Candid. Platform
for growth.

Waarom The Drum Greenpeace op nummer één zet

Greenpeace
Terugkijkend op alle bureaus, merken en campagnes van de afgelopen tien jaa...

Gebakken lucht of purpose: de Frank-meetlat

Purpose
Purpose marketing wordt de komende jaren de norm in de marketingwereld. Duu...

Waarom Albert Heijn, KPN, C&A en Ajax verdwijnen

Ajax
Grote, diepgewortelde, sterke Nederlandse merken als Albert Heijn, KPN, Tel...

Iets goeds doen voor de samenleving als bedrijf: hoe ga je dat vertellen?

MemoryLane
Als je als bedrijf concreet iets doet om de wereld een beetje beter te make...

Nieuwe valkuil voor merken als Barbie, Dove en H&M: femwashing

Fearless_Girl
Het feminisme viert weer hoogtij. Maar anders dan bij de vorige drie golven...

Jos Govaart: Shell-campagne belicht verkeerde dingen

Shell
Shell laat zijn klanten 1 cent extra per liter benzine betalen om elders bo...

Leiden protestacties tot purpose?

Protest_purpose
Zal Rabobank de koers wijzigen na een bericht over investeringen in megasta...

KLM en Shell mogen geen fake reclame maken

klm_shell
Nepkortingen bieden voor vliegtickets door KLM. Een commercial voor groene ...

Waarom zijn meeste persberichten slecht en overbodig?

Waarom zijn meeste persberichten slecht en overbodig?

Elk dag worden er duizenden persberichten naar media en journalisten gestuurd. De meesten belanden in de prullenbak. Waarom? Omdat veel pr-mensen en marketeers niet begrijpen waar ze mee bezig zijn en broddelwerk afleveren. Wat gaat er zoal mis?

 
Wie op Google ‘Hoe schrijf ik een persbericht?’ intikt krijgt genoeg tips. Dat de kop in één zin de boodschap moet overbrengen. Dat het nieuws vooraan moet staan. Dat de vragen ‘wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe?’ beantwoord moeten worden. Dat je geen woorden als ‘uniek’ of superlatieven moet gebruiken. Geen jargon, maar begrijpelijke taal moet schrijven. Kortom: alle wijze lessen uit de eerste klas van de School voor Journalistiek passeren de revue.

 
Relevantie 
Veel mensen op marketing- en pr-afdelingen denken dat ze met zo’n online snelcursusje een persbericht kunnen schrijven. En dat is ook zo. In feite kan iedereen dat. De vrijwilliger van de bingoclub hoeft alleen op te schrijven hoe laat en waar het evenement begint en het staat die week in de plaatselijke krant. Net als het liveoptreden van een band, de opening van een tentoonstelling of de eerste paal van de nieuwe woonwijk. Waarom? Het is relevante informatie voor een krant of medium. Nieuws dus.

 
In de prullenbak
Maar de lancering van een nieuw product of de verbeterde versie ervan - of nog erger: de commercial over dat product - is geen relevante informatie voor journalisten. Tenzij je Apple heet. In de meeste gevallen is dat geen nieuws maar reclame. En reclame hoort thuis in advertenties. Persberichten met reclame belanden daar waar ze thuishoren: in de prullenbak. Toch stromen de mailboxen van redacties en journalisten dagelijks vol met persberichten die vooral reclame bevatten. Mijn advies: stop daarmee.

 
Hoogmoedswaanzin
En waarom denken marketeers en pr-mensen dat de aanstelling van een nieuwe directeur, COO, CFO of CMO voor een klein of middelgroot bedrijf nieuws is? Je bent geen Akzo of Shell, waar een topman de werkgelegenheid van 10.000’en mensen bepaalt. Voor bedrijven onder de 100 werknemers zijn dergelijke persberichten totaal overbodig. Hou daar dus mee op, want dit lijkt op een soort hoogmoedswaanzin.

 
Geen nieuws
Dan zijn er nog de persberichten die gewoon geen nieuws bevatten, hoe goed de pr-mensen dat ook proberen te verbergen. Heb je een nieuwe applicatie voor je software ontwikkeld? Stuur je klanten een mailtje. Bied je kortingen aan? Zet een advertentie. Ga je de boekhouding doen voor een ander bedrijf? Val ons journalisten er niet mee lastig.

 
Juiste postbus
Het persbericht naar het juiste medium sturen lijkt een logische stap. Maar toch gaat dit dagelijks mis. Een voorbeeld: bij frank.news schrijven we over media, marketing en reclame. Waarom zou je ons dan een persbericht sturen over het verjagen van ganzen in de landbouw,  het opzetten van buurtcampings, online daten voor ouderen, een concert op een vliegveld, de Buma Awards voor musici of vakanties in Turkije? En dat is nog maar de opsomming van een halve dag. Die persberichten zijn voor frank.news totaal irrelevant. Of luidt het credo: we schieten zo breed mogelijk met hagel en zien wel waar ons persbericht gepubliceerd wordt? Succes ermee. Gelukkig kost dat tegenwoordig geen dode bomen meer.

 
Onkunde regeert
Bij het schrijven en versturen van persberichten regeert de onkunde. In plaats van professionele journalisten en persbureaus in te schakelen bij het bedenken, schrijven en verspreiden van persberichten, knutselen we zelf wel wat in elkaar. Daarna scharrelen we een zo groot mogelijke medialijst bij elkaar. Niet geschoten is altijd mis toch? Mis. Mis is gewoon mis. Brievenbusvervuiling, dat is het. Zonde van alle tijd en geld.

 
Ieder zijn vak 
Als verslaggever en voormalig redactiechef bij de krant, als hoofdredacteur en redacteur bij frank.news en als redacteur en journalist bij diverse andere media zit ik al 25 jaar aan de andere kant van die brievenbus. In die tijd heb ik al heel wat baggerpersberichten geopend en gelezen om ze meteen daarna weer weg te kieperen. Nog steeds lukt het ons journalisten maar niet om marketeers en pr-mensen duidelijk te maken waarom een persbericht slecht of overbodig is. Mijn collega Bas vindt dat journalisten en marketeers vaker bij elkaar op de koffie moeten. Elkaar moeten leren begrijpen en respecteren. Ieder zijn vak en zo. Ik heb soms het idee dat pr-mensen en marketeers eigenzinnig, eigenwijs en doof zijn. Wars van goed advies. Gelukkig wordt die houding bij het schrijven en verspreiden van slechte persberichten meteen afgestraft. Die belanden namelijk precies waar ze thuis horen: in het postvak verwijderde items. Niemand die er ooit iets van zal horen of zien.

Wat kan echt niet meer in marketing anno 2018?

Wat kan echt niet meer in marketing anno 2018?
Door Nadine Ridder.

Er was veel onenigheid dit jaar, maar dat het een bewogen jaar was, daar zijn de meesten het over eens. 2017 Kenmerkt zich wat mij betreft door de toenemende behoefte aan authenticiteit, oprechtheid en gelijkheid. Meer dan ooit zagen we hoe krachtig een geluid kan zijn als mensen zich verenigen.

 
Dit is de tijd waarin merken verschillende groepen mensen, verbonden door bepaalde waarden en ideeën, kunnen faciliteren in het uitdragen en verder brengen van hun missie. Zo kunnen merken daadwerkelijk waarde toevoegen aan het leven van hun doelgroep. Om deze ontwikkeling een kickstart te geven in 2018, nemen we aan het einde van 2017 afscheid van een aantal zaken die echt niet meer kunnen.

 
1 Culturele toe-eigening door merken
Culturele toe-eigening had wat mij betreft woord van het jaar mogen worden. We spreken hiervan op het moment dat iets pas wordt geaccepteerd op het moment dat het door mensen vanuit een superieure positie is toegeëigend. Denk bijvoorbeeld aan twerken of het dragen van dreadlocks en indianenveren door witte mensen. Veel mensen zijn zich niet bewust van de gevoeligheid van het lenen of overnemen van bepaalde gebruiken vanuit andere culturen, omdat zij zich niet bewust zijn van de ongelijkheid tussen deze groepen.
Een voorbeeld van culturele toe-eigening die dit jaar veel aandacht trok was Pepsi met de Kendall Jenner ad waarin de Black Lives Movement werd ‘geleend’ om cola te verkopen en zonder het thema echt op de agenda te zetten. Er was veel kritiek op de ‘geleende’ cornrows en bantu knots op de catwalk van Chanel, en in eigen land sloeg HEMA de plank mis door roti aan te bieden zonder het pannenkoekje waardoor duidelijk werd dat er geen samenwerking met Nederlanders van Surinaamse afkomst was gezocht.

Als je inspiratie haalt uit andere culturen, zorg dan dat je mensen vanuit die cultuur betrekt en credits geeft aan wie die toebehoren, zodat je duidelijk ‘leent’ en niet overneemt.

 
2 Influencers die zich laten inzetten voor greenwashing
Helaas is het nog niet altijd zo dat het toenemende bewustzijn van de consument zich vertaalt naar gedrag van bedrijven dat hier op aansluit. Het daadwerkelijk maatschappelijk verantwoord ondernemen is een dure en tijdrovende ontwikkeling. Adverteerders zien dan ook een interessante shortcut: greenwashing. Volgens Wikipedia is dat het zich groener of maatschappelijk verantwoorder voordoen dan een bedrijf of organisatie daadwerkelijk is. Men doet alsof men weloverwogen met het milieu en/of andere maatschappelijke thema's omgaat, maar dit blijkt vaak niet meer dan ‘een likje verf’. En dit wordt gedaan middels grote themacampagnes, branded content en met behulp van influencers. Want volgers geloven alles wat hun held zegt. Althans, dat is het idee. Dat influencers zich laten betalen om producten of diensten aan te prijzen die zij heel leuk vinden en soms net iets minder leuk, is logisch. Om content te kunnen maken, moeten zij, net als uitgevers, samenwerken met adverteerders. Maar de integriteit van influencers is heel belangrijk. Ze zijn dan wel merken, maar voor volgers zijn het vrienden. We zagen dit enorm mis gaan toen een aantal influencers het passieproject The Plastic Bank van grootvervuiler Shell supportte. Nog erger werd het toen werd beweerd dat het om onbetaalde content zou gaan. Anna Nooshin kreeg de meeste kritiek (want het meest bekend en als enige in sexy badpak) maar voor alle influencers (en hun PR bureau) is dit een belangrijke les. Het argument ‘iets is beter dan niets’ voldoet niet, tenzij je dit letterlijk benoemt. Je zou ook kunnen zeggen ‘Er zijn veel redenen waarom ik zeer kritisch ben op Shell (o.a. op de hoeveelheid plastic dat het bedrijf produceert), maar dit specifieke project steun ik. Hopelijk komt er een dag dat ik alle projecten van Shell kan supporten’. Waarschijnlijk zou Shell hier niet mee akkoord gaan, maar dat is dan jammer voor ze. Weet wat je aanprijst en zorg dat je het in de juiste context zet. Be a woke influencer.
3. Adverteren op seksistische of racistische titels
Voetbal Inside kreeg al veelvuldig kritiek op de seksistische en homofobe uitspraken in het programma, maar kwam recent echt onder vuur te liggen. Sylvana Simons richtte zich rechtstreeks tot adverteerders Heineken (Amstel Bier), Gilette en Toto (de Nederlandse Loterij) met de vraag ‘Willen jullie homofobie ook mede mogelijk maken?’ De adverteerders distantiëren zich van de uitspraken in het programma en leggen de verantwoordelijkheid gezamenlijk neer bij RTL, die op haar beurt de verantwoordelijkheid weer bij de programmamakers legt. Waarschijnlijk hopen alle betrokkenen dat het overwaait.

Eerder dit jaar riepen 100 mediavrouwen (waaronder Eva Jinek en Georgina Verbaan) in een open brief in de Volkskrant en NRC adverteerders op om ‘kritisch na te denken over de vraag of het advertentiebeleid (van vrouwonvriendelijke sites zoals Geen Stijl en Dumpert) overeenkomt met de waarden van hun onderneming’. Deze oproep was een reactie op het ‘virtueel verkrachten’ van o.a. Loes Reijmer en Rosanne Hertzberger. Sommige adverteerders waren zich niet bewust van hun aanwezigheid op deze websites (want programmetic ingekocht), anderen wisten het wel, maar besloten zich terug te trekken door alle commotie en weer anderen bleven achter hun keuze staan voor ‘quantity over quality’.

Mijn advies is: durf kleur te bekennen. Zeker als je een programma of format sponsort, zouden de waarden van het programma moeten overeenkomen met die van jou. Het hele idee van sponsoring is dat het mediamerk positief afstraalt op dat van jou, zodat jouw merk kan groeien. Als het mediamerk heftige negatieve associaties met zich meedraagt, straalt dit logischerwijs ook op jouw merk af. En misschien is de gemiddelde Voetbal International-kijker nog niet zo woke dat hij of zij hierdoor negatief beïnvloed worden, maar over een tijdje wel. Nu wegwezen dus. Bereik kun je ook ergens halen.
Nadine Ridder (1983) werkt als freelance Creatief Strateeg voor verschillende opdrachtgevers. Ze werkte eerder bij VICE, TELE2 en Universal Media. Nadine zet zich in voor meer diversiteit in media en reclame, o.a. door het publiceren van opiniestukken en columns op Joop, MarketingTribune, Adformatie en Emerce.

Gouden regel voor influencermarketing: wees geloofwaardig

Gouden regel voor influencermarketing: wees geloofwaardig
Door Rocco Stallvord

Geloofwaardigheid is een cruciaal thema binnen influencer marketing. Influencers moeten het hebben van hun geloofwaardigheid, want daarmee bouwen ze vertrouwen, autoriteit en uiteindelijk bereik op. Maar er ligt ook een verantwoordelijkheid bij bedrijven, ook zij moeten aan hun eigen geloofwaardigheid werken.

In een recente Instagrampost laat top-influencer Anna Nooshin een drinkfles van gerecycled plastic zien. Ze steunt daarmee The Plastic Bank, dat plastic afval opruimt. Sympathiek, alleen is de afzender grootvervuiler Shell. Dat is niet geloofwaardig, zo laten haar volgers haar massaal in de reacties weten. En dat wordt alleen maar erger als Nooshin volhoudt dat ze niet door Shell betaald wordt.

Een influencer die een product aanprijst, is dat überhaupt geloofwaardig? Het antwoord ligt in de relevantie. Als het product of merk belangrijk is voor de influencer, dan is het geloofwaardig. Als hij er eigenlijk niks mee heeft, dan is alle geloofwaardigheid weg.

De kunst is dus om bij elke samenwerking zo dicht mogelijk bij het hart van de influencer te komen. Dat begint bij een goede selectie van influencers, maar ligt ook zeker in de opdracht die je ze meegeeft. Probeer je te verplaatsen in de influencer: waar is hij nou mee geholpen? Waar wordt hij echt enthousiast van? Hoe relevanter, hoe geloofwaardiger.

Geloofwaardigheid staat of valt ook bij eerlijk zijn. Bijvoorbeeld door influencers met wie je samenwerkt te instrueren om gebruik te maken van #spon, wat staat voor gesponsorde content. Hoe en wanneer dat precies moet blijft onderwerp van gesprek, check de richtlijnen Reclamecode Social Media. Als bedrijf moet je eerlijkheid stimuleren om geloofwaardigheid te behouden.

Geloofwaardigheid zit ook in de relatie die je hebt met je influencers. Beloof geen gouden bergen, wees eerlijk en kom niet alleen maar halen. Als je als bedrijf geloofwaardig bent, juist ook in die communicatie met influencers, dan zal dat afstralen op de manier waarop ze naar je kijken, met je werken en over je publiceren. Misschien lukt het dan zelfs wel om van die influencer een ‘brand ambassador’ te maken. Een invloedrijke fan die uit zichzelf positief over je publiceert. Dat is pas geloofwaardig!
Rocco Stallvord is mede-oprichter van We are First, het eerste bureau in Nederland dat zich specialiseerde in influencermarketing. Op 1 december brengt hij het boek ‘#SPON’ uit, met daarin de gouden regels voor influencer marketing.

Het geheim van personal brand Anna Nooshin

Het geheim van personal brand Anna Nooshin
Personal brands, deel 4

In onze serie met inspirerende personal brands mag de persoon die het begrip ‘influencermarketing’ zo’n beetje heeft uitgevonden, een woord waar ze zelf overigens een hekel aan heeft, natuurlijk niet ontbreken. Waarom is Anna Nooshin één van de perfecte voorbeelden? We vragen het aan personal branding-expert Chris Potter.

 
In 2011 richt Anna Nooshin online lifestylemagazine NSMBL (spreek uit ensemble) op. Het werd een instant succes en is dat nog steeds. Sinds 2015 breidt ze haar imperium uit met een eigen YouTube kanaal en vanaf 2016 is Nooshin ook op tv te zien. Ze schuift met regelmaat als lifestyledeskundige aan bij de desk van RTL Boulevard en is te zien als presentator van Hollands Next Top Model. Op straat kan je ook niet om haar heen door de megabillboards dankzij haar samenwerking met Hunkemöller.

 
Denken als ondernemer
Succesvoller kan bijna niet. Maar wat máákt Anna Nooshin zo succesvol? Personal branding-expert Chris Potter van Bureau Beaufort. ,,Natuurlijk helpt het dat ze bloedmooi is, gevoel heeft voor stijl en fashion en het ook goed doet op beeld. Bovendien heeft ze een prettige stem om naar te luisteren.” Dan ben je er alleen nog niet. Wat Nooshin echt onderscheidt van de rest is dat zij een heel sterk gevoel heeft voor ondernemerschap, legt Potter uit. ,,Ze is gefocust, stelt zichzelf voortdurend nieuwe doelen, weet wat ze wil en denkt als een ondernemer. Namelijk strategisch, in mogelijkheden en met een goede dosis creativiteit. Daarnaast heeft ze de perfecte drive en werkt ze keihard om haar doelen te bereiken. Een geweldige combinatie om succes te bereiken.”

 
Aantrekkingskracht van beeld
Dit ondernemersinstinct zat er al vroeg in. Met NSMBL wist Nooshin zes jaar geleden precies de goede snaar te raken door dát te doen waar de rest van de markt nog niet aan dacht. Potter: ,,Ze zag als een van de eersten dat beeld meer aantrekkingskracht heeft dan tekst. Dit vertaalde ze in een vrij laagdrempelig lifestyle platform zonder enorm journalistiek draagvlak.” Slim, want: ,,Hiermee sprak ze direct een grote groep jonge vrouwen aan.”

 
Doordacht social mediabeleid
NSMBL werd met Nooshin als gezicht een belangrijke speler in het redelijk algemene lifestyle segment. Daarna is het haar gelukt om de aandacht te verschuiven richting haar eigen naam, licht Potter toe. ,,Na NSMBL is ze zich meer gaan richten op het merk Anna Nooshin zelf. Door een doordacht social mediabeleid en handige YouTube-strategie.” Hiermee laat ze niet alleen meer kanten van zichzelf zien, maar breidt ze haar doelgroep ook nog meer uit, vertelt Potter. ,,Vooral via YouTube bedient ze weer een jongere doelgroep dan met haar lifestyle platform.”

 
 
Hogere doelen
Om een nog groter bereik te creëren en een van haar dromen te verwezenlijken, heeft Nooshin inmiddels dus ook de overstap naar tv gemaakt. Potter: ,,Hierbij dacht ze niet alleen ‘ik wil op tv’, maar heeft zichzelf daarin ook echt concrete doelen gesteld en goed gekeken welke tv-programma’s bij haar passen en die positief bijdragen aan het bouwen van haar persoonlijke merk.” Op het moment dat ze een stevige bekendheid had, is ze haar naam gaan koppelen aan ontwerpen en producten. Dit resulteerde in een lingerie- en bikinilijn voor Hunkemöller, en een eigen productlijn.

Ondanks haar succes, stelt Nooshin zich heel bescheiden op, vindt Potter. ,,Ze zegt steeds: ‘ik ben nog niks’. Dat komt ook voort uit haar enorme ambitie. Als zij een doel bereikt, is ze namelijk meteen alweer bezig met de volgende stap. Ze stelt zichzelf steeds hogere doelen.”

 
Kritiek
Als je eenmaal nationale bekendheid hebt, en alles gaat je voor de wind, kan het bijna niet anders dan dat het ook een keer misgaat. Dat gebeurt Nooshin als ze besluit een samenwerking aan te gaan met Shell. Het gaat om een nieuw duurzaam initiatief van het bedrijf dat een gerecycled waterflesje op de markt heeft gebracht waarvan voor elk verkocht exemplaar twee kilo plastic op Haïti wordt opgeruimd. De Instagram-post van Nooshin levert haar een hoop boze volgers op. Potter: ,,Sec gezien is dit natuurlijk een prima initiatief van Shell. Alleen voor het bedrijf als een van de grootste vervuilers is het een druppel op een gloeiende plaat. En het stuit haar volgers tegen de borst dat Nooshin zich geleend heeft om het imago van Shell op te poetsen via deze uitingen. Dat snap ik heel goed.” Het enige wat de influencer hier tegen kan doen is zich bij volgende verzoekjes nog beter afvragen welke risico’s het met zich meebrengt voor haar eigen branding, tipt Potter. Wat voegt het toe voor haar personal brand?

 
Reputatiemanagement
Wat je in ieder geval niet moet doen op een moment dat je kritiek krijgt, is een ongeloofwaardig statement neerzetten. Potter: ,,Dit gebeurde na de kritiek die Nooshin kreeg op de cover van LINDA.meiden waarop ze zoenend werd gefotografeerd met Monica Geuze. Daar was vooral op social media enorme ophef over omdat het niet bijdraagt aan de homo-emancipatie, en wel aan de seksualisering van de vrouw.” Een foutje, en dat kan gebeuren. Maar als zoiets gebeurt, dan moet je meteen aan de slag met je reputatiemanagement, legt Potter uit. ,,Wat mensen irriteerde was dat er daarna een houding aan werd genomen alsof dat zoenen helemaal niet de intentie was, ‘maar gewoon spontaan ontstond’.” Dat was compleet ongeloofwaardig. ,,Iedereen begrijpt dat zo’n shoot van te voren is bedacht en uitgewerkt en dat Nooshin als professional goed na heeft gedacht over wat ze wel en niet wilde. Beter is om op zo’n moment toe te geven dat het niet zo handig was geweest.”



Succes in de toekomst
Deze twee leermomenten hebben geen grote gevolgen voor haar succes gehad. Volgens Potter heeft Nooshin ook alles in zich om alleen nog maar succesvoller te worden. ,,Het belangrijkste is dat ze blijft innoveren. Sociale media veranderen razendsnel en ook de manier waarop jongeren hiermee omgaan.” Nooshin heeft al laten zien hierin voorop te lopen. ,,En als ze zo innovatief bezig blijft dan denk ik dat ze ook haar toekomstige doelen gaat bereiken.”

 
Net als Nooshin
Wat als je net zo’n succesvol personal brand wilt als Nooshin? Volgens Potter begint het allemaal bij het realiseren dat je absoluut geen BN’er of bekende influencer hoeft te zijn om een personal brand op te bouwen. ,,Vaak wordt het woord ‘personal branding’ geassocieerd met beroemdheden en politici, maar iedereen kan een personal brand in zijn of haar vakgebied worden.” Hoe? ,,Als je in staat bent om autoriteit op je vakgebied te claimen door jezelf op de juiste, authentieke manier zichtbaar te maken en je kennis te delen, dan doe je het goed op dit vlak.”

Daarbij moet je niet de meest gemaakte fout maken die nieuwe influencers, en dan vooral jongeren, maken. Zij kiezen geen niche, vertelt Potter. ,,De concurrentie op het gebied van vloggers en influencers is zo groot dat je het niet meer redt met vlogs over je dagelijkse leven. Het is belangrijk om een goede niche te kiezen om daarmee een specifieke doelgroep aan te trekken.” Alleen dan kan je je onderscheiden van de grote hoeveelheid concurrenten.

Hoe lang blijft de influencer-bubbel nog heel?

Hoe lang blijft de influencer-bubbel nog heel?

In de rubriek Franky schreef ik al eerder over de dunne lijn die influencers bewandelen wanneer zij in zee gaan met een bepaald merk. Het gevaar ligt op de loer dat volgers zich gaan storen aan overduidelijke sponsored items en afhaken. Waarmee de influencer dus zijn eigen glazen ingooit. En het merk irritatie oproept, wat me ook niet bepaald de bedoeling lijkt. Als tegenreactie heb je tegenwoordig de micro-influencer: klein maar fijn en volgens de kenners ook uiterst effectief voor je marketingstrategie. Maar is het resultaat niet hetzelfde?

De plank mis slaan
Een micro-influencer heeft tussen 5.000 en 100.000 volgers op een sociaal medium en richt zich op een bepaalde nichemarkt met een onderwerp waar hij of zij veel passie voor heeft. Ook de volgers hebben dan automatisch een bovengemiddelde interesse in dit specifieke onderwerp. Alleen al dat gegeven maakt een micro-influencer natuurlijk interessant voor een marketeer. Je bereik is misschien kleiner dan bij de grote celebrity influencers, maar wel midden in een specifieke doelgroep. Bovendien kent de micro-influencer zelf zijn publiek als beste. Hij of zij weet precies wat zijn volgers interessant vinden en waar zij wel en niet voor open staan. Een perfect uitgangspunt voor een marketeer. Want je kan leuk gaan voor het grootste bereik, maar als de volgers niet specifiek geïnteresseerd zijn in jouw product, sla je de plank toch flink mis.

Geloofwaardigheid verliezen
Kwaliteit boven kwantiteit dus. Minder bereik, maar veel gerichter. Maar natuurlijk is het ook hier de grote uitdaging voor de influencer om authentiek te blijven. Want juist een publiek dat zo betrokken is bij een bepaald onderwerp zal direct door sponsored items heen prikken. Ook als dit binnen hun interessegebied ligt. En juist het publiek van een micro-influencer zal kritischer zijn ten aanzien van sponsored items. Wanneer zij doorhebben dat een product tegen betaling wordt aangeprezen zal de influencer van dienst nóg sneller zijn geloofwaardigheid verliezen.

Doekje tegen het bloeden
In mijn ogen is de micro-influencer dus vooral een doekje tegen het bloeden. Grote influencers die in zee gaan met merken staan onder druk. Neem alleen al het voorbeeld van Anna Nooshin en haar niet helemaal goed opgepakte post over een drinkflesje van Shell. Bij micro-influencers zijn de merken nog lang niet zo ver doorgedrongen. Maar gebeurt dit wel, dan is het effect hetzelfde: volgers die dwars door de sponsoring heen prikken. Voor mij blijft de grote vraag: hoe lang blijft de influencer-bubbel nog heel?

Be Candid,
it’s contagious.

Candidness is the quality of speaking with
honesty and authenticity. Our Candid editorial
team shares stories that matter on media, data,
marketing, creativeness and technology.

Our Candid editorial team
creates stories that matter.