonder concurrentie vind ik deze nieuwsbrief de allerbeste nieuwsbrief allertijden, dus de jongens en meisjes met die hippe namen uit Utrecht kunnen wel iets. De toon is lekker optimistisch, maar niet overdreven blij. Je krijgt zin om alles te lezen. Gemiddeld gezien zijn negen van de tien verhalen uit de nieuwsbrief interessant, maar ik neem niet altijd de tijd om alles te lezen. Eigenlijk werkt die oude methode prima voor mij; twee keer per dag word ik op de hoogte gehouden van de meest relevante artikelen en regelmatig klik ik daar iets van aan. De kans is groot dat ik op deze manier ongeveer een tientje per maand besteed aan verhalen, het zal iets minder zijn. In dat geval heeft zo’n premiumaccount toch geen meerwaarde, behalve dat ik nog meer keuze heb in de artikelen? En dat het Blendle de zekerheid geeft dat ik elke maand een tientje bij hen stuksla?

Even een proefabonnementje aanmaken
Dacht ik tenminste. Toch maar even een proefaccount aanmaken voor een week. Zo gedaan. Wat vragen beantwoorden. ‘Over welke onderwerpen wil je lezen?’ Media, showbizz, sport, voetbal, lange interviews. ‘Welke tijdschriften/kranten vind je relaxed?’ Hmmm, VaraGids, Volkskrant magazine, AD, Parool, Linda Man, Voetbal International, Humo. Pomp pom pom…En daar zijn mijn twintig artikelen al; een paar VaraGids-verhalen waar ik zin in heb, een lang interview met die hele leuke Brimstone-regisseur Martin Koolhoven, Robert Vuijsje die ik altijd boeiend vind. En dat interview met Wierd Duk lees ik ook graag, bijzondere gast vind ik dat. Niet altijd mee eens, maar hij heeft wel lef. Jammer van die oude column van AD-recensente Angela de Jong over Peter-Jan Rens. Prima verhaal, maar dat heb ik een tijdje geleden al gelezen. Schoonheidsfoutjes die er ongetwijfeld uitgaan. Ik zeg het alvast maar even, Marten en Alexander; media, sport en lange interviews graag! Daar heb je geen ingewikkeld algoritme voor nodig.

 
Wel wat kritische vragen natuurlijk; inderdaad, hoe zit het met de actualiteit? Dat Parool-verhaal over twee voormalig DWDD-redacteuren is ook al vrij oud. En nog iets, misschien een domme vraag hoor: houden jullie ook rekening met extreme voorkeuren voor magazines/kranten? Uit AD Sportwereld kan ik álles wel lezen en die VaraGids boeit me meestal ook van het begin tot het eind (hoewel ik de verering van VARA-programma’s weer wat irritant vind, maar de pagina van aardige Eus weer geweldig). En kunnen jullie er ook voor zorgen dat mijn favoriete auteurs standaard in de overzichten zitten? Van Nico Dijkshoorn, Sjoerd Mossou, Eus, Willem Vissers, Meester Bart, Ronald Giphart, Marcel van Roosmalen wil ik eigenlijk alles wel lezen. Dat geldt ook voor de interviews met Johan Derksen, daar ben ik fan van. En hoe zit het eigenlijk met sommige guilty pleasures? Er zijn wat dingen die ik lees, maar dat hou ik liever een beetje stil voor mijn afwezige schare intellectuele vrienden. Op Jan Dijkgraaf ga ik zeker niet stemmen, maar zijn columns vind ik wel weer heel grappig. Dat hele boze, maar dan goed opgeschreven. Of de verhalen op Mediacourant.nl met allemaal van die leuke vileine tussenzinnetjes van de mediaschuwe schrijver. En oh ja, daarmee komen we direct bij nog een vraag; waarom nemen jullie internet niet direct mee in de bundeling op om zo de ultieme combikrant uit de hele wereld te maken? Elke dag ga ik weer mijn vaste mediarijtje langs: Mediacourant, Villamedia, Adformatie, Ad Weekly (klonk ooit interessant), maar die sites verdienen toch ook een plekje? Toch? De column van Marianne Zwagerman bij BNR, altijd wel weer aardig.

Kortom, dat Premium lijkt me wel wat, ik ben vooralsnog fan. Eindelijk elke dag een op maat gemaakte droomkrant op het virtuele matje. Misschien kan ik binnenkort in een uurtje even mijn volledige voorkeuren doornemen met iemand van jullie redactie. Ach, ik kan het ook wel op een briefje knallen. Dus media, marketing en sport en nog wat van die guilty pleasures…Als ik in dat genre elke dag 20 artikelen krijg dan ben ik helemaal jullie man. Heb ik eindelijk weer een abonnement op de krant, ehhh op Blendle…

 
  4372 Hits
  1 Comment
4372 Hits
1 Comment

Vice spreekt taal van millennials

Vice spreekt taal van millennials

Medianetwerk Vice, bekend van online videokanalen voor millennials, gaat reorganiseren. Vice geldt als voorbeeld van hoe je met videoreportages geld kunt verdienen. Maar de online kanalen alleen leveren te weinig op en daarom komen er wereldwijd twintig televisiekanalen bij. Vice gaat meer investeren in nieuws, want dat is wat jongeren willen. Adverteerders staan klaar.

 
Ooit begonnen als alternatieve online krant in Canada, is Vice uitgegroeid tot een global empire dat nieuws brengt waar je niet om heen kunt. Kort geleden kreeg premier Rutte de vraag wat hij als EU-voorzitter gaat doen aan de Noord-Koreaanse dwangarbeiders die in Polen werken. Diverse media brachten dat nieuws, maar de bron was de reportage ‘Cash for Kim’ die Vice maakte in Polen.

Brutaal en volhardend drong een team van Vice door tot scheepswerven waar de Noord-Koreanen te werk waren gesteld. Verslaggevers stelden lastige vragen bij koppelbureaus en volgden de Noord-Koreanen naar hun overnachtingsplek die ze behalve voor werk niet mochten verlaten. De opnamen zijn rauw en soms snel gemonteerd, het zijn indringende beelden.

 
Eagles of Death Metal
Vice viel ook op na de aanslagen in Parijs. Het was CEO Shane Smith die als eerste een interview had met de band Eagles of Death Metal na de aanslag tijdens hun optreden in theater Bataclan. Indruk maakte Vice ook met z’n reportage over IS, waarvoor een verslaggever embedded was gegaan bij de terroristische organisatie.

Het mediabedrijf begon in 1994 in Montreal, in de woorden van de The New Yorker, als een gratis magazine met een reputatie voor provocatie. De oprichters schreven over wat hen toen interesseerde: drugs, rapmuziek en Montreal’s punk rock scene.

 
Van Canada naar New York
De verhuizing naar New York in 1999 ontstond uit een grap. Mede-oprichter Shane Smith had een Canadese krant verteld dat Vice was opgekocht door een plaatselijke miljonair Richard Szalwinksy. Dat was niet waar, maar de miljonair besloot uiteindelijk wel in Vice te investeren, waardoor het een kantoor in Manhattan kon openen.

Het huidige hoofdkantoor zit in Brooklyn, New York. CEO Smith ontvangt er zijn gasten in de Bear Room met een opgezette grizzlybeer. Die beer bedreigde ooit een cameraploeg van Vice in Alaska en moest worden doodgeschoten.

Smith gaat nog steeds zelf graag op reportage en presenteert het Vice News op het HBO-kanaal. Zijn wilde haren heeft hij deels achter zich gelaten. Hij is nu meer executive dan de punkrocker van weleer, maar met een voorkeur voor spektakel, op zoek naar evenwicht tussen entertainment en journalistiek.

 
Eerlijk en ontwapenend
De troef van Vice zijn de jongeren die het bedrijf aan zich weet te binden. Het is de tone of voice, de manier van filmen die millennials aanspreekt. Ruw, ongepolijst, maar ook eerlijk en ontwapenend. Soms hoor je ze praten over volgende shots die ze willen maken. Je ziet niet alleen wat op straat gebeurt, maar ook hoe hun journalistieke product tot stand komt, schrijft vakblad CJR.

Vice maakt momenteel een reorganisatie door. Er komt meer nadruk op nieuws. „Op YouTube merken we dat onze volgers meer nieuws willen,” zegt Smith. Nieuws in de vorm van korte en lange video’s over thema’s als milieu, economie en conflict. De nieuwsuitzendingen op betaalkanaal HBO worden uitgebreid en zullen uiteindelijk dagelijks worden.

 
Jongeren van internet naar tv
Verder komen er wereldwijd zo’n twintig tv-kanalen bij in onder meer Canada, Groot-Brittannië en Frankrijk. Die moeten inkomsten binnenbrengen met advertenties gericht op een breed jong publiek. Naast de ruim dertig bestaande buitenlandse kantoren komen er nieuwe vestigingen in onder meer Hongkong. In Amsterdam is al een kantoor dat de Nederlandstalige website onderhoudt.

Vice’s eerste tv-kanaal, Viceland, ging enkele maanden geleden in de VS van start. De eerste berichten zijn positief: Vice lijkt erin te slagen jongeren vanaf de internetkanalen mee te nemen naar tv. Bedrijven als Unilever, Samsung en T-Mobile adverteren op het kanaal. Vice onderzoekt de mogelijkheden voor een lineaire tv-zender in Nederland. De groei zit er wereldwijd in en sommige analisten vergelijken het Vice van nu met CNN in de begintijd.

 
Journalistiek en entertainment
Vice lijkt in de programma’s een middenweg te zoeken tussen journalistiek en entertainment. Daar is veel discussie over. De reportages – zoals deze maand meelopend met het Iraakse leger tegen IS – zijn indrukwekkend, maar ook een beetje sensatiegericht. ,,Alles draait om de manier van video editen en bij Vice is de edit gericht op entertainment,” zegt een criticus in CJR.

Een vrouwelijk redacteur kreeg ooit de opdracht een video te maken over sekswerkers in een stripclub in een ontwikkelingsland. Vice vroeg haar undercover te gaan als prostituée, wat ze weigerde. „Ze wilden het sensationeel maken en de sekswerkers gebruiken op een manier waar ik me niet in kon vinden,” zegt de redacteur die inmiddels Vice heeft verlaten.

 
Content trekt millennials
Het succesvolle verdienmodel van Vice heeft alles te maken met de jonge doelgroep. De content trekt millennials aan, waardoor adverteerders Vice weten te vinden. Naast korte ads voor de video’s worden sponsoren vermeld als co-creator. Zo sponsorde buitensportbedrijf The North Face een serie over ‘the most remote places on earth’. Garnier en Toshiba namen delen van de website voor hun rekening.

Maar Vice krijgt – los van de nieuwsreportages die zoveel lof oogsten – ook kritiek omdat bij sommige producties journalistiek en advertenties dwars door elkaar zouden lopen. Bij zulke branded content is niet te zien dat een bedrijf invloed heeft op de inhoud van een stuk. En dat tast de geloofwaardigheid van Vice aan.

 
Zonder geld geen media
CEO Smith zegt in The New Yorker dat inkomsten uit branded content nodig zijn om reportages te financieren. „Het kost geld om de daklozen in Bogota’s rioleringssysteem journalistiek te onderzoeken of de oorlog in Syrië te verslaan. Iedereen in de media die zegt geen geld te willen verdienen, zegt in wezen: ik wil niet werken. Zonder geld geen media.”

Al met al slaagt Vice erin traditionele vormen als nieuwsreportages te combineren met een innovatieve ‘millennial style’ die bij jongeren aanslaat. „We weten wat we willen,” zegt Smith. „Ruwweg is dat uitgroeien tot het grootste mediabedrijf voor jongeren in de wereld.”

 
  5723 Hits
  0 Comments
5723 Hits
0 Comments