Candid. Platform
for growth.

'Het chille aan deze laptop is dat ik hem overal mee naartoe kan nemen'

esmay_lenovo
Wat zouden we graag meer goede journalistieke, inhoudelijke content zien en...
Continue reading
  3059 Hits
  0 Comments
3059 Hits
0 Comments

Het antwoord op de vraag: wat kan een ziekenhuis met media?

wat-kan-een-ziekenhuis-met-media
En opeens was daar tijdens 'een podcast over media' een vraag uit het publi...
Continue reading
  2213 Hits
  0 Comments
2213 Hits
0 Comments

Hoe Ryanne van Dorst het pad richting Chaos TV effende

Hoe Ryanne van Dorst het pad richting Chaos TV effende

In de laatste week van DWDD, dat alweer een tijdje met winterstop is, gebeurde er iets bijzonders. Iets dat veel meer impact heeft dan je zou verwachten. Op die dag was namelijk Ryanne van Dorst tafeldame van Matthijs en haar optreden zou wel eens een blauwdruk kunnen vormen voor de manier waarop wij naar televisie kijken de komende jaren. Toen Matthijs in de introductie vertelde over schrijver Henk van Straten (lees die gast trouwens) en hij lovend was over zijn nieuwe boek, zei Van Dorst: heb je hem gelezen? of zeg je dat omdat het moet?ia

 
Niet vasthouden aan tv-wetten
Volgens de tv-wetten deed Ryanne raar; ze zwaaide in de introductie naar de gasten en tegen Cruijffbiograaf Auke Kok zei ze: ,,ik wist helemaal niet dat je zou komen, je schuift ineens aan.’’ Bij een eerder optreden zei ze al opeens: ‘zijn we eigenlijk live?’ en ‘ik zit hier voor het geld’. Het zou te makkelijk zijn om Van Dorst als een soort naïeve Chauncey Gardiner uit Being There weg te zetten, maar haar optreden werkte wel verfrissend en dat kwam doordat zij zich niet hield aan de tv-wetten. In de tv-wereld, zeker in een strak format als DWDD, houdt immers iedereen zich immers keurig aan zijn of haar rol. Het moet allemaal in een strak keurslijf passen van onuitgesproken tv-wetten (lief zijn voor elkaar, niet te opstandig, geen lange gesprekken, net niet diepzinnig genoeg, filmpjes tussendoor) en met die vorm van tv zijn we inmiddels een beetje klaar volgens mij. We willen af van de talkshows waar mensen op een voorgeprogrammeerde manier hun spulletjes verkopen (of dat nu een mening is of een product). We moeten stoppen met die acht minuten interviews die zijn bedacht door mensen die alles weten van de kijkcijfers. We willen chaos, maar georganiseerde chaos, denk buiten de lijnen zonder dat het onbegrijpelijk is voor de massa. Daar is het grote publiek aan toe en dat komt door YouTube en podcasts.

 
YouTube kills the tv-show
Die eerlijkheid, die echtheid, komt vanuit de YouTube-wereld die nog niet zo geformatteerd is en waar ‘echtheid’ gelukkig nog scoort, zelfs een voorwaarde is. Kijk maar eens naar Nienke Plas die gewoon zegt wat ze denkt, ook als het even niet zo lekker uitkomt. Natuurlijk is de tv-werkelijkheid altijd een ingeblikte versie van de werkelijkheid, daar kun je hele studies voor volgen, maar waar het omgaat is dat benaderde ‘echtheid’ een trend is waar we de komende jaren veel over zullen horen. En dat bedenk ik niet alleen zelf, maar in iemand als mijn collega Bram heb ik daarin een groot medestander. Je ziet het aan het succes van Voetbal Inside, waar de mannen aan tafel gewoon vertellen wat ze vinden zonder dat ze rekening houden met allerlei tere zieltjes. John de Mol begint die trend te ontwaren dus, niet voor niks gaat Utopia nog even door.

 
Ook in podcasts is echtheid de norm
Je ziet het ook in de wereld van podcasts waar ‘echtheid’ de norm is. Over het algemeen doen de podcasts het goed waarin niemand een rol speelt zoals je op tv wel ziet. Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth zijn gewoon echt twee nerds die de hele dag over media praten en dat doen ze ook op hun podcast. Klöpping is zelfs geïrriteerd als Pfauth probeert om zich aan de onderwerpen te houden. Dat aspect zie je bijvoorbeeld misgaan bij Paul de Leeuw en Marc-Marie Huijbregts in ‘Als je alles hebt gehad’ die duidelijk bij elkaar gezocht zijn. In de YouTube- en podcastwereld zouden dat twee vrienden moeten zijn die sowieso veel over het leven, media en nieuws praten en daar toevallig een microfoon bij en/of een camera op zetten. Het is het oude denken.
Afgelopen week zag ik een stukje van de retro retroversie van Wie Ben Ik en dan zie je dat dit soort tv echt gedateerd is; de flauwe grapjes, dezelfde RTL-koppen. Natuurlijk is het smaak dat ik veel liever naar broers en zus Van Rossem kijk, maar dat zijn ook in het echte leven grappige mopperaars die met liefde over hun vak praten.

 
Van Dorst TV
Hoe zou je die Van Dorst-achtige aanpak kunnen vertalen in concrete tv-programma’s voor het grote publiek? Je zou bijvoorbeeld de tv-wetten kunnen loslaten en elke avond van 19 tot 20 uur reserveren voor ‘iets’. De presentator en het tijdstip staan vast, maar verder begin je elke dag opnieuw. De inleiding is altijd weer het filmpje over hoe de presentator tot zijn onderwerp gekomen is. Wel een format dus, maar niet teveel invullen. Het mag een uur met één kenner gaan over euthanasie, media of uitstervende dieren, maar de presentator kan ook op bezoek gaan bij een hospice. Geen muziek, geen filmpjes, maar elke dag iets nieuws; Talk TV dus. De ideale man of vrouw? Beau van Ervens Dorens zou het kunnen, maar ook verbaal lenige mensen als Jeroen van Koningsbrugge, Wilfred Genee of Patrick Lodiers. Of Ryanne zelf natuurlijk.
  4512 Hits
  0 Comments
4512 Hits
0 Comments

Het gelijk van Vis TV: bye bye massa, hallo niche!

Het gelijk van Vis TV: bye bye massa, hallo niche!

Er is onnoemelijk veel veranderd in de media in de afgelopen periode. Eén van de trends, met mogelijk enorme gevolgen, is de sterke opkomst van niche-media. Neem bijvoorbeeld het succesverhaal van Vis TV waar Ed Stoop hét boegbeeld van de Nederlandse hengelsport werd. Of Autocar4Work, het nieuwe niche-platform voor bedrijfswagens dat binnenkort groots uitpakt. Moeten massamedia zich zorgen maken over de opkomst van de niche?

 
Middensegment verdwijnt
Vorig jaar spraken Alexander Klöpping (Blendle) en Ernst-Jan Pfauth (De Correspondent) in hun podcast Een Podcast over Media met mediamagnaat Derk Sauer. In deze (overigens zeer aan te raden!) podcast, doet Sauer zijn visie op niche-media uit de doeken. Sauer is overtuigd van de toekomst van niche: ,,Alles wat generiek is verdwijnt, denk ik. En alles wat specifiek is blijft, en dan zeker lifestyle of hoe je het ook wil noemen. Iets wat jouw dagelijks leven betreft.’’ In de nabije toekomst is er geen ruimte meer voor het middensegment, voorspelt hij. ,,Er is een aantal global brands dat zal overleven. Denk Amazon, Apple, Facebook. Daarnaast krijg je heel veel kleine dingen. En daar tussenin zit steeds minder. Dat hele middenstuk wordt dan gewoon weggeslagen. Dan ben je óf in een niche bezig óf je bent onderdeel van een miljardenconcern.’’

 
Vis TV
De populariteit van een niche-medium als Vis TV doet vermoeden dat Sauer wel eens gelijk kan hebben. In 1996 was Vis TV voor het eerst op televisie te zien, toen al met Ed Stoop als boegbeeld. In ruim twintig jaar tijd groeide het programma uit tot een vis-platform dat écht niet alleen pensionado’s trekt. Op RTL7 kijken op de vroege zondagmorgen wekelijks gemiddeld 70.000 kijkers naar Vis TV. Het gelijknamige YouTube-kanaal heeft ruim 16.500 abonnees. En alle social kanalen en nieuwsbriefbestanden van Vis TV zijn bij elkaar ook nog eens goed voor een bereik van zo’n 52.000 volgers.

 
 
‘Doelgroepmakers’
,,We hebben nooit programma’s gemaakt voor het grote publiek. Altijd voor beperkte doelgroepen. Dat was in die tijd al onze visie.‘’
Voor de makers van Vis TV, productiebureau Tangram Media, is niche geen hype van de laatste jaren. Producent Jan Smulders geloofde jaren geleden al in de kracht van het kiezen voor een specifieke doelgroep. ,,Het was zo’n beetje in 1990 dat wij ons op onze eerste niche-markt stortten,’’ vertelt hij. ,,Dat was de markt van de duivenmelkers. Een kleine groep waar wij videobanden en later ook magazines op video voor zijn gaan maken. Dat sloeg heel erg aan.’’ Voor Smulders reden om meer doelgroepen te gaan bedienen. ,,Wij noemen onszelf altijd ‘de doelgroepmakers’,’’ zegt hij. ,,We hebben nooit programma’s gemaakt voor het grote publiek. Altijd voor beperkte doelgroepen. Dat was in die tijd al onze visie.‘’

 
 
Onbediende doelgroepen
Na de duivenmelkers volgden de sportvissers. ,,We zijn gaan kijken of er soortgelijke doelgroepen te vinden waren die nog niet op televisie bediend werden,’’ legt Smulders uit. ,,Zo kwamen we bij de sportvissers. ,,Die vonden maar mondjesmaat informatie over hun hobby. En dus zijn we ook weer op eigen initiatief begonnen met het maken van videobanden op abonnementsbasis voor de hengelsport. En ook dit bleek weer een schot in de roos. Uiteindelijk werden we benaderd door RTL voor een programmaformat; ,,The rest is history’’.

 
 
Tips en trucs
Smulders heeft een advies voor iedereen die een nichemarkt wil veroveren: ,,Leer je doelgroep goed kennen en weet waar ze behoefte aan hebben. Dat is de kern van de zaak. Natuurlijk moet je content ook amusementswaarde hebben, maar je moet je volgers vooral van tips en trucs voorzien. Want mensen moeten je opzoeken omdat ze het leuk vinden én omdat ze er ook iets van opsteken. Wanneer je je doelgroep op de één of andere manier weet te bevredigen en ze hebben er ook nog iets aan, dan komt de rest bij wijze van spreken vanzelf. Dan gaan je volgers je ook opzoeken via allerlei andere kanalen.’’

 
 
Verklein je doelgroep, vergroot je achterban
Ook Robert van den Ham, managing director bij Currus Media House, gelooft heilig in de niche. In zijn geval die van de bedrijfswagens. Binnenkort lanceert hij in samenwerking met TranswebGroup het mediamerk Autocar4Work in print (specials), online (website/video/social media) en met test-events. ,,Door niches op te zoeken verklein je als het ware een doelgroep, maar vergroot je daarbinnen het aantal lezers, bezoekers en volgers,’’ legt Van den Ham uit. ,,Er is vaak minder concurrentie, de consument is makkelijker te vinden en met de juiste expertise goed te binden en vast te houden. Zo kan je loyaliteit opbouwen. Bij niches horen experts en bij Autocar4Work zijn dat niet alleen ervaren testredacteuren maar ook de automobilisten zelf. Zij zijn immers de ervaringsdeskundigen.’’

 
 
Het gaat om informeren
Binnen niches draait het in zijn ogen vooral heel concreet om informeren. ,,Om meningsvorming. Om telkens goede, complete, betrouwbare informatie geven waar iemand zijn of haar voordeel mee kan doen. Dat is wat de consument verwacht. Er hoeft minder ‘slagroom op de taart’ dan bij massamedia. Wie het goed aanpakt binnen niches, breed inzet met mediatypes en zo een community weet te creëren, pakt een voorname plek binnen een segment die je niet snel meer hoeft af te geven.’’

 
 
Doordacht plan
Aan de totstandkoming van Autocar4Work ging een doordacht plan vooraf dat ook op andere niches toepasbaar is. ,,Het is een open deur, maar toch: ga eerst in gesprek met mensen tot de niche behoren. Doe marktonderzoek en start dan met het in het kaart brengen van de werkelijke behoefte,’’ legt Van den Ham uit. ,,Is er nog ruimte? Is er concurrentie en hoe pakken zij het aan? En niet te vergeten: wat moet het eindresultaat van een eigen mediamerk binnen de niche zijn? Deze vragen hebben wij onszelf eerst gesteld, met vervolgens: moeten we en kunnen we onderscheidend zijn? Dat was tweemaal een ‘ja’ trouwens. Kijk, dat er concurrentie is binnen een niche is prima, anders kun je je ook afvragen waaróm er geen concurrentie is. Maar dan moet je het wel net anders willen doen. Na veel gesprekken met onze mogelijke doelgroep zijn we vervolgens langs een aantal auto-importeurs geweest om de stemming te peilen, en toen we ook daar de handen op elkaar kregen voor onze keuzes en aanpak, hebben we besloten in de niche ‘bedrijfswagens’ te stappen.’’

 
 
Van platform naar community
Van den Ham ziet daarnaast een andere interessante ontwikkeling binnen niches. ,,Er komen steeds meer internationale online OTT (Over the Top)-platforms die zich richten op een specifiek onderwerp. Met alles binnen een online kanaal op het gebied van een niche. Films, documentaires en series, maar ook boeken, tijdschriften, foto’s, enzovoorts. Werkelijk alle content over een onderwerp is dan verzameld en te vinden op een platform, dat zomaar kan uitgroeien tot een community. Wij onderzoeken momenteel de kansen voor zo’n automotive platform, met daarbinnen dan allerlei niches, ook bedrijfswagens. Pak de onderzoeken er maar bij, de opkomst van OTT-platforms de komende jaren gaat ons online gedrag en de hang naar niches zeker weten veranderen.’’

 
 
Hoe kleiner, hoe beter
Of niches de toekomst hebben is voor Smulders geen vraag maar een voldongen feit. ,,Het maakt niet uit wát je doelgroep is,’’ zegt Smulders. ,,Als de kern maar is dat je één doelgroep bedient en niet probeert om een hele grote groep te bereiken. Omschrijf je doelgroep goed en breng deze in kaart. Alleen dan kun je goede content produceren. Daar geloof ik heilig in. Hoe kleiner je doelgroep, hoe beter het is. Dan bereik je precies de mensen die je wíl bereiken en geen gezeur er omheen.’’ Ook Van den Ham heeft vertrouwen in zijn niche. ,,Dit is het moment om een plek in het nichelandschap te claimen en naar de nummer 1-rol toe te groeien. Op die plek moet je het binnen een niche altijd kunnen redden.’’
  7706 Hits
  0 Comments
7706 Hits
0 Comments

Waarom is er in Nederland geen The Wirecutter?

Waarom is er in Nederland geen The Wirecutter?

Sorry Alexander, we lenen wel eens een ideetje van je (ruilen voor een contentmarketingstrategie?). Op een van de laatste edities van ‘Een Podcast over Media’ vertelde Alexander Klöpping over The Wirecutter, de geweldige website met alleen maar recensies die onlangs gekocht is door New York Times.

 
Bizar eigenlijk dat er nog geen Nederlandse variant van The Wirecutter is, een website briljant in al zijn eenvoud. Het idee is vrij overzichtelijk, je klikt op een willekeurige productcategorie, bijvoorbeeld ‘winterschoenen’ en er volgt een scherpe recensie en de keuze van het allerbeste product. Uit de winterschoenentest kom één winnaar in een mannen- en een vrouwencategorie; ‘our pick’. Onder het verhaaltje met de testresultaten staat een duidelijke knop met een link naar de webshop waar je de schoen kan bestellen; in heel veel gevallen Amazon en soms een ander webwinkel. Met dat laatste verdient de site ook haar geld, de webshop betaalt voor elke sales die tot stand komt (ja, we weten dat het affiliate marketing heet) via de site. Het schijnt overigens dat de schrijvers niet weten hoe hoog de commissies zijn en dat lijkt me heel gezond. Er is tegenwoordig ook een dependance van Wirecutter genaamd ‘The Sweethome’ waar de focus ligt op huishoudelijke producten.

 
Verkocht voor 30 miljoen dollar
The Wirecutter is bedacht door Brian Lam, schrijver en voormalig hoofdredacteur van techsite Gizmodo. In 2016 werd The Wirecutter gekocht door The New York Times voor ongeveer 30 miljoen dollar. Het past in de strategie van de krant (binnenkort ook in Nederland, let maar op) om te focussen op service voor de lezers.

Klöpping zei het ook op ‘de podcast’, maar het model van The Wirecutter zou natuurlijk in Nederland ook als een tierelier lopen. Sterker nog: er is een club die het businessmodel gemakkelijk kan kopiëren; De Consumentenbond. Kun je daar lekker snel de beste sporthorloges bekijken om via een linkje naar Mediamarkt snel te schakelen? Nee natuurlijk. Je moet eerst een abonnement nemen van 5,95 per maand, gedoe dus.

 
Eigenlijk heel logisch
Je zou kunnen zeuren dat bij de Consumentenbond allemaal zo langzaam gaat en die impuls voel ik wel en beetje, maar je moet ook rekening houden met de achtergrond van zo’n club. De Consumentenbond is niet in het leven geroepen voor consumententesten, maar om de belangen van consumenten te verdedigen, een andere positie dan de voormalig start up van Lam. De bond vertegenwoordigt de belangen van de leden en niet van fabrikanten. De kans is dus klein dat ze daar met een affiliate systeem gaan werken, dat vinden ze daar ongetwijfeld een beetje té afhankelijk worden. Bovendien moeten de leden vast toestemming geven voor zo’n constructie. Zit wel iets in ook.

 
De Recensiekoning
Nee, de Nederlandse versie van The Wirecutter zal gewoon van nul af opgebouwd moeten worden. Arjen Lubach heeft trouwens ooit een grappige variant in de lucht gehouden;  De Recensiekoning. Daar werden bijvoorbeeld de onderburen, knipogen, kraanwater, een droom en vele andere grappige dingen gerecenseerd. Het was vooral grappig, mede door Martine de Jong, een van de grappigste vrouwen van Nederland die in de redactie van Lubach zit en veel vlogt.

 
Coolblue’s Keuze
Maar goed, de vraag naar recensies is onverminderd groot en webshops zelf hebben de rol van The Wirecutter hier overgenomen. Ook zijn er per product natuurlijk aardig wat recensiesites (restaurants, telcomaanbieders et cetera). Want geef maar toe mensen, als jullie een nieuwe tv zoeken dan ga je toch ook altijd even naar Coolblue’s Keuze? Het zou handiger zijn als je een plek had die toch iets verder afstaat van Coolblue zelf.
Aan de slag
Even concreet. Hoe te beginnen? Wij zouden zeggen; een clubje van tien, breed ingevoerde, journalisten maakt een plan om elke week twee productcategorieën te testen. Het tiental vraagt een zakelijke partner om afspraken te maken met Bol.com, Mediamarkt, Coolblue en Wehkamp (en misschien al een nieuwsmerk voor de distributie). De webshops betalen allemaal hetzelfde percentage per verkoop die tot stand komt en sluiten een deal waarvan het tiental journalisten niets weet. De zakelijke man of vrouw betaalt de journalisten een keurig uurtarief om elke week twee recensies te schrijven en om een uurtje bij elkaar te komen waarin het beste product wordt gekozen.
Totale kosten
De journalisten kosten geld, er moet geïnvesteerd worden in de website en natuurlijk ook een marketingpotje komen om de views aan te jagen. Oh ja, er moet ook een tone of voice bedacht worden van de site (niet zomaar wat doen mensen). Met een euro of 10.000 startkapitaal per maand zou je toch een geweldige site in de lucht kunnen houden? Distributie via de Volkskrant, niks meer aan doen. Zullen we het als eerbetoon www.alexander.nl noemen?
  5005 Hits
  0 Comments
5005 Hits
0 Comments

Het Taylor Swift-gevoel van Alexander Klöpping over ‘stoppen’ NRC en Telegraaf

Het Taylor Swift-gevoel van Alexander Klöpping over ‘stoppen’ NRC en Telegraaf

Het was wat onrustig rond Blendle het afgelopen jaar. Uit de jaarrekening over 2016 bleek een verlies van 2,4 miljoen euro en NRC en Telegraaf besloten te stoppen met de start up. Aan de vooravond van een nieuwe innovatie - gesproken journalistieke verhalen genaamd ‘Blendle Audio’ - praat eigenaar Alexander Klöpping ons even bij. 

Het is een mooi nieuwtje natuurlijk. Via Blendle Audio kun je luisteren naar een selectie van journalistieke verhalen. Professionele stemmen lezen artikelen voor uit de kranten en bladen die aangesloten zijn bij Bendle, dus je kan tijdens de afwas of het stofzuigen lekker een Volkskrantje doornemen. Het past helemaal in de ‘podcasttrend’ waarbij we allemaal graag op de fiets of in de auto naar onze informatieve ‘helden’ luisteren.

Verliesgevend jaarPrima natuurlijk. Maar er kwam stevig nieuws naar buiten de afgelopen weken over Blendle. In het boekjaar 2016 leed Blendle een verlies van 2,411.045 miljoen euro. Klöpping: ,,Het was vrij shocking hoe weinig mensen van startups snappen, maar dat leg ik dan met alle plezier even uit.’’ Want dat soort rode cijfers zijn normaal te noemen? ,,Het grote verschil tussen startups en andere bedrijven is dat je meer risico neemt. Je gaat eerder de grens over, investeert meer en dat doen we aan de hand van durfinvesteerders. Als je zo iemand kan vinden die erin gelooft dan neem je samen de gok.’’ En het bedrijf groeit nog steeds, zo legt hij uit. ,,We zijn de grootste bron van pure digitale lezersinkomsten.’’

 
Klöpping: ,,Het was vrij shocking hoe weinig mensen van startups snappen, maar dat leg ik dan met alle plezier even uit.’’
 
Kan hij niks meer over omzetten zeggen? Dat zou het allemaal iets scherper, duidelijker maken. ,,Omzetten hebben niet zoveel zin want soms kies je ervoor om wat meer te investeren om op de lange termijn te oogsten, dus dat geeft alleen maar onrust.’’

Ambitie nog overeindMaar toch even. De ambitie waarmee hij Blendle in 2013 is begonnen, samen met zijn vertrokken partner Marten Blankesteijn, staat nog steeds overeind? ,,Wij hebben een helder doel, namelijk dat jonge mensen gaan betalen voor journalistiek, waardoor makers mooie dingen kunnen blijven doen. Maar we komen met veel bochtjes uit bij dat grote doel en daarom plannen we slechts per kwartaal en luisteren we goed naar onze gebruikers. Als we nu hét verdienmodel paraat hadden, zouden we al over de hele wereld zitten. Maar het is niet voor niks dat partijen als New York Times of Axel Springer in ons investeren.’’

Concreet voordeelKan hij vertellen hoe ver Blendle is in die zoektocht naar een werkend businessmodel? ,,Een van de belangrijkste bevindingen is dat de verhalen waar mensen écht iets aan hebben goed lopen. Bijvoorbeeld: hoe word ik productiever op mijn werk of welke vitaminen werken wel? Of hoe slaap je beter?’’ Daarnaast werkt de combinatie van iemand met autoriteit en een originele opinie goed. ,,Maarten van Rossem bijvoorbeeld, die een alternatieve troonrede schrijft. En wat níét werkt is de overschrijfjournalistiek die je veel op internet ziet.’’

 
,,Een van de belangrijkste bevindingen is dat de verhalen waar mensen écht iets aan hebben goed lopen. Bijvoorbeeld: hoe word ik productiever op mijn werk of welke vitaminen werken wel? Of hoe slaap je beter?’’
 
Niches werken ook primaOok werken niches goed in de online wereld. In zijn ‘Podcast over Media’ (samen met Ernst-Jan Pfauth) was een tijdje terug Derk Sauer te gast. De ex-hoofdredacteur van Nieuwe Revu verwacht dat het alleen nog om niches gaat de komende jaren. Mensen gaan zich steeds meer helemaal onderdompelen in onderwerp X. ,,Ik geloof ook enorm in de niches,’’ zegt Klöpping. ,,Als je helemaal gek bent van voetbal dan moet je niet bij de kranten zijn, maar heb je andere bronnen. Ik kan bijvoorbeeld zelf niet zoveel met de Nederlandse tech-journalistiek, want dat heb ik allemaal al op Amerikaanse sites gelezen. Maar ik lees wel veel over de politiek, want dat is niet mijn niche en je kunt de voorkennis van mensen mooi gebruiken voor je aanbod. Want alleen dan gaan mensen vooruit en dat willen we toch?’’

Afspraken met uitgeversDan komen we op een interessant gebied uit in het businessmodel van Blendle. Het bedrijf maakt immers altijd eerst afspraken met uitgevers, ‘verkoopt’ de verhalen vervolgens per stuk of per premium abonnement aan de lezer en betaalt een gedeelte aan de uitgevers. ,,Met Psychologie Magazine praten we over onderwerpen die het goed gaan doen. Vrij Nederland maakt zelfs stukken die eerst op Blendle verschijnen en later pas in het blad.’’

Verkopen van verhalenWerken ze eigenlijk ook met de grote kranten op die manier samen? Die houden er vast niet van als Blendle hun redactionele agenda gaat bepalen. ,,Bij grote kranten gaat het minder om de onderwerpkeuze, maar over het verkopen van de stukken dus over goede koppen en inleidingen. Wij hebben een systeem dat aangeeft of een kop het in potentie goed gaat doen. Dat je vraagtekens moet toevoegen of bijvoorbeeld dat je het beter in de avond kan plaatsen. Daar hebben uitgevers dan weer wél interesse in.’’

Afhaken NRC en Telegraaf
Daarover gesproken. De hoofdredacteuren van NRC en Telegraaf beëindigden hun relatie met Blendle. Een van de argumenten is dat ze vinden dat Blendle zich te nadrukkelijk met de redactie bemoeit. Snapte Klöpping die analyse? Dagbladen willen gewoon zelf via digitale abonnementen hun geld gaan verdienen en dat niet aan Blendle laten. ,,Ik moet heel erg denken aan Taylor Swift die wegging bij Spotify, maar ze keerde terug omdat haar publiek nu eenmaal op Spotify zit. Wij hebben een enorme groep lezers die wij bedienen en of ze mee willen doen dat is aan de kranten zelf.’’ Hij heeft uitgevers toch wel nodig? ,,Zonder uitgevers hadden we een leeg winkeltje, maar we hebben ook geweldige titels als de New York Times in de kiosk. Het is alsof AH vreest dat het Coca-Cola niet meer in de winkel mag leggen, maar vooralsnog verdient Coca-Cola daar goed geld. We maakten miljoenen over aan de grootste uitgevers en nu gaat dat geld een andere kant op.’’

 
,,Ik moet heel erg denken aan Taylor Swift die wegging bij Spotify, maar ze keerde terug omdat haar publiek nu eenmaal op Spotify zit.

 
Zelf geld verdienenKranten willen natuurlijk zelf geld verdienen met hun merk, geen onlogische gedachte. ,,Ik weet wat ik overmaak aan uitgevers en dat zijn significante bedragen. Taylor Swift kan aan haar eigen Spotify werken, maar er is ook een reden dat Spotify goed werkt. Dat komt niet alleen door de goede artiesten, maar ook door de playlist en de interface. Taylor Swift wil fans bereiken en datzelfde geldt voor een krant. Dat doe je door op zoveel mogelijk plekken aanwezig te zijn. Uitgevers zoeken juist naar heel veel verschillende plekken waar ze hun spullen kwijt kunnen.’’

VS en DuitslandHoe is het eigenlijk met de plannen in Duitsland en de VS? ,,We beginnen, net zoals John de Mol doet, altijd alle projecten in Nederland en gaan dit jaar ook in meer landen uitbreiden dan alleen in de VS en Duitsland. We leren steeds meer iets over de behoeftes van mensen. We zullen dit jaar ook zichtbaarder zijn, bijvoorbeeld op tv. Onze naamsbekendheid kan nog wel iets omhoog en als we mensen eenmaal aan boord hebben dan kunnen we mensen ook het product laten gebruiken.’’

Klöpping gelooft oprecht dat er geen bedrijf ter wereld is dat zoveel lessen leerde over hoe je jongeren kan interesseren voor kwaliteitsjournalistiek. ,,Zonder mezelf op de borst te slaan, begrijp ik wel waarom die investeerders op de eerste rij willen zitten. We doen experimenten met machine learning en met journalistiek gericht op individuen, teveel om op te noemen. Er gebeurt op de achtergrond heel veel waar mensen in die industrie met respect naar kijken.’’

 
,,Zonder mezelf op de borst te slaan, begrijp ik wel waarom die investeerders op de eerste rij willen zitten.

 
Blendle Audio omdat ‘het gesproken woord’ hot isEn één van die innovaties is dus Blendle Audio, voorgelezen verhalen. Uit het persbericht: ,,Het is zo simpel dat we ons afvroegen waarom het nog niet bestond.’’(..) Er is een enorme opmars van podcasts, audioboeken zijn inmiddels een miljardenindustrie en met de komst van Android Auto en Apple CarPlay luisteren steeds meer mensen naar on demand radio in de auto.’’ Oftewel, Gary Vaynerchuk zegt het altijd: Audio is hot. Het concept is op zich vrij overzichtelijk, legt Klöpping uit. ,,We beginnen met een kleine selectie als onderdeel van je Blendle Premium account. We willen die wereld van podcasts koppelen aan de krantenwereld en geloven dus in die combinatie.’’
  2516 Hits
  0 Comments
2516 Hits
0 Comments

Kan verliesgevend Blendle 2018 overleven?

Kan verliesgevend Blendle 2018 overleven?

Overleeft Blendle 2018? Dat is de vraag na een inkijkje in het jaarverslag van 2016. De dienst is het waard om overeind te blijven. Met een paar slimme investeringen en meer hulp van onwillige Nederlandse uitgevers.

Het jaarverslag van Blendle over 2016 toont geen rooskleurige cijfers. In dat jaar draaide Blendle nog meer verlies dan in 2015: -2,4 miljoen euro. Ook het eigen vermogen ging in de min, naar 1,4 miljoen. Omdat Blendle verwacht dat de komende jaren het resultaat ook negatief is, wordt het zonder nieuwe investeringen moeilijk om 2019 te halen.

Onbekend aantal abonnees  Dankzij ontvangen investeringen in 2017 van nieuwe geldschieters Nikkei (Japan) en Inkef Capital (Nederland) was de liquiditeit het afgelopen jaar voldoende. Verder is het onbekend hoeveel abonnees de dienst nou eigenlijk heeft en welke omzet daarmee wordt behaald. Die cijfers worden niet gedeeld. In 2016 zouden ze wel door de ‘magische grens’ van 1 miljoen zijn gegaan, maar waren er ‘slechts’ 200.000 personen die daadwerkelijk geld stortten op hun account. Er wordt nogal eens wat cadeau gegeven en als je ontevreden bent met een artikel krijg je je geld terug.

Lastig jaarHet jaar 2017 was ondanks de investeringen van Nikkei (eigenaar van Financial Times) en Inkef (we weten niet hoeveel geld zij samen ‘geschoten’ hebben) ook een lastig jaar voor Blendle. Bijvoorbeeld omdat er negen medewerkers moesten worden ontslagen. De reden was dat Blendle ‘te hard heeft willen groeien’. Maar de overheadkosten zijn domweg te hoog voor wat Blendle aan omzet binnenhaalt en je vraagt je af of je echt 80 mensen in dienst moet hebben. Toch bleef oprichter Alexander Klöpping positief, want de eerste twee kwartalen van 2017 waren volgens hem de twee beste sinds de start.

Blendle in Duitsland en de VS  Hoe gaat het ondertussen met Blendle in Duitsland en Amerika? Axel Springer en New York Times investeerden in 2014 samen 3 miljoen in Blendle. In de VS wordt de dienst ‘de iTunes for news’ genoemd, maar of het goed loopt weten we niet. New York Times scoort in dit Trump-tijdperk ondertussen zelf enorm veel abonnees, dus de vraag is of dit uitgeefbolwerk Blendle wel echt nodig heeft. Al is de keuze aan titels natuurlijk veel breder.
In Duitsland ging het, blijkens dit artikel van februari 2017, nog niet super, met name omdat de inkomsten domweg tegenvallen voor uitgevers. In Nederland was er een cruciale ontwikkeling: eerst stapte NRC helemaal uit Blendle en daarna Telegraaf Media Groep (TMG) en de Persgroep uit de Premium-dienst.

Zelf uitgever geworden  Met Premium lijkt de kiosk zichzelf in de vingers te hebben gesneden. Bij een premium-abonnement selecteert het team voor jou elke ochtend twintig artikelen uit het aanbod kranten en tijdschriften. Daarmee is Blendle zelf uitgever geworden. Dat is lastig te verkopen aan de traditionele uitgeefhuizen die toch al worstelen met hun businessmodellen en het afgelopen decennium adverteerders en abonnees zagen weglopen. Toch is dat jammer. Misschien is Blendle niet de redder van de journalistiek die het genoemd werd, maar zeker een welkome toevoeging aan het aanbod, juist omdat de traditionele uitgevers zijn gaan dwalen.

IngewikkeldEigenlijk hadden de Nederlandse uitgevers Blendle dus al vanaf de start als een gezamenlijk project moeten omarmen. Dat wilden ze niet. In 2014 liet de inmiddels vertrokken Marten Blankesteijn zich naar aanleiding van de investeringen van Springer en The New York Times tegen Adformatie ontvallen dat Nederlandse uitgevers nooit concreet zijn geworden voor een investering. ,,Maar dat was ook moeilijker, omdat Nederlandse uitgevers het ingewikkeld vinden om mee te doen aan een project dat deels eigendom is van een andere Nederlandse uitgever. We hebben het zo’n jaar geleden wel eens gevraagd, maar dan was het antwoord altijd: ‘Als zij investeren, dan doen wij niet mee’.”

Wat wil de consument?
Dat is tekenend voor de Nederlandse uitgeefwereld die ondertussen onder druk van de Amerikaanse techbedrijven moet toegeven dat samenwerken misschien wel de enige oplossing is om zelf te overleven. Maar de belangrijkste vraag is: wat wil de consument? Voor goede inhoud gekoppeld aan goede techniek wil de (jonge) consument best betalen. Dat heeft Blendle in huis. Mocht de dienst in 2018 die extra investeringen binnenhalen dan is het zinvol dit te steken in verdere verfijning van de techniek en het aanbieden van video en grafische mogelijkheden. En daarnaast een grote marketingcampagne voor nieuwe aanwas van betalende abonnees.

 
LEES OOK
https://www.frank.news/2016/01/27/nieuw-verdienmodel-blendle-echt-een-succes/

 
  5454 Hits
  2 Comments
5454 Hits
2 Comments

Podcast NU.nl goed beluisterd….maar kan nog beter

Podcast NU.nl goed beluisterd….maar kan nog beter

NU.nl lanceerde afgelopen week de nieuwspodcast 'Dit wordt het nieuws'. Even bellen met hoofdredacteur Gert-Jaap Hoekman over de plannen en de luistercijfers.

Leuke aanleiding voor een Frank.news-verhaaltje, dacht ik toen er een tweet van Alexander Klöpping voorbijkwam met de Top10 van meest populaire podcasts op dat moment. Terwijl zijn eigen 'Een podcast over media' op de tweede plaats stond, was de nieuwe podcast van NU.nl toen even de verse nummer 1 op het lijstje van iTunes. Ik tweette Gert-Jaap Hoekman, hoofdredacteur van NU.nl mijn plannetje en maakte me op voor een luistersessie en een soort recensie. ‘Bel me ff’, DM-de hij terug (goed idee, we kennen elkaar van Nieuwe Revu waar ik interviews deed en Gert-Jaap de ‘fresh and upcoming’ hoofdredacteur was).

Strakke tv-showEerst even luisteren naar de twaalf minuten lange podcast. Het programma zit vrij strak in elkaar, prima selectie van het nieuws ook, maar je mist een beetje het onderscheidende vermogen. Het is een - goed geproduceerde aflevering - in de categorie ‘nieuwsprogramma VARABNN’. Zo van: ‘We bellen even met dé specialist op dit gebied’. Dat werk.

En dat er dan zo’n frisse NU.nl-verslaggever iets vertelt over de Kardashians of over de kansen van Feyenoord. Je mist het eigen profiel dat zo kenmerkend is voor andere podcasts. Klöpping en Pfauth (geen gasten meer uitnodigen mannen, jullie zijn leuk genoeg) bijvoorbeeld kletsen gewoon een uur over media (en soms over het vrijgezellenfeestje van Pfauth) en dat maakt het programma heel authentiek. In marketingjargon zeggen ze ‘de mensen zijn het merk’.

Na twee afleveringen van de NU.nl-podcast, knal ik er even een The Daily tegenaan, de veelgeroemde podcast van New York Times waarin NYT-journalisten uitgebreid vertellen over de manier waarop ze hun werk doen. Een beetje ‘mediameta’ natuurlijk en in de VS is er van oudsher meer belangstelling voor dit soort ‘inside baseball verhalen’, maar wel origineel en verdiepend.

Geen moeite met analyseHoekman heeft trouwens geen moeite met deze analyse van de eerste paar uitzendingen (hoewel hij de verheerlijking van het grootstedelijke - quasi kosmopolitische - New York Times ongetwijfeld verschrikkelijk elitair vindt). Sterker nog, hij heeft zijn eigen tegenspraak al geregeld: ,,De mannen  van ‘Dag en nacht Media’ (producent van de show van Klöpping en Pfauth) zeiden: ‘het is eigenlijk té veel een echte radioshow..Zij misten de rafelige randjes. Maar weet je wat het is? We hebben twee weken geleden besloten om een podcast te maken en dan kun je daar maandenlang over vergaderen, maar ik hou van snelheid. We moeten snel leren, gaan iets doen met de opmerkingen van anderen en alweer snel aanpassen. Dat werkt online het beste.’’
Hij heeft wel al ideetjes. ,,Misschien moeten we één onderwerp wat meer uitdiepen met verschillende meningen en bespreken we de andere nieuwsonderwerpen kort als headline. Dat bijpraten over de dag van morgen is belangrijk voor onze lezers, maar ik kan me best voorstellen dat er één onderwerp is waar mensen alles over willen weten.’’

Goede luistercijfersHoekman is wel heel blij met de luistercijfers trouwens, de show van 17 oktober werd ongeveer 10.000 keer beluisterd en dat is extreem veel in de Nederlandse podcastwereld. ,,Ik geloof erin dat audio de komende jaren echt een vlucht gaat nemen waarbij de drempel om iets te beluisteren zo laag mogelijk moet zijn. Ik ben bijvoorbeeld een groot fan van het mediaforum van NPORadio1 en zou het goed vinden als dat half uurtje radio apart te beluisteren is. Dat soort audio gaat alleen maar toegankelijker worden. We zijn dus nog maar net begonnen..’’
  1673 Hits
  1 Comment
1673 Hits
1 Comment

Podcast: véél kansen voor marketeers

Podcast: véél kansen voor marketeers

De podcastwereld is echt nog een onontgonnen terrein in Nederland. Of zoals iemand het laatst op Twitter treffende schetste; een heleboel slecht verstaanbare ‘Skyperommel’. Maar toch bieden podcasts mogelijkheden voor marketeers: begin er zelf een of ga adverteren.

Ook voor de podcastmarkt geldt dat de Amerikanen een jaartje of twee, drie op ons voorlopen. Terwijl het luisteren naar podcasts in de VS al gemeengoed is geworden, staat het in Nederland nog in die spreekwoordelijke miniNikes. Voorbeeld van het succes van de podcast is Gimlet Media, dat meer dan tien podcasts van hoog niveau in de lucht houdt. Volgens het toonaangevende onderzoek van Infinite Deal dat al jaren het podcastgebruik in de VS vastlegt, luisteren vier van de tien Amerikanen wel eens naar een podcast, 24 procent van de respondenten zegt in de afgelopen maand een podcast geluisterd te hebben, tegenover 21 procent vorig jaar. In Nederland ligt dat percentage echt nog stukken lager hoewel er nog geen cijfers voorhanden zijn. Het lijkt erop dat vooralsnog een kleine groep liefhebbers regelmatig luistert.

 
Podcastluisteraars zijn trouwOkay, het moet hier allemaal nog een beetje loskomen, maar podcastluisteraars zijn wel heel trouw, zo legt Anne Janssens uit. Hij is een van de initiatiefnemers van Dag en Nacht Media dat podcastmakers ondersteunt bij het fabriceren en exploiteren van de ‘miniradiostations’. Het onlangs opgerichte bedrijf heeft een aantal podcasts in haar netwerk die gezamenlijk worden geëxploiteerd. ,,Het is een heel intiem medium dus als je eenmaal iets gevonden hebt dat je tof vindt dan keer je terug bij de mensen met wie je een band hebt opgebouwd door te luisteren.’’

 
Stuk of zes podcasts volgen tegelijkJanssens heeft gelijk. Ikzelf luister altijd naar This Old Marketing, Klöpping & Pfauth, Tim Ferriss, Unemployable van Brian Clark en The Smart Passive Income Podcast en in dat rijtje valt er maar af en toe eentje af. Op de een of andere manier is de band ook intensiever met de host die het presenteert. ,,Dat komt doordat die stem letterlijk in je oor zit.’’ Dat is waar, maar dat komt ook doordat je met de gastheer of -vrouw de interesse voor een bepaald onderwerp deelt en die passie kan vrij ver gaan. ,,Je bent volledig zelf verantwoordelijk voor je eigen keuze en dat is het grote verschil met radio waar je krijgt voorgeschoteld wat de zender belangrijk vindt. Ik heb gelezen dat het grootste gedeelte van de luisteraars ongeveer zes podcasts heeft waartussen hij of zij wisselt. Het is dus ook heel moeilijk om daartussen te komen.’’ Het systeem van podcasts luisteren lijkt inderdaad op hoe je vroeger naar televisieprogramma’s keek. Je hebt bepaalde helden die je altijd volgt.

 
Special interestPodcasts zijn uitermate geschikt voor mensen die hun interesse in een bepaald onderwerp verder willen verdiepen. Of zoals Klöpping laatst vertelde op zijn podcast: in een radioprogramma legt iemand uit waar een boek over gaat, maar in een podcast van een uur kan je echt iets vertellen over het schrijf- en uitgeefproces. Alex Blumberg van Gimlet Media vertelde bijvoorbeeld bij Tim Ferriss precies op welke manier hij zijn podcasts in elkaar zet (met hoeveel mensen, met welke apparatuur en hoe lang het editen duurt). Het mooie aan podcasten is dat het perfect past in de - onlangs zo goed door Derk Sauer verwoordde - trend dat general interest steeds minder groot wordt.
We slaan steeds vaker een rondje Jinek, Humberto of Journaal over en gaan op zoek naar diepgravende informatie die past bij onze bestaande interesses (en ja, voetbal is ook special interest). En als zo’n podcast interessante inzichten oplevert dan ontstaat er een clubje mensen dat graag luistert en dat kan een hele goede groep zijn om contact mee te hebben als adverteerder op of initiatiefnemer van de podcast. Het zijn immers mensen met extra veel interesse, net zoals de doelgroep van een vakblad hele kwalitatieve contacten zijn. Naar de populaire mediapodcast van Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth luisteren een paar duizend mensen, maar dat zijn wel intensieve mediavolgers die vaak in deze sector werkzaam zijn. Voor een reclamebureau, aanbieder van nieuwsbrieven of Start Up Incubator kan dat wel eens een hele interessante club mensen zijn.

 
Zelf maken: kwaliteit kan flink omhoog
Wat kun je ermee op marketinggebied? Twee dingen eigenlijk. Je kan als bedrijf of ondernemer zelf zo’n podcast beginnen en op die manier een publiek opbouwen, maar je kan ook participeren in een bestaande podcast en zo - iets minder intensief - contact hebben met dat publiek. Om met dat eerste te beginnen. ,,Dat is ook de reden dat Tim de Gier en ik met Dag en Nacht Media begonnen zijn. In de VS is het aanbod groot, maar in Nederland zijn er nog maar weinig podcasts waar wij graag naar luisteren. De kwaliteit kan wel flink omhoog.’’ Bij Dag en Nacht krijgen ze veel vragen van ondernemers en grote bedrijven die een eigen podcast willen beginnen. ,,Ze vragen ons bijvoorbeeld om eens te luisteren en daar zitten goede dingen tussen. We worden ook in eerder in het proces gevraagd om de koers uit te stippelen in de vorm van een redactioneel plan en de productie.’’

 
Veel fouten te voorkomen bij het makenDat laatste vinden de mannen erg leuk want er zijn nogal wat fouten te voorkomen. ,,Je moet altijd beginnen met een afgebakend onderwerp, een goed plan en een goede selectie van mensen die presenteren. Daarna staat of valt alles met goede microfoons en opname-apparatuur want luisteraars haken echt af als er niet naar te luisteren is. Het voordeel van nu beginnen is dat je in Nederland echt nog een early adopter bent. En het is echt stukken goedkoper dan video maken, ook omdat je de productie aan de makers laat.’’
In de VS (en ook steeds vaker in Nederland) zie je bijvoorbeeld veel initiatieven van ondernemers die op deze manier een netwerk en een publiek willen opbouwen. Op marketinggebied is het podcastnetwerk van Brian Clark daar een goed voorbeeld van. Hij lanceerde ooit Freshmaker FM, een podcast over bloggen en contentmarketing en bouwde daarmee zijn doelgroep (zijn bedrijf bouwt Wordpress-sites) enorm uit.

 
Meedraaien met een bestaande podcastJe kan natuurlijk ook meedoen met een bestaande show en op die manier contact hebben met die - veelal - zakelijke doelgroep. Ik ben niet zo van de podcastpropaganda, maar het zijn vaak interessante contacten omdat de doelgroep van de podcast ook jouw doelgroep is. ,,Mijn favoriete podcaster Roman Mars van de podcast 99 % Invisible heeft wel eens gezegd dat 1 podcastluisteraar gelijkstaat aan 10.000 radioluisteraars omdat laatstgenoemde groep veel vluchtiger consumeert.’’
Een ander verschil met regulier adverteren is dat de reclames bij podcasts bijna altijd een integraal onderdeel zijn van de uitzending. ,,Het is veel minder een reclameblok…ik luister bijvoorbeeld veel naar Reply All (podcast over internet van het vermaarde Gimlet Media, BH) en daar maken de hosts er altijd een soort minireportage van. Zo ver zijn we in Nederland nog niet, maar daar gaat het wel naartoe. Het is helemaal niet erg om commercials te horen waar je iets aan hebt in tegenstelling tot reclames die helemaal niet aansluiten bij jouw interesses.’’

 
Per 1000 luisteraars betalen adverteerders 50 euro
In de VS gaat dat trouwens wel ver hoor. Tim Ferriss zit rustig een minuut of twee over zijn geweldige onderbroekensponsor te praten en daarna gaat hij weer vrolijk verder met de show. ,,Dat is niet de standaard,’’ zegt Janssens. ,,Denk eerder aan preroll van 30 tot 45 seconden en iets langer dan een minuut in midroll en nog een korte endroll.’’ Ook hier is het voordeel dat je nog niet zoveel betaalt. Is daar iets over te zeggen? ,,Je betaalt per duizend luisteraars ongeveer 50 euro.’’
In de VS zie je ook wat meer sponsorachtige deals met podcasts ontstaan, dat je dus een totaalpakket afneemt in plaats van alleen advertentieruimte. Meedraaien in advertentievorm met de mediapodcast van Klöpping is leuk natuurlijk, maar het is hélemaal interessant als hij één keer per kwartaal een presentatie geeft bij je bedrijf. ,,Dat doen wij nog niet, we hebben onze handen vol aan het bestaande advertentiemodel, maar die vernieuwing zul je wel steeds meer krijgen natuurlijk.’’

 
  3728 Hits
  1 Comment
3728 Hits
1 Comment

Zijn Alexander Klöpping en Blendle hetzelfde merk?

Zijn Alexander Klöpping en Blendle hetzelfde merk?


Personal Branding deel 2

Of Blendle de beloofde redding van de journalistiek is of niet: er gebeurt nogal wat rondom de digitale kiosk. Na het vertrek van oprichter Marten Blankesteijn staat Alexander Klöpping er als eigenaar alleen voor. Is Blendle daarmee het merk Klöpping?

 
Medeoprichter Marten Blankesteijn, door Klöpping ‘het brein achter Blendle’ genoemd, stapte onlangs uit de start-up om meer privétijd te hebben. Voor buitenstaanders leek Klöpping vaak al het gezicht van Blendle: in de vele media-aandacht die de start-up sinds zijn ontstaan kreeg, werd vooral hij geïnterviewd. ,,Alexander is vaker te zien in de media en geeft presentaties. Ik heb daar gewoon niet zoveel mee, ben meer iemand van de cijfers,” zei Blankesteijn daar eerder over in Metro. Is Blendle daarmee een personality brand?

 
Visitekaartje en mede-eigenaar
,,Het was slim van Blendle om Klöpping naar voren te schuiven als gezicht van het merk,” vindt Tom Scholte, specialist op het gebied van personal branding en auteur van het boek Personal branding voor ZZP’ers: hoe je hoger gewaardeerd en daardoor vaker gevraagd wordt. ,,Hij was al bekend van De Wereld Draait Door, waarin hij als snelle techjongen razend enthousiast over gadgets en tech-snufjes praatte. Eerder had hij mooi vormgegeven site waarop hij nieuws over gadgets deelde. En hij had een eigen bedrijf, The Gadget Company. Hij was dus enigszins bekend. Al had hij zijn sporen ook nog niet in zo’n mate verdiend dat hij aan Blendle werd verbonden zoals George Clooney aan Nespresso. Vaak zie je dat merken een persoonlijkheid zoeken die bij ze past, ter versterking van hun merk, maar ik denk niet dat Klöpping vooral die rol is toebedeeld. Op de website van Blendle wordt hij gewoon genoemd tussen de andere medewerkers. Als het om de naam ging, hadden ze hem ook alleen kunnen inhuren om over Blendle te bloggen of er reclamespotjes voor te maken. Dat hebben ze niet gedaan. Opmerkelijk trouwens, want zijn expertise lag toch op het gebied van tech en innovatie, niet op het gebied van uitgeven en een bedrijf leiden.”

 
Je functie ontstijgen via personal branding
Daarin zit ’m ook het knelpunt als het gaat om Klöpping zien als zijn eigen merk, geeft Scholte aan. ,,Het lastige van personal branding is dat je een merk moet zijn omdat je een bepaalde functie hebt, die je via je merk kunt ontstijgen. Ronaldo is een merk voetballer. Ali B is begonnen als een merk rapper. Linda de Mol is begonnen als een merk presentator. En vervolgens zijn ze die functies ontstegen. Is Klöpping een merk journalist, spreker, ondernemer? Je kunt het allemaal zijn, maar dat maakt het wel lastiger er een persoonlijk groot merk op te bouwen. Dat kost tijd.”
Goed, geen klassiek geval van personal branding dus, maar past zijn imago wel een beetje bij wat Blendle wil uitstralen? In de basis wel, vindt Scholte: ,,Hij kan heel verwonderd, enthousiast en geloofwaardig vertellen over innovatie. Hij wil vernieuwen in de onlinewereld, waarin bedrijven snel komen en gaan. Dat past bij het karakter van start-ups: LinkedIn, Google en Facebook zijn groot geworden door enthousiast iets uit te proberen en de stekker eruit te trekken als het niet beviel.”

 
Hoort Blendle in de categorie Facebook?
Maar of Blendle ook in die categorie ondernemingen valt, durft Scholte te betwijfelen. ,,Zo vernieuwend vind ik het bedrijf eerlijk gezegd niet: na dat eerste innovatieve idee is er volgens mij alleen een premiummodel gelanceerd. Zo lang zonder aanpassingen bezig zijn is aan de lange kant voor een start-up. Je kunt je afvragen of dat wel bij Klöppings karakter past.”

 
Merkwaarde voor Blendle
Hoe zit het dan met Klöppings merkwaarde voor Blendle? Heeft zijn gezicht als visitekaartje iets toegevoegd aan het merk? ,,Je zou kunnen zeggen dat het weinig heeft toegevoegd,” antwoordt Scholte. ,,Het is in elk geval financieel nog geen doorslaand succes geworden. (zie kader, red.) En het hoeft niet erg te zijn dat er nog geen geld mee verdiend wordt, als ze maar een goed product neerzetten. Tesla leidt ook nog steeds verlies, maar zet wel de wereld op z’n kop.”

Alles begint bij een kwalitatief goed product, benadrukt Scholte: dat is de bestaansreden van een merk. Voordat je een personal brand kunt uitbouwen, moet de basis van je dienst, je vak, in orde zijn. ,,En dat moet je ook kunnen uitdragen. Veel techbedrijven richten zich echter te lang en te veel op kwaliteit en te weinig op communicatie. Daar stond Philips jarenlang om bekend; hun slogan was zelfs ‘Let’s make things better’. Met de slogan ‘Sense and simplicity’ kwam er meer emotie in. Als een andere partij beter is in het verkopen van jouw boodschap, red je het niet. Hoe disruptive Blendle is, durf ik niet te zeggen. Het feit dat andere uitgevers ook digitale kiosken beginnen en losse artikelen gaan verkopen, laat wel zien dat ze zijn wakker geschud.” En wie de bestaande markt omver wil werpen, moet innoveren. ,,Blendle zou bijvoorbeeld eigen content kunnen publiceren, zoals Facebook nu ook eigen Netflix-achtige series ontwikkelt om mensen langer te boeien. En afhankelijk van welke afspraken er zijn gemaakt over de branding van Blendle kan Klöpping zich op de site misschien toch wat meer profileren als gezicht van het merk. Een kort filmpje waarin hij uitlegt waar ze mee bezig zijn zou een goed begin zijn.”


 
Turbulente tijden
In de drie jaar dat Blendle bestaat, maakte de digitale krantenkiosk een opmerkelijke ontwikkeling door. Waar concurrerende diensten als Paper en Myjour het eerder tegen Blendle aflegden en buitenlandse investeerders waaronder The New York Times drie miljoen euro in de start-up staken, vlakt de groei van de - nog altijd niet winstgevende - dienst nu af, aldus NRC. Blendle heeft twee nieuwe investeerders aangetrokken, volgens Klöpping staan ze in de rij, maar intussen scoort De Persgroep met de vergelijkbare dienst Topics. Persgroep-baas Christian van Thillo besloot onlangs geen hele kranten meer op Blendle te laten plaatsen, maar slechts losse artikelen.
 

  21345 Hits
  0 Comments
21345 Hits
0 Comments

Bij VidCon: De strijd tussen YouTubers en ‘het grote geld’

Bij VidCon: De strijd tussen YouTubers en ‘het grote geld’

Naar aanleiding van het grote online videocongres VidCon waren we toch even benieuwd naar de laatste ontwikkelingen. Even bellen dus met OnLane-baas Jonatan de Boer die ons - op Alexander Klöppingaanse wijze bijpraat.

 
De Boer begint direct over YouTuber Casey Neistat die hét onderwerp van gesprek is in de YouTube wereld. De man met het miljoenenpubliek over de hele wereld heeft namelijk een filmpje gemaakt in Zuid-Frankrijk waarin hij droomt over een jetsetleven vol feesten, vrouwen en dure hotels. Aan het einde van de film wordt duidelijk dat het om een ‘branded video’ gaat want alles is opgenomen met een Samsung, het is dus allemaal reclame. Maar hoe authentiek is hij nog als hij in een commercial zo ver van zichzelf gaat staan? ,,Hij ligt zwaar onder vuur, de video heeft 37.000 dislikes en dat is uniek voor hem. Dat komt omdat het eigenlijk zo’n beschaafde man is die je het altijd met zijn familie ziet in zijn films en nu is hij opeens een soort James Bond. Die geloofwaardigheid blijft toch interessante thematiek.’’

Verhouding influencrs en adverteerders ligt onder vuurOkay, het is maar één voorbeeld, maar de verhouding tussen de adverteerders en influencers staat vandaag de dag centraal in alles wat je over YouTubers leest. Internet was ooit de plek van de vrijgevochten jongeren, maar als merken zich massaal storten op die wereld dan veranderen de regels, zo lijkt het. Een van de signalen van die ‘beweging’ is het feit dat ‘monopolist’ YouTube steeds nadrukkelijker controle wil houden op de content om de adverteerder maar te plezieren. YouTube heeft zelfs het exclusieve advertentiecontract verbroken met de best verdienende internetster ter wereld, PewDiePie nadat hij wat antisemitische films had geplaatst om te provoceren. Adpocolypse heet die focus van YouTube op de adverteerder.

John Green over drugs en medicijnenDe Boer: ,,Het grappige is dat VidCon-initiatiefnemer John Green, die zelf ook prominent aanwezig is op YouTube, zes jaar geleden zei: laat ons lekker met rust adverteerders, we regelen het zelf wel. Daar is hij nu van teruggekomen door te zeggen dat het toch niet prettig is als er veel inkomsten weglopen als YouTube ingrijpt bij minder plezierige content.’’ Is het niet onwenselijk dat YouTube daarin de regie heeft? ,,Het is vooral onhandig dat Google het algoritme bepaalt en John Green had daar wel een mooi voorbeeld van. Op YouTube worden mooie dingen gemaakt over hoe medicijnen op de markt komen, maar omdat er dan ‘drugs’ en ‘geld’ in de beschrijving staat, wordt het een lastig verhaal, het algoritme ziet dat verschil in het Engels niet. Wij hebben ook een paar YouTubers waarvan de inkomsten daardoor flink teruglopen, maar ik zie het tegelijkertijd als een taak voor makers om daar rekening mee te houden.’’

Arme mensen krijgen toegang tot contentToch deed John Green ook een dankwoord aan de adverteerders en hij lanceerde zelfs de theorie dat arme mensen door het ‘reclamemodel’ ook de mogelijkheid hebben om naar content te kijken (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Netflix waar je voor betaalt). ,,Green zei dat het een lastige tijd is voor YouTubers en adverteerders, maar dat we er wel gaan uitkomen. Hij waarschuwde wel dat het gevaar is van ingrijpen door Google dat jonge makers kiezen voor alternatieve platforms en zelfs andere loopbanen.’’
En hoe zit het met de rol van overkoepelende partijen zoals OnLane en Maker Studios? Maker Studios verdwijnt eigenlijk steeds meer naar de achtergrond omdat ze niet alleen PewDiePie hebben ‘ontslagen’, maar ook omdat ze met tienduizenden minder YouTubers gaan werken sinds het bedrijf is overgenomen door Disney. Hierdoor zou het bedrijf de content ‘Disneyproof’ kunnen houden, maar de macht op YouTube ligt toch bij de makers? De discussie is op dit moment wat de rol is van deze zogenoemde ‘MCN’s’, ze maken geen televisie zoals producenten wél doen en zijn ook geen zender. En keert de online macht niet teveel terug bij de ‘oude’ media want deze bedrijven nemen de MCN’s nu op grote schaal over. Check OnLane (door MediaLane van Iris van den Ende), check Social!Influencers door SBS. De Boer: ,,Je proeft toch wel dat iedereen gelooft in onze rol. Inmiddels is er een paar jaar ervaring, een netwerk bij de adverteerders, maar ook in het bijhouden van de bereikcijfers en nieuwe trends. Het is goed dat makers daardoor echt kunnen focussen op het maakproces zelf.’’

Waar blijft de creativiteit als grote bedrijven YouTubers controleren?Maar toch even hoor, we snappen zijn belang. YouTube was toch de plek voor de makers? Daar golden toch niet de economische formatwetten van de oude tv-bazen? Daar ging het toch om creativiteit en niet om geld? Als grote bedrijven dan de YouTubers gaan controleren (en dat zijn ook nog eens de oude mediabedrijven) dan verdwijnt die creativiteit toch? Is de oude mediawereld niet de regie aan het terugeisen? En als YouTube ook nog eens allerlei regels opstelt dan gaat de lol er toch helemaal vanaf? ,,YouTubers beschermen zichzelf door samen te werken met MCN’s of andere media partijen waar ze zich goed bij voelen,’’ zegt De Boer. ,,Op YouTube kan je nog altijd maken wat je zelf wilt als je zelfstandig bent. Zolang je je maar aan de richtlijnen van het platform houdt en het oké vindt dat er (in het geval van niet-adverteerders-vriendelijke content) weinig of geen inkomsten op te genereren zijn.’’

Onderscheid tussen tv en YouTubeOkay. Een ander thema dat ‘rondzoemde’ op VidCon is het onderscheid tussen wat er op televisie gebeurt en op YouTube. Die twee werelden lijken steeds meer in elkaar te schuiven; mensen kijken tv op internet en YouTube op tv. ,,Er is al veel verwarring over, maar zelfs hier op Vidcon is er in het tienerpanel geen duidelijkheid,’’ zegt De Boer. Een zo’n tiener zei: televisie is dat apparaat wat in de huiskamer hangt dus daar kijk ik nooit naar en een andere tiener zei: ik kijk nooit naar de programma’s zoals mijn ouders dat doen, maar Netflix noem ik ook tv-kijken. Dus tv-kijken kan lineair kijken zijn, maar ook Netflix. En het is een scherm aan de muur. Dus we moeten een woord gaan bedenken om het onderscheid te maken want ik denk dat lineair tv-kijken waarbij je van het ene programma naar het andere gaat niet levensvatbaar is en die andere vormen wel. Het gaat er uiteindelijk om wie er bepalend is: de kijker of de maker?’’

Wat innovatiesTot slot nemen we nog wat innovatie door die tijdens VidCon zijn gepresenteerd.
  1. Snap Maps. ,,Een interessante update waarbij je kan kijken waar je vrienden zich bevinden en wat er op bepaalde plekken “gesnapt” wordt. De interface is zoals we gewend zijn van Snapchat, Fun en kleurrijk.’’ Het valt De Boer op dat allerlei partijen echt zwaar inzetten op Snapchat. Time Warner heeft bijvoorbeeld aangekondigd om flink te gaan investeren in Snapchat Content. Het aardige was dat de mensen in het tienerpanel aangaven helemaal niets te zien in televisiecontent in Snapchat. ,,Dat is gewoon mijn gesloten chatapp.’’ Interessant, vindt De Boer dat Snapchat in de VS vol zit met reclame. ,,In Nederland zie je dat nog maar weinig, maar hier komt er elke twee minuten iets voorbij.’’
  2. YouTube gaat verder met VR. ,,Er is een nieuw initiatief dat heet VR180 waarbij je dus 180 graden video’s kan bekijken. Het is eenvoudiger en goedkoper en daarmee willen ze VR toegankelijker maken.’’
  3. De chatfunctie van YouTube gaan ze uitproberen in Zuid-Amerika en daarna volgt de VS. Je kan dan binnen (en buiten) YouTube berichten sturen waarmee het makkelijker wordt om video’s te delen. ‘’Het kan een positief effect hebben op kijkcijfers.’’
  4. YouTube TV is natuurlijk al even gelanceerd, dat is een bundel TV-programma’s die via YouTube te kijken is. Dat hebben ze eerder in vijf staten uitgerold en daar komen er nu nog tien bij. ,,Ik word er nog niet heel erg warm of koud van. Het is vooral een manier om de leeftijd omhoog te krikken en de zenders te helpen hun kijkers vast te houden. Ze halen lineaire tv naar YouTube, stellen een soort zenderpakket samen. Maar de tieners hebben daar niks aan. Wel een manier om de ‘cordcutters’ nog een beetje tv te laten kijken.’’
  1290 Hits
  0 Comments
1290 Hits
0 Comments

De toekomst is aan special interest

De toekomst is aan special interest

Mediakenner Derk Sauer gelooft in een mediatoekomst met kleinschalige bedrijven die zich helemaal storten op bepaalde niches. Hoe waarschijnlijk is zo’n scenario écht en welke rol spelen grote mediabedrijven als TMG, Sanoma en De Persgroep dan nog binnen dat medialandschap?

 
General interest gaat verdwijnen
Heel interessant was het verhaal van mediatycoon Derk Sauer die een tijdje terug op bezoek was bij de altijd boeiende mediapodcast van Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth. Sauer schetste het toekomstbeeld van de media en dat deed hij in zeer heldere bewoordingen. De man die met Independant Media een fors mediabedrijf opbouwde in Rusland en zich later intensief bemoeide met NRC verwacht dat de komende jaren ‘general interest’ volledig zal verdwijnen en dat daar allerlei ‘special interest initiatieven’ voor terugkomen. Media gaan zich vormen naar de interesses van mensen; als je van yoga houdt dan wil je alles lezen over yoga, zien over yoga en koop je ook allerlei spulletjes op het gebied van yoga.

Sauer lijkt niet te geloven in de toekomst van kranten omdat de informatie die daarin staat per definitie te oppervlakkig is. Zelf is hij bijvoorbeeld een groot liefhebber van de Franse Revolutie en daarvoor gaat hij naar musea, leest verhalen erover en luistert naar podcasts over deze periode. De voormalig hoofdredacteur van Nieuwe Revu denkt dat er uiteindelijk een heleboel nichepartijen overblijven die soortgelijke specialistische content maken en daarnaast een paar wereldspelers die het distribueren. Sauer vertelt dat hij veel mensen spreekt bij de grote uitgevers in Nederland. Even parafraserend: Ze praten altijd over het verlies aan lezers beperken en nooit over innovatie. Daarom denk ik ook dat die vernieuwing bij de kleine bedrijfjes vandaan moet komen.

Als ik Sauer goed begrijp dan denkt hij dat er uiteindelijk een paar hele grote partijen als Facebook, Google, New York Times en Amazon overblijven in de wereld, dan komt er lange tijd niets en daarna volgen de uitgevers van Yoga-informatie, voetbal, fietsen en dansen. Pfauth, Sauer en Klöpping komen trouwens wel met een goed model om die interesses online een beetje te ordenen. Een soort ‘mega Startpagina’ per onderwerp; podcasts, online magazine, webshops. Over wie dat nieuwe ordeningsysteem kan maken zijn de mannen het ook eens trouwens: Amazon natuurlijk.

 
Goede gedachte
De gedachte van Sauer is een interessante en waarschijnlijk ook een goede. Mijn interesses komen neer op media (meta-alarm), marketing, sport en een klein beetje lichtvoetige literatuur. Ik merk steeds vaker dat een talkshow als Jinek! of DWDD eigenlijk te oppervlakkig is om iets toe te voegen. Ik wil niet kijken naar acht minuten Tom Egbers over de aanstelling van Peter Bosz en de eerste persconferentie van Dick Advocaat die alles zegt wat ik ook kan zien, maar anderhalf uur lang een vrolijke, diepgravende analyse (met minimaal een man met een snor daarbij). Als TMG en John de Mol ruzie maken met elkaar dan wil ik de analyses van Marianne Zwagerman, Maarten Hafkamp én Mark Koster lezen. Allemaal.

Toch kleven er nogal wat vragen aan dit scenario van de mediatoekomst en daarom pleit ik ook voor een officieel Sauercongres waarbij dit scenario van voor naar achter besproken wordt door kenners. Ik heb even vier van die ‘vragen’ verzameld.

 
Agendasetting
De eerste vraag is: op welke manier komen en gaan interesses in een mensenleven? Sauer sprak over zijn liefde voor de Franse Revolutie en Yoga en er is een bepaald moment geweest dat deze passie voor een bepaald onderwerp werd aangewakkerd. Zou general interest daarin een rol kunnen vervullen de komende jaren? Je scrollt een beetje door je timeline of bladert door een krant en langzamerhand begin je een bepaalde interesse voor een onderwerp te ontwikkelen. Natuurlijk doordat iemand er enthousiast over is, maar dat kan ook een journalist zijn. Je wordt toch vaak nieuwsgierig door een ‘agenda setting functie’ in combinatie met de rol van je netwerk. Ik polste even een vriend die lang voor general interest bladen werkte en hij gelooft ook dat veel magazines verdwijnen, maar ook dat er ook ruimte zal zijn voor een paar van deze doorbladermedia. ,,Linda Magazine bewijst natuurlijk dat er wel degelijk plek is voor allerlei onderwerpen in een blad,’’ vindt hij. ,,Ik blijf het toch heel boeiend vinden om langs de kanalen te zappen waarna je opeens gepakt wordt door een geweldige documentaire over bruggen.’’

 
Intellectuele benadering
De opvatting dat mensen een paar thema’s in hun leven hebben waarin ze oprechte interesse hebben, is wel een intellectuele voorstelling van de werkelijkheid. We worden allemaal nieuwsgieriger en slimmer, maar er zijn ook nog voldoende mensen die zich niet compleet storten op een paar thema’s. Ze gaan naar de tennis- of voetbalclub, proberen hun kinderen een beetje aardig op te voeden en kijken graag naar een aantal programma’s op tv. Twintigers met baarden en sneakers in de grote steden zullen ongetwijfeld hun tv-draden hebben doorgeknipt en zich volledig focussen op yoga, health food en de laatste gadgets, maar het merendeel van de mensheid is wat minder specifiek bezig. Hun interesse voor voetbal gaat niet verder dan het kijken naar de wedstrijden en voor de rest zijn ze gewoon druk om alles een beetje aardig te regelen thuis. Natuurlijk zal, naarmate de welvaart toeneemt, de hardwerkende arbeider met de voetjes op de tafel verdwijnen, maar het is ook wel een beetje een luxe dingetje om je lekker de hele dag in één onderwerp onder te dompelen. Zou het een optie zijn dat general interest helemaal niet dood is, maar dat simpelweg de goede formule nog niet is gevonden (voor mannen dan)?

 
Nieuwsjagers
Sauer is vooral kritisch op krantenuitgevers die geen online verdienmodel konden bedenken waardoor ze zijn ingehaald door de special interest makers. Er zit wel iets in natuurlijk, de avontuurlijke wereldreiziger kon zich vroeger prima vermaken met de reisbijlage, maar daarvoor in de plaats heeft hij nu honderden sites tot zijn beschikking met veel betere informatie van zijn mede wereldreizigers. Het is echter de vraag of er niet een groep bestaat van mensen die heel veel interesse heeft in het nieuws op zich. Een club voor wie ‘het nieuws volgen’ een soort special interest is. Je ziet het een beetje aan de kijkcijfers van Het Journaal en RTL Nieuws die nog redelijk stabiel blijven vergeleken met andere programma’s. Natuurlijk zijn er gewoontekijkers, maar er zijn ook heel veel mensen die het nieuws altijd en overal volgen.

 
Wie maken het?
In de ogen van Sauer zal het medialandschap bestaan uit een paar hele grote mediaclubs in de wereld die de distributie verzorgen en een ontelbare hoeveelheid specialistische makers. Dus er komen yogabedrijven, fietsbedrijven en treinenspotfirma’s. Het gespecialiseerde yogabedrijf kent de achterban precies en koppelt daar producten aan voor de doelgroep. Er is een wekelijks yogamagazine, er zijn yogabijeenkomsten, er is een jaarlijkse yogaconferentie, een podcast over yoga en mensen zijn bereid daarvoor te betalen. Als ik Sauer een beetje goed begrijp dan moet zo’n bedrijf volledig zelfstandig functioneren. Dus er zal weinig ruimte zijn voor een moederbedrijf als Sanoma dat al die clubjes aanstuurt en daar is wel iets voor te zeggen. Want stel dat je een clubje van vijf visliefhebbers hebt gevonden met een magazine, een eigen merk hengels, een WK vissen en een congres over de beste visplekken dan is zo’n YouTube kanaal met een vispraatshow zo geregeld. Je zet een clubje bij elkaar, zoekt een studioruimte en draaien maar. Maar als je dat bij een groot mediabedrijf moet fixen dan levert dat veel ruis op: vergadermomentjes, verantwoording aan de aandeelhouders, gezamenlijke inkoopformulieren. Gedoe. Tenzij zo’n groot mediabedrijf een modus kan ontwikkelen waarin die kleine clubjes yogakenners, fietsfans en treinenspotters hun eigen vrijheid houden om nieuwe dingen te bedenken die geld opleveren.

 
Conclusie
Interessant om te volgen of general interest de komende jaren inderdaad zal verdwijnen als verdienmodel en, zo ja, wat er dan allemaal voor terugkomt. Zouden bedrijven als Sanoma, De Persgroep en TMG op de een of andere manier een toekomst voor zichzelf kunnen creëren door special interest clusters te bouwen? En op welke manier zouden deze clusters dan georganiseerd worden? Mijn verwachting is dat die ontwikkeling naar nichemarkten zich inderdaad zal doorzetten, maar dat ‘nieuws’ als een soort special interest cluster ook zal overleven. De vraag is echter of je daar honderden mensen op een goed verwarmde redactie voor moet hebben of dat je gewoon de tien beste journalisten per deelonderwerp (criminaliteit, sport, media, kunst en buitenland) bij elkaar zet en hen mooie dingen laat maken.

 
  3031 Hits
  1 Comment
3031 Hits
1 Comment

De revolutie van mediapodcasts

De revolutie van mediapodcasts

Op de een of andere manier belandde ik de afgelopen weken in de wereld van de mediapodcasts. Tijdens het afwassen, fietsen naar de supermarkt en dat wat doorgaat voor hardlopen luisterde ik naar drie series podcasts waarin makers veel over media en marketing praten. Grote vraag: voegen ze iets toe aan de bestaande stroom media- en marketingnieuws?

 
Goede vrienden Blendle-bedenker Alexander Klöpping en De Correspondent-uitgever Ernst-Jan Pfauth hebben inmiddels driekwart jaar een podcast over media. Ze praten over allerlei (online) mediaontwikkelingen, maar ook over hun dagelijkse ergernissen over - bijvoorbeeld - de NOS en Facebook. De podcast werkt heel goed doordat ze zeer goed geïnformeerd zijn, de mannen redelijk eerlijk zijn en het goede vrienden zijn.

 
NPO aangepakt 
Klöpping is natuurlijk best vaak op TV te zien, maar het belemmert hem niet om de NPO stevig aan te pakken. Zo’n dienst als ‘Uitzending Gemist’ vindt hij bijvoorbeeld helemaal niets. Je kan er niet lekker doorheen scrollen en je krijgt geen handige alerts/nieuwsbrieven met boeiende VPRO-programma’s. Het wordt in zijn ogen nooit iets, want hij heeft geen vertrouwen in de makers. Het aardige is trouwens dat hij, bij latere afleveringen, van de tot nut toe acht podcasts die ze maakten, een beetje bijdraait over het ouderwetse NOS Journaal. Een jaar geleden vond hij dat nog vooral ouderwetse truttigheid, maar in tijden van fakenews ziet hij het instituut als een soort houvast voor mensen dat tenminste nog iets van objectiviteit biedt. Over Facebook is hij trouwens veel meer uitgesproken. Dat is het grote gevaar dat de wereld kapot kan maken. Check die podcast van 8 maart - de meest recente versie van de podcast. Ongetwijfeld zal hij iets vertellen over de recente beslissing van NRC om uit Blendle te stappen (wat heel dom is, maar dat terzijde).

 
DoorgeslagenNou ja, de mannen weten dus veel, maar slaan soms een beetje door in hun verhalen over allerlei obscure hippe mediaclubjes. Pfauth lijkt wat meer te geloven in dat jonge, hippe optimistische globalisme, terwijl Klöpping dat gevoel van ‘kijk ons even hippe online nerds zijn die altijd in New York zitten om kennis te maken met vreselijk gave mensen’ wat scherper kan relativeren. De mannen hebben een click en dat is geinig. Ze kunnen elkaar aanspreken op iets persoonlijks en dat koppelen aan media. Alexander was naar Polen geweest en daar maakte hij wat Snapchatfoto’s. Pfauth gooit dat vervolgens de podcast op waarna Alexander zegt: is dat eigenlijk niet privé?

 
The Post Online Podcast
Bert Brussen van The Post Online zet zich in zijn podcast natuurlijk af tegen alles wat maar een beetje geurt naar de grachtengordel. Het gaat hier over veel meer dan over media, maar het politiek correcte gehalte van allerhande anti-Trumpmedia is wel een goed onderwerp voor Brussen die deze podcast samen maakt met RTL-journalist Roderick Velo. Terwijl ik al snel afhaak in de Zwarte Pietendiscussie, helemaal niks met de PVV heb, vind ik het onderwerp ‘linkse media’ altijd weer boeiend. Ikzelf ben veel te genuanceerd (daarom werkte het ook niet zo goed dat ik een paar maandjes voor The Post Online schreef) maar soms is het PvdA-gehalte van programma’s als DWDD mij zelfs te groot. Niks mis met eerlijk delen, maar dat schijnbare monopolie van de waarheid, terwijl heel veel mensen anders tegen onderwerpen als ‘immigranten’, ‘cultuur’ en ‘ondernemerschap’ aankijken, is wel eens ergerlijk. Stel: je wilt je even laten bijpraten over Trump nadat hij net de verkiezingen heeft gewonnen, zit vol vragen over zijn achterban en je schakelt DWDD in. Dan zie je daar alleen mensen die constant op hem inhakken en grappen over hem maken. Of je ziet een kijkcijferkenner heel gebalanceerd uitleggen dat de NPO helemaal geen moeite heeft om de gewone man aan te trekken. Veel kijkers zien Pauw & Jinek, DWDD en Nieuwsuur en denken: ik weet niet wie dit allemaal heeft gemaakt, maar in mijn wereldbeeld past het voor geen meter.

 
Stevige achterban 
Precies dit onbehaaglijke gevoel dat mensen bij een programma als DWDD zelf niet zo goed kunnen benoemen omdat ze lekker elke dag door het Vondelpark naar de redactie fietsen -  terwijl niet-stadbewoners hopen dat hun kantoorbaantje niet is overgenomen door robots - zit verborgen in de vermakelijke podcast van Brussen. Natuurlijk is het soms een beetje ongenuanceerd allemaal, maar hij heeft wel een sterk eigen geluid en een stevige achterban. Bovendien maakt hij - net zoals Klöpping et al trouwens - onderdeel uit van een (internet)-generatie die zijn eigen waarheid liever construeert dan te kijken naar de bestaande orde. Het is boeiend om naar die kritische denkers te luisteren. En ja, ik moet gewoon keihard lachen als Bert Brussen zich boos maakt. Dan komen die goedlopende volzinnen, die oprechte woede, vooral als Fransisco van Jole ter sprake komt. Gaat het Bert?, zegt Velo dan.

 
This old marketingJoe Pulizzi en Robert Rose zijn niet alleen de meest vooraanstaande contentmarketinggoeroes van de wereld, maar ze hebben ook een vrolijke click met elkaar. In hun podcast bespreken ze allerlei geslaagde en minder geslaagde contentmarketingcases en dat doen ze met veel kennis van zaken, zonder dat het droge kost wordt. Dat komt doordat ze allebei ook wat privézaken inbrengen waardoor je een soort tweede laag krijgt die belangrijk is bij het luisteren naar podcasts. In een van de vier afleveringen die ik luisterde was Pulizzi bijvoorbeeld naar zijn oude highschool gegaan voor een of andere ‘medal of honour’. Iets verderop in de uitzending vertelde Rose over zijn terugkeer naar zijn highschool waar hij als een van de enigen niet in sportoutfit was afgebeeld.
Maar wat vooral bij blijft is hun duidelijke visie. De rode draad? Blijf je als mediapartij verzetten tegen de almacht van Facebook want als je je neerlegt bij dat distributiemodel zul je altijd verliezen omdat Zuckerberg en co dan de regels bepalen. Ze kunnen ook perfect hun vinger leggen op de zere plek waar het misgaat met contentmarketingcampagnes. Vaak heeft het alles te maken met een te grote focus op de campagne en te weinig op de wensen van het publiek. Ze blijven gepassioneerd uitdragen dat contentmarketing gaat om het verleiden van doelgroepen om uiteindelijk op de lange termijn iets aan hen te verkopen. Dat het gaat om het opbouwen van een fanschare. Ze zullen het blijven zeggen en opnieuw en opnieuw en opnieuw.

 
Conclusie: media moeten veranderenTijdens het luisteren naar podcasts heb je - in tegenstelling tot bij radio - het gevoel dat de makers je vrienden worden, ook omdat ze precies over dát onderwerp praten waar jij ook interesse in hebt. Prettig aan een hele serie afleveringen luisteren is dat je wat grote verbanden leert zien in de media, alsof je in de collegezaal van de onderschatte studie communicatiewetenschap zit. Je krijgt mee dat Facebook alleen interesse heeft in het zo lang mogelijk vasthouden van zoveel mogelijk mensen in plaats van dat het mensen wil informeren. Je leert kritisch kijken naar het Mediapark, waar een oude generatie de dienst uitmaakt die niets weet van de manier waarop jonge mensen media consumeren. Voor ‘Hilversum’ is Snapchat een verzameling jongeren met scheve petjes die hun zinnen niet afmaken. Je leert ook dat veel contentmarketeers, zelfs in de VS, nog te weinig nadenken over hun doelgroepen. Je krijgt mee dat sommige media iets zeggen, niet omdat het klopt, maar omdat ze dolgraag de bestaande verhoudingen in stand willen houden. Ze denken dat hun schijnbaar onderbouwde meningen superieur zijn omdat ze nu eenmaal zo lekker genuanceerd zijn. Maar er hangt gelukkig verandering in de lucht. Het moet eerlijker, beter, transparanter en mensen als Pfauth, Brussen, Pulizzi, Rose en Klöpping gaan die verandering een beetje dichterbij brengen. Toch?
  1390 Hits
  0 Comments
1390 Hits
0 Comments

Een abonnement op de Blendle-krant

Een abonnement op de Blendle-krant

Je Blendle-artikel per stuk afrekenen is verleden tijd. In plaats daarvan introduceren Alexander Klöpping en Marten Blankesteijn een Spotify-model voor krantenverhalen. Een slimme manier om meer geld te verdienen of gewoon een goed idee?

 
Blendle komt met een premium-abonnement waarbij je voor een lousy 9,99 euro per maand elke dag een selectie ontvangt van twintig verhalen. De dagelijkse ‘interessebundel’ vindt voor driekwart van de verhalen plaats door een algoritme gebaseerd op ons leesgedrag. Een kwart van de verhalen is extra, iets om ons blikveld te verruimen (‘Voorganger Klöpping’ gaat ons opvoeden?). Klöpping stelt dat zijn bedrijf op deze manier een soort Netflix van de journalistiek zal worden, in tegenstelling tot de iTunes-variant die het vanaf de start in 2014 was. Hij ziet het abonnement ook als een antwoord op Facebooks strijd tegen al het nepnieuws. Klöpping (nog voor ‘Ruslandgate’): ,,Medewerkers van Facebook vinden een kattenvideo van Buzzfeed even belangrijk als een reconstructie van The New York Times, waarin wordt uitgelegd hoe Rusland de Amerikaanse verkiezingen gehackt heeft. Ik vind dat onvoorstelbaar. En het maakt me angstig, hoe weinig serieus Facebook haar rol in de maatschappij neemt. Facebook is inmiddels namelijk een van de belangrijkste nieuwsbronnen geworden voor jonge mensen. En het is ons gaan overspoelen met meuk. Ik ben er klaar mee.’’

 
Wat verandert er voor Bas Hakker?
Ongetwijfeld zullen analisten met een marketingtechnische achtergrond allerlei prachtige beschouwingen maken, maar in dit blogje wil ik even gezellig op mezelf focussen. Heeft deze omslag bij Blendle nut voor mij? Zouden er artikelen uitrollen die inderdaad mijn interesse hebben? En is het een tientje per maand waard?
Op dit moment heb ik een soort ‘Blendle-buffertje’ dat steeds wordt aangevuld als het op dreigt te gaan en de meeste verhalen lees ik via de nieuwsbrief. Geen idee in hoeverre deze nieuwsbrief op maat gesneden is (volgend verhaal: weet Marten waar mijn huis woont?), maar ik krijg elke ochtend en avond een overzicht met de leukste verhalen. Mijn interesses zijn redelijk overzichtelijk, je zou ook kunnen zeggen ‘saai’ of ‘voorspelbaar’. Met alle verhalen over media en sport kom je al een heel eind in de buurt van mijn leesbehoefte. Zonder concurrentie vind ik deze nieuwsbrief de allerbeste nieuwsbrief allertijden, dus de jongens en meisjes met die hippe namen uit Utrecht kunnen wel iets. De toon is lekker optimistisch, maar niet overdreven blij. Je krijgt zin om alles te lezen. Gemiddeld gezien zijn negen van de tien verhalen uit de nieuwsbrief interessant, maar ik neem niet altijd de tijd om alles te lezen. Eigenlijk werkt die oude methode prima voor mij; twee keer per dag word ik op de hoogte gehouden van de meest relevante artikelen en regelmatig klik ik daar iets van aan. De kans is groot dat ik op deze manier ongeveer een tientje per maand besteed aan verhalen, het zal iets minder zijn. In dat geval heeft zo’n premiumaccount toch geen meerwaarde, behalve dat ik nog meer keuze heb in de artikelen? En dat het Blendle de zekerheid geeft dat ik elke maand een tientje bij hen stuksla?

Even een proefabonnementje aanmaken
Dacht ik tenminste. Toch maar even een proefaccount aanmaken voor een week. Zo gedaan. Wat vragen beantwoorden. ‘Over welke onderwerpen wil je lezen?’ Media, showbizz, sport, voetbal, lange interviews. ‘Welke tijdschriften/kranten vind je relaxed?’ Hmmm, VaraGids, Volkskrant magazine, AD, Parool, Linda Man, Voetbal International, Humo. Pomp pom pom…En daar zijn mijn twintig artikelen al; een paar VaraGids-verhalen waar ik zin in heb, een lang interview met die hele leuke Brimstone-regisseur Martin Koolhoven, Robert Vuijsje die ik altijd boeiend vind. En dat interview met Wierd Duk lees ik ook graag, bijzondere gast vind ik dat. Niet altijd mee eens, maar hij heeft wel lef. Jammer van die oude column van AD-recensente Angela de Jong over Peter-Jan Rens. Prima verhaal, maar dat heb ik een tijdje geleden al gelezen. Schoonheidsfoutjes die er ongetwijfeld uitgaan. Ik zeg het alvast maar even, Marten en Alexander; media, sport en lange interviews graag! Daar heb je geen ingewikkeld algoritme voor nodig.

 
Wel wat kritische vragen natuurlijk; inderdaad, hoe zit het met de actualiteit? Dat Parool-verhaal over twee voormalig DWDD-redacteuren is ook al vrij oud. En nog iets, misschien een domme vraag hoor: houden jullie ook rekening met extreme voorkeuren voor magazines/kranten? Uit AD Sportwereld kan ik álles wel lezen en die VaraGids boeit me meestal ook van het begin tot het eind (hoewel ik de verering van VARA-programma’s weer wat irritant vind, maar de pagina van aardige Eus weer geweldig). En kunnen jullie er ook voor zorgen dat mijn favoriete auteurs standaard in de overzichten zitten? Van Nico Dijkshoorn, Sjoerd Mossou, Eus, Willem Vissers, Meester Bart, Ronald Giphart, Marcel van Roosmalen wil ik eigenlijk alles wel lezen. Dat geldt ook voor de interviews met Johan Derksen, daar ben ik fan van. En hoe zit het eigenlijk met sommige guilty pleasures? Er zijn wat dingen die ik lees, maar dat hou ik liever een beetje stil voor mijn afwezige schare intellectuele vrienden. Op Jan Dijkgraaf ga ik zeker niet stemmen, maar zijn columns vind ik wel weer heel grappig. Dat hele boze, maar dan goed opgeschreven. Of de verhalen op Mediacourant.nl met allemaal van die leuke vileine tussenzinnetjes van de mediaschuwe schrijver. En oh ja, daarmee komen we direct bij nog een vraag; waarom nemen jullie internet niet direct mee in de bundeling op om zo de ultieme combikrant uit de hele wereld te maken? Elke dag ga ik weer mijn vaste mediarijtje langs: Mediacourant, Villamedia, Adformatie, Ad Weekly (klonk ooit interessant), maar die sites verdienen toch ook een plekje? Toch? De column van Marianne Zwagerman bij BNR, altijd wel weer aardig.

Kortom, dat Premium lijkt me wel wat, ik ben vooralsnog fan. Eindelijk elke dag een op maat gemaakte droomkrant op het virtuele matje. Misschien kan ik binnenkort in een uurtje even mijn volledige voorkeuren doornemen met iemand van jullie redactie. Ach, ik kan het ook wel op een briefje knallen. Dus media, marketing en sport en nog wat van die guilty pleasures…Als ik in dat genre elke dag 20 artikelen krijg dan ben ik helemaal jullie man. Heb ik eindelijk weer een abonnement op de krant, ehhh op Blendle…

 
  4426 Hits
  1 Comment
4426 Hits
1 Comment

Franks Weekly: Kersttruien en ‘what the fuck is going on with YouTube?’

Franks Weekly: Kersttruien en ‘what the fuck is going on with YouTube?’

In Franks Weekly bespreken we de afgelopen marketing- en mediaweek. Waar gaan maandag de gesprekken over bij de koffieautomaat, welke quotes inspireren en waarom maakt een tv-commercial indruk?

 
1. Het nieuws: De MediaTop100

Dat John de Mol, net als vorig jaar, bovenaan staat in de MediaTop100 die afgelopen week werd gepubliceerd is niet zo bijzonder. Maar veel interessanter is de rol van een aantal relatief nieuwe gezichten die - terecht - als bijzonder invloedrijk worden ingeschat. Zo komt Arjen Lubach dit jaar binnen op 4 en dat snappen we eigenlijk wel. Dat heeft alles met het sterke ‘Zondag met Lubach’ te maken en vooral met de manier waarop hij onderwerpen op de agenda van de politiek en media weet te krijgen. Bovendien is Lubach online een hele grote meneer. Zo was hij kritisch op onderwijsvernieuwing, plaatste vraagtekens bij TTIP, maakte het koningshuis belachelijk en pakte Facebook heel kritisch aan. Zijn filmpjes over deze kwesties werden herhaald bij DWDD en hij schuift graag aan in een talkshow als het ergens over gaat. Niet zelden ging de politiek zich er ook mee bemoeien en dan heb je dus invloed. Een andere persoon die opzien baarde in de Top 100 is Enzo Knol op plek 12. Terecht natuurlijk, hoewel het de vraag is of zijn ‘morgen ga ik naar de kapper filmpjes’ ook veel indruk maken op volwassenen. Voor jongeren is Knol echter een held en dus verdient hij deze plek.

Beetje kritiek op lijstOh ja, twee voorzichtige puntjes van kritiek op de lijst, met alle respect of zoiets. Als eerste: in deze Trumptijden is het een zeer politiek correct, DWDD-achtig Joop.nllijstje. Er zijn aan de rechterkant immers ‘influencers’ die veel meer vat hebben hebben op mensen met een tikkie rechtse denkpatronen. Jan Dijkgraaf (slechts op 91), Erik de Vlieger, de redacteuren van GeenStijl, SvennusMax en zeker Wierd Duk zijn mensen die online heel veel invloed hebben. Invloedrijk zijn ze natuurlijk niet als jij als samensteller van de lijst keurig naar DWDD, Pauw en Nieuwsuur kijkt. Maar ja, invloed is invloed.

Tot slot, Alexander Klöpping is natuurlijk een hele leuke vent, slimme gast met een heel mooi bedrijf dat (met behulp van zijn rustige zakenpartner, ps. organisatie; Marten Blankesteijn vergeten jongens?) over een tijdje echt wel de wereld gaat veroveren. Maar is hij de man met de brede mediavisie? Wat zei hij ook alweer in DWDD toen Matthijs vroeg wat we konden doen aan het nepnieuws op Facebook? Koop eens een krant, tja…

 
2. Het filmpje: Jumbo, the movie?

Ooit vroeg Wilfried de Jong in ‘24 uur met…’ aan Jochem Myjer waarom hij nooit eens een maatschappijkritische geluid liet horen. Myjer keek de supergoede interviewer aan en schudde met zijn hoofd; begreep deze oud-collega dan niet dat hij vooral feelgood was. Hij sliep vroeger met de beste feelgoodfilms onder zijn kussen en maakte er een ambacht van om mensen een goed gevoel te geven. Feelgood wordt nog wel eens onderschat, maar een goed feelgoodverhaal vertellen is het allermoeilijkste wat er is. Ga maar eens na hoeveel goede feelgoodfilms er gemaakt zijn; Four Weddings and a funeral, The Notebook, High Fidelity, Alles is Liefde.
Lang intro-alarm; okay. Maar goed, een kerstcommercial draait dus ook om vakmanschap; het verhaal moet kloppen, er moet iets van humor inzitten en je moet het vooral geloven. Dat hebben de makers van de Jumbo-commercial gewoon goed gedaan, natuurlijk is het mierzoet, maar je ziet Lammers daar wel lopen..die goedzak (hoe heet hij eigenlijk in de commercial?). Zo’n dromer in een koophuis die door zijn vrouw op pad wordt gestuurd voor de boodschappen, maar zich onderweg in het ene na het andere avontuur met goede bedoelingen stort. Waarom volgend jaar niet een keertje helemaal de box uit denken en een echt kerstverhaal schrijven? En dan niet - heel flauw - een lange commercial maken, maar de beste scenarioschrijver (Kim van Kooten) en regisseur (Joram Lürsen) een topbudget geven om iets geweldigs te maken met Frank Lammers als hoofd van het gezin in de hoofdrol.

https://www.youtube.com/watch?v=thuyscDJUvA

 
3. De ‘persoon’: Netflix marketeer van het jaar

Ad Age heeft Netflix uitgeroepen tot marketeer of the Year. Het Amerikaanse Adformatie roemt Netflix in de manier waarop het data inzet om aandacht te genereren. ,,Netflix heeft onder mede-oprichter Reed Hastings een case-study neergezet voor de manier waarom data zorgen voor de goede boodschap voor de goede kijker.’’ Het magazine roemt bijvoorbeeld de marketing die niet op marketing lijkt rond de serie ‘Stranger things’. Netflix deed een vier uur durende live-uitzending op het gameplatform Twitch en het maakte een 360 graden video waarbij kijkers middenin de serie zitten. We zullen binnenkort wel een goed ‘Netflixmarketingverhaal’ maken. Het bedrijf toverde kroegen bijvoorbeeld om in Luke’s Diner, het favoriete café van de hoofdrolspelers van Gilmore Girls, puur om fans de kans te geven in de serie te zitten. In deze zaak kreeg je bovendien gratis koffie en op de mokken zat weer een speciale code die toegang gaf tot een bijzonder gedeelte op Snapchat. Met Netflix komt het wel goed, zo lijkt het; het heeft 86,7 miljoen ‘subscribers’ in de hele wereld.

 
 4. De quote: ‘Een goede stap in de richting.’

Dat vindt voedselwaakhond Foodwatch van het feit dat de levensmiddelensector geen stripfiguren meer op de verpakking van ‘ongezonde producten gericht op kinderen’ gaat zetten. Jonge striphelden als de Minions en SpongeBob lijken immers een positieve invloed te hebben op het aankoopproces. Toch had deze club liever een iets strengere overheid in plaats van het aan de sector zelf over te laten. ,,Nu mogen alleen producten die voldoen aan voedingscriteria van de voedingsindustrie reclame maken met kinderidolen. Maar die regels zijn zo slap dat zelfs sommige ijs, frisdrank en chips als gezond worden beschouwd en er dus reclame gericht op kinderen voor gemaakt kan blijven worden. Dat is absurd.’’
Het besluit is genomen door de Federatie Nederlandse Levensmiddelen Industrie (FNLI). Het Voedingscentrum, de voorlichtingsinstantie van de overheid waarschuwt al een tijdje tegen kindermarketing.

 
5. De Commercial: LINDA TV
Onbegrijpelijk dat het juist LINDA gebeurt. Want wat is het geheim van de content van de fenomenale LINDA-app? Dat het bijna altijd volkomen origineel is en niet lijkt op wat er al is; daarom is het ook zo ongelooflijk populair (257.838 downloads sinds de lancering op 26-10-2015). Blijkbaar werken er op de redactie een paar mensen die de kunst beheersen om met een frisse blik naar de werkelijkheid te kijken. De websoap Bitterzoet, Fred van Leer die kledingtips geeft en A-Soial waarbij BN’rs haat-tweets voorlezen over zichzelf; topcontent!

Op LINDA TV staan vrolijke filmpjes met een kwinkslag en die vooral grappig en origineel zijn. Jammer dat al die creatieve redactiemensen blijkbaar een beetje grieperig waren toen de kerstcommercial in elkaar werd gezet. Want dat is gewoon een moddervette ‘Sky Radio-achtige BN’rs in een kersttrui die doen alsof ze gezellig zitten te eten met elkaar film’. Zonde hoor, wij kunnen zomaar tien beter ideetjes uit de mouw schudden. Jildou mag ons bellen.

http://https://www.youtube.com/watch?v=TKUbaCdoMUE

 
6. Inspirerend: YouTube best bekeken

Het is de tijd van de lijstje. Nou ja inspirerend is misschien overdreven, maar wel belangrijk….Is er nog een rode draad te ontdekken in de best bekeken filmpjes (in Nederland) op YouTube van 2016?
1. CHEE YEE Teoh – PPAP Pen Pineapple Apple Pen 2. Holland’s Got Talent – Nick Nicolai verplettert jury met talent
3. The Late Late Show with James Corden – Adele Carpool Karaoke
4. AVROTROS – O’G3NE – Clown (Beste Zangers 2016)
5. Snapking – Naar bed met zus van beste vriend! (Gaat compleet fout)
6. Dylan Haegens – 10 manieren om uit de klas gestuurd te worden! – deel 2
7. The Voice Kids – Jade & Senna – Samen voor Altijd
8. StukTV – Van A naar B 2.0
9. Snapking – Vriendin wilt seks met beste vriend?!!
10. AVROTROS – Douwe Bob – Slow Down (Eurovisiesongfestival, eerste halve finale)

In ieder geval is daar de definitieve doorbraak van YouTubers als aanjager van miljoenenhits. Het zou flauw zijn om te zeggen dat de smakeloosheid het beste wordt gewaardeerd, maar een beetje jammer dat er geen goede TED-lezing tussenstaat is het wel. Een vage Japanse komiek en instructies hoe je je klas wordt uitgestuurd…tja…het blijft toch even wennen voor de generatie die opgroeide met helden als Gullit, Van Basten, Red Hot Chili Peppers en Theo Maassen, maar ja dat zeiden onze ouders (Hup John Lennon) misschien ook…..

 
7. Het cijfer: 15 miljoen

De best verdienende YouTuber van 2016 is PewDiePie, hij harkte volgens Forbes 15 miljoen US Dollar binnen. Deze Zweed, die eigenlijk Felix Kjellberg heet, heeft inmiddels 50 miljoen abonnees. Bijzonder is trouwens dat hij 100.000 exemplaren van zijn boek verkocht. Op de tweede plaats staat Roman Atwood met 8 miljoen dollar. Volgens Quote is Enzo Knol in Nederland grootverdiener met 350.000 euro per jaar.
Veel boeiender om allerlei redenen is trouwens de discussie die Kjellberg is begonnen over YouTube. Volgens hem heeft YouTube iets veranderd in haar logoritmes waardoor zijn views (en die van honderden collega’s) flink gekelderd zijn. Volgens PewDiePie gaat het vooral om de ‘suggested video’s’ waarmee hij normaal gesproken veel views binnenhengelt. Deze aanbevolen filmpjes leveren volgens de Zweed na november alleen maar oude meuk op en bovendien verschijnen er op de raarste momenten pornosuggesties. ,,What the fuck is going on YouTube?(...) Ik wil mijn publiek niet ophitsen, maar druk zetten op YouTube om deze fout te herstellen.’’ Interessant is dat deze welbespraakte, zakelijke gast zich keihard afzet tegen zijn voornaamste werkgever en het opneemt voor zijn collega’s; daar kunnen voetballers, wielrenners en politici nog een voorbeeld aan nemen.

 
 
  1408 Hits
  0 Comments
1408 Hits
0 Comments

Blendle bewijst welke content wel en niet werkt

Blendle bewijst welke content wel en niet werkt

Blendle lijkt goed bezig - hoewel concreet bewijs daarvan ontbreekt - en de vraag is of dit succes de wetten van een goedlopend verhaal definitief gaat veranderen. Welke verhalen doen het goed bij de online lezende twintigers en dertigers en welk genre koppen werkt goed online?

 
Blendle is nog niet uitgegroeid tot dé monopolist voor lange online verhalen, maar het bedrijf van Marten Blankesteijn en Alexander Klöpping lijkt wel een eind onderweg. De mannen zijn niet zo van het openbaar maken van cijfers (want dan wankelen de afspraken met uitgevers?), maar in augustus werd bekend dat Blendle de grens van een miljoen gebruikers was gepasseerd, hoewel niet duidelijk is welke omzet daarmee wordt gehaald, omdat je immers per artikel betaalt.

 
Jonge doelgroep
Wat in ieder geval klopt is dat Blendle zich vooral op twintigers en dertigers richt, een doelgroep die leek afgeschreven voor bladenmakers omdat ze liever op internet rondhangt dan in de AKO. Behalve de vraag of Blendle inderdaad echt dé standaard gaat worden voor online verhalen - want wat is het irritant dat je elke weer van alles moet invullen voor je bij de lange verhalen van Volkskrant/NRC/Parool uitkomt terwijl je gewoon een Blendle-accountje hebt - is het aardig om eens te kijken naar de inhoud; welk soort verhalen doet het goed op Blendle? De mannen hadden iets meer dan twee jaar geleden de nobele ambitie om het lange verhaal weer een kans te geven, maar kunnen ze die ambitie waarmaken?

 
Top 100
In de Top 100 van best verkochte verhalen van 2015 staan weliswaar geen aantallen, maar het valt direct op dat de ‘zelfhulpverhalen’ het goed doen. ‘Een maand zonder alcohol’ bijvoorbeeld staat op 2,achter het laatste interview van Joost Zwagerman. De journalistieke vaksite Villamedia publiceert elke maand een Top 5 met de meest populaire verhalen en op die basis is er ook wat over te zeggen. Ook in 2016 lijken de populairwetenschappelijke verhalen - categorie: hoe word ik gelukkig/succesvol/rijk/een vrouwenmagneet? - het zeer goed te doen.

 
Wat verkoopt?
Jan-Jaap Heij, eigenaar van Reporters Online, kan daar wel iets over zeggen, want hij zorgt ervoor dat auteurs direct op Blendle publiceren, zonder tussenkomst van een uitgever dus. Heij weet precies hoeveel verhalen ‘zijn’ auteurs verkopen en deze wetten gelden eigenlijk voor alle Blendle-verhalen. Over het succes van de populairwetenschappelijke verhalen heeft de uitgever wel een theorie. ,,Persoonlijke groei is een belangrijk thema onder hoogopgeleide twintigers en dertigers en bovendien is er op dat gebied weinig concurrerende gratis content. Het staat allemaal in bladen zoals Quest en Psychologie Magazine die het goed doen, maar als die generatie bij een boekhandel staat, komen ze simpelweg niet op het idee om een blad te kopen. En ze hebben zeker geen abonnement in veel gevallen.”

 
Het definitieve verhaal
Een andere categorie die het in de ogen van Heij goed doet is ‘het definitieve verhaal’. Het gaat om goede verhalen die aansluiten bij de actualiteit en die binnen deze thematiek spraakmakend zijn. ,,Er zijn veel verhalen over Trump, maar zo’n interview met Geert Mak waarin hij stevige uitspraken doet, kan je in die categorie plaatsen. Het gaat erom dat iemand met autoriteit die je nog niet hebt gehoord iets over een actueel thema zegt dat werkt. Het moet echt een inhoudelijk verhaal zijn. Al die interviews met zomaar BN’ers doen het bij Blendle helemaal niet zo goed, terwijl magazines daar misschien nog wel in geloven,” stelt hij.Hij legt uit dat zo’n definitief verhaal in Blendle niet te vergelijken is met de voorpagina van een krant of tijdschrift. ,,Het gaat echt om kwaliteit, lezers willen echt de verdieping zien in de vorm van goede bronnen, mensen met autoriteit.”

 
Behoefte aan kwaliteit
De behoefte aan kwaliteit zie je ook terug bij een ander populair thema: misdaad. Je zou verwachten dat spectaculaire verhalen over Hells Angels het goed doen op Blendle, maar daarin heeft de lezer niet zoveel interesse, legt Heij uit. ,,Ook daar is originaliteit belangrijk. Het moet echt anders zijn dan anders. We hadden laatst een verhaal over een serie Amerikaanse vliegtuigkapingen en dat liep heel erg goed.”
Tot slot is het een trend dat persoonlijke verhalen het goed doen. Journalisten die een maand niet drinken en bij zichzelf onderzoeken wat er dan allemaal gebeurt in je leven. Heij: ,,Dat is een beetje de Vice-wet; maak het persoonlijk, maar zeg ook iets over de buitenwereld. Wel is het belangrijk dat journalisten dan een relevant thema pakken waar meer over te vertellen is dan je eigen bevindingen.”

 
Blendle zelf
De analyse van Heij sluit aan bij de mail van Blendlebaas Marten Blankesteijn die ik kreeg als antwoord op de vraag of hij iets meer kan vertellen over wat er - inhoudelijk - goed werkt op Blendle. De mede-eigenaar onderscheidde een viertal grote thema’s en voorzag ze van - soms prikkelend - commentaar:

1. Verhalen over persoonlijke problemen waar grote groepen mensen mee kampen: Stress, Suiker eten, Opvoedingsvragen,,Daar wordt vaak laatdunkend over gedaan, maar daar ben ik het niet altijd mee eens. Natuurlijk is de oorlog in Syrië ook belangrijk, maar ik vind het ook veelzeggend dat zoveel mensen met stress- en werkdrukgerelateerde vragen zitten. En het is ook zeker niet zo dat ieder verhaal hierover goed verkoopt. Het moet uitgebreid zijn, waarin je een bepaald thema helemaal uitlegt en/of een echte expert aan het woord laat. Liefst iemand die echt een beetje beroemd is geworden op dit thema.”

2. Heel goed geschreven Human Interest-verhalen,,Mensen die een ziekte, aanslag of zo overwinnen, mensen die sterker door strijd bovenkomen. Ook hier geldt: niet ieder verhaal is direct populair. Het moet echt goed opgeschreven zijn, mensen lezen dit om mee te leven, zich in het onderwerp van zo’n verhaal te verplaatsen. Als de schrijfstijl (of opmaak!) van zo’n verhaal je telkens doet botsen, dan werkt het dus niet. Het moet echt moeiteloos lezen, wat een groot schrijftalent vraagt. Echte uniciteit doet het hier ook goed. Een van de best verkopende verhalen is bijvoorbeeld dat van een vrouw die zelf haar zielenroerselen opschrijft (met behulp van een journalist) nadat ze plotseling doorleeft nadat ze eerst dacht dat ze nog maar een jaar te leven had. Ook crime kan het in dit verband goed doen, maar dan moet het wel verder gaan dan gewoon beschrijven wat de eventueel schokkende feiten zijn. Maar als een verhaal zeer beeldend vanuit de kant van een slachtoffer wordt beschreven (of beter nog: de dader), kan het god werken.”

3. Interviews met Heel Erg Slimme mensen die uitgesproken durven zijn,,Bijvoorbeeld: een interview met Alain de Botton, Noam Chomsky. Durf dan ook echt de ruimte te nemen om op te schrijven hoe, waarom ze zo slim zijn. Niet als cv, maar hoe hij die indruk op jou, de journalist, maakt.”

4. Opinie,,Maar natuurlijk niet iedere opinie. Je moet echt bovenop het publieke debat zitten, een dag te laat kan echt een dag te laat zijn. En je moet feilloos aanvoelen wat het gesprek van de dag is. Ozcan Akyol is daar bijvoorbeeld erg goed in, hij heeft bijna altijd die koe bij de horens te pakken. Hij is ook echt populair nu vanwege de onderwerpen die hij iedere keer behandelt, niet omdat hij Eus is. Daarin verschilt hij van Youp of Bas Heijne, die vooral populair zijn omdat ze Youp of Bas Heijne (of Sylvia Witteman of ABC (Aaf Brandt Corstius, BH) zijn.”

5. Economie,,Misschien een vreemde eend in de bijt, maar begrijpelijke economische verhalen waar niettemin iets ingewikkelds wordt uitgelegd, kunnen heel populair worden. Als je heel goed weet uit te leggen (of iemand spreekt die heel goed weet uit te leggen) waarom de huidige huizenmarkt ons onherroepelijk naar de volgende crisis gaat leiden, dan kan je een populair verhaal schrijven. Er is hier wel sprake van een fine balance. Ons publiek is redelijk hoog opgeleid, dus oorzaak-gevolgredeneringen en vraag & aanbod-vraagstukken snappen ze wel. Maar als je het gaat hebben over de credit default swaps van een bank die ze nauwelijks kennen, haken ze wel af. Onderzoek waarbij ‘the one everybody loves to hate’ aan de schandpaal genageld wordt. Wanneer banken iemand keihard hebben belazerd. Wanneer je de farmaceutische industrie kapot kan maken. Wanneer accountants frauderen. Wanneer ‘de politiek’ er een potje van maakt. Let wel, dit is dus zeer zeker niet alle onderzoeksjournalistiek, zelfs niet als die heel goed opgeschreven is. Die verhalen over de Panama Papers boeit niemand, omdat ze veel te technisch zijn. Iemand had daar gewoon naartoe gemoeten.”

 Goede koppen doen het goed
Nou ja, goede tips natuurlijk die eigenlijk neerkomen op een belangrijk basisprincipe: goede, originele, inhoudelijke content rules op Blendle. Belangrijke kennis want de rol van het medium zal door deze manier van lezen natuurlijk steeds wat kleiner worden; wat maakt het uit dat een verhaal door de Volkskrant gemaakt is? Een goede zaak voor journalisten natuurlijk, hoe minder tussenschakels hoe beter. Blendle is - qua inkomsten - natuurlijk afhankelijk van de kwaliteit van de verhalen die nog steeds veel van de reguliere media komen en daarom informeert het uitgevers ook over de verworven inzichten. Zo stuurde Blankesteijn onlangs een mail rond met kennis over ‘de beste koppen’. Op Blendle gelden andere wetten dan in kranten en online en daarom fabriceren de hippe Blendle redacteuren voor de twee dagelijkse nieuwsbrieven al tijden hun eigen koppen. In zijn mail geeft Blankesteijn een aantal voorbeelden van een Oudhollandse kop (die niet werkt) en een moderne variant voor de online kiosk. De kop in de krant: ‘Slecht onderwijs: veel dyslexie’ waarvan de Blendle-redactie maakte: ‘Waarom zoveel kinderen tegenwoordig dyslectisch zijn, en wat we ertegen kunnen doen’. Het archaïsche ‘Eet niet voor twee, denk voor twee’ werd: ‘De helft van de zwangere vrouwen heeft geen idee hoeveel invloed voeding op haar kind heeft’. Inmiddels laat Blendle zelfs een wetenschappelijk onderzoek uitvoeren naar wat werkt en daar komen - hoewel nog niet afgerond - boeiende dingen uit, zo lezen we in ‘de mail van Marten’:

1. Dit soort woorden werkt goed,,Koppen die een signaalwoord bevatten (dat zijn dus woorden als deze, waarom en dit) resulteren gemiddeld in 16 procent meer clicks dan koppen zonder zo’n signaalwoord. Deze signaalwoorden verwijzen vaak naar iets wat in het artikel behandeld gaat worden, wat leidt tot nieuwsgierigheid en meer lezers.”

2. Slecht nieuws & goed nieuws,,Op het internet lees je vaak tegen dat negativiteit in een kop goed zou werken. De data van Blendle onderschrijft dat: titels met een negatief sentiment worden vaker aangeklikt. Maar hetzelfde geldt voor positieve koppen. Het maakt voor het aantal lezers weinig uit of een kop positief of negatief is. Het is belangrijker dat de kop een sentiment heeft; of dat sentiment positief of negatief is, is minder belangrijk.’

3. Je moet de lezer direct aanspreken
,,Door het gebruik van voornaamwoorden spreek je een lezer direct aan, waardoor de lezer zich meer betrokken voelt bij het artikel en sneller het artikel zal lezen. De impact van voornaamwoorden is vrij groot: nieuwsbriefartikelen die begeleid worden door een titel met een voornaamwoord hebben gemiddeld maar liefst 25 procent meer lezers.”

4. Werken vragen in een kop? Nee!,,Dit komt misschien als een verrassing, zeker als je alle clickbaitartikelen op Facebook moet geloven, maar vragen in een kop werken niet. Artikelen uit de Blendle-nieuwsbrief die begeleid werden met een vraag als titel werden door 17 procent minder mensen geopend.”

5. Reden om geen getallen te gebruiken: ze werken niet,,Nog zo’n veelvoorkomend fenomeen op Facebook: lijstjes. Van 12 kattenfeitjes tot 18 inspirerende quotes, tegenwoordig lijkt alles in lijstjes te moeten staan. Maar wat blijkt uit de data van Blendle? Het noemen van een getal in de kop zorgt helemaal niet voor meer lezers. Dus je kunt stoppen met het geforceerd omschrijven van jouw artikel tot een lijstje. Getallen werken overigens ook niet slechter, dus als jouw artikel perfect geschikt is voor een lijstje is er ook niets wat je tegenhoudt.’

 
Conclusie
Hoopgevend voor journalisten die de ambitie hebben om veel voor Blendle te schrijven is de herwaardering van het ambacht. Met de hippe, stadse ex-baardies als doelgroep blijft het nog even lonend om goede, originele verhalen te maken over thema’s als misdaad, populaire wetenschap en actualiteit en die doelgroep wordt alleen maar breder natuurlijk. Wat wel verandert is dat je vooraf heel strak moet nadenken over een verhaal; welke bronnen ga ik benaderen die nog niet in het nieuws zijn? Ook kan het interessant zijn om je eigen persoonlijkheid in te brengen als journalist; waar loop ik zelf tegenaan en hoe ging ik daarmee om? Qua koppen rekent Blendle af met een paar internetmythes: geen vragen in de kop, de lezer direct aanspreken en zorg voor signaalwoorden. Goed om te weten toch?

 
  12969 Hits
  0 Comments
12969 Hits
0 Comments

Amerikaanse Blendle gestart

Amerikaanse Blendle gestart
Ook in de Verenigde Staten kunnen lezers voortaan gebruik maken van Blendle. Deze Amerikaanse versie bevat artikelen uit kranten zoals The Wall Street Journal, The New York Times, Newsweek, The Huffington Post en The Financial Times. Net voor de officiële start lanceerde Blendle al de ‘betaversie’, waarmee ze de functionaliteiten van het platform testte. Medeoprichter Alexander Klopping is erg benieuwd wat de Amerikanen van Blendle verwachten. ,,Door te testen met zo’n 10.000 testgebruikers kunnen we Blende US uiteindelijk nog beter op maat maken,” zei hij. Inmiddels hebben zich al ruim 18.000 geïnteresseerden aangemeld voor Blende US.
  1175 Hits
  0 Comments
1175 Hits
0 Comments

Be Candid,
it’s contagious.

Candidness is the quality of speaking with
honesty and authenticity. Our Candid editorial
team shares stories that matter on media, data,
marketing, creativeness and technology.

Our Candid editorial team
creates stories that matter.