Candid. Platform
for growth.

Wordt alle marketing digitaal?

Digital-advertising-1 Digital advertising
De marketingwereld krijgt momenteel zware klappen, maar staat ook voor een ...
Continue reading
  3113 Hits
  0 Comments
3113 Hits
0 Comments

De videostrategie van AD: 'We wilden geen 'internet tv' maken op een paar kratjes'

Trucker_zoekt_vlam
Bij AD lijkt de focus stevig op video te liggen met programma's over wielre...
Continue reading
  2878 Hits
  0 Comments
2878 Hits
0 Comments

Uitgevers: hou Facebook nog maar even te vriend!

Facebook_publishers
Uitgevers zijn voor hun distributie sterk afhankelijk van Facebook. Wat als...
Continue reading
  2626 Hits
  0 Comments
2626 Hits
0 Comments

Cookiewalls TMG en Persgroep verboden

TMG-Persgroep-en-cookiewal_20190308-100512_1
Experts en Consumentenbond riepen het vorig jaar al. Nu bevestigt ook de Au...
Continue reading
  4257 Hits
  0 Comments
4257 Hits
0 Comments

Hoe kan 'Talpa Nieuws' een succes worden?

6-inside
Ergens in de loop van volgend jaar introduceert Talpa Network zijn eigen ni...
Continue reading
  4109 Hits
  0 Comments
4109 Hits
0 Comments

AD moet alle 'tv-wetten' uit de ochtendshow slopen

AD_ochtendshow_
Als de AD-hoofdredacteur op Villamedia oproept om het online ochtendprogram...
Continue reading
  2704 Hits
  0 Comments
2704 Hits
0 Comments

Zijn cookiewalls Persgroep en TMG verboden of niet?

TMG-Persgroep-en-cookiewall_20180717-105259_1 TMG Pergroep
Sinds de AVG/GDPR eind mei van toepassing werd werpen kranten als AD, Teleg...
Continue reading
  4432 Hits
  0 Comments
4432 Hits
0 Comments

Marketingcursus van Dove Kwasten: koppel jouw levensverhaal aan je bedrijf

dovekwasten-schilder
​​ Toen ik niet zo lang geleden de vuilnisbak buitenzette (je kan niet alti...
Continue reading
  2332 Hits
  0 Comments
2332 Hits
0 Comments

Alleen de intuïtie van Margriet van der Linden kan M redden

Alleen de intuïtie van Margriet van der Linden kan M redden

We kunnen het op deze plek heel vaak over programmatic advertising hebben (en dat gaan we ook doen), maar ik weet toevallig waar jullie écht over praten aan de lunchtafel. Natuurlijk is dit een vaksite, maar tv-programma’s zijn nog steeds de motor van de marketingsector. Dus daar komt-ie aan: zou het nog wat worden met M? 

 
Het begon allemaal niet zo soepeltjes. Als je twitter en veel recensenten moet geloven dan is het snel gedaan met de zomervervanger van Matthijs. Angela de Jong van AD was nog wel enthousiast over het format, naar ze vond ook dat er betere gasten moesten komen. Wéér Arie Boomsma die iets over een boekje vertelde was te weinig. Gelukkig was ze de volgende dag zelf te gast en ging het gezellig met tv-recensenten over tv-recensenten. De kritiek was terecht, maar ik denk dat het goed gaat komen en dat baseer ik op het talent van de host. Margriet van der Linden had waarschijnlijk een weekje of twee nodig om te concluderen dat ze gewoon alles zelf moet doen. Misschien was Tweede Pinksterdag wel de dag dat het allemaal in elkaar viel.

Mogelijk heeft ze op die dag alle zogenaamde tv-kenners met hun slecht onderbouwde wetjes (niet teveel muziek, veel BN’rs en altijd een rubriekje met zogenaamd leuke tv-fragmenten) er uitgegooid. Zei ze in de loop van die maandag keihard over de redactievloer: niet meer tegen me zeuren over het script waaraan ik me moet houden, niet zeiken over een kijkcijferkanon als Peter R de Vries, maar we gaan vanaf nu maken wat ikzelf graag zou kijken. En dat deed ze. Lekker een paar relatief onbekende jazzmusici nummers laten zingen, een vage rubriek in de categorie ‘hoi, hoe gaat het?’ en een inspirerende opening. Okay, één item over voetbal is goed, maar dan moet wel de beste liedjesschrijver van Nederland langskomen. Kortom: muziek, het Paradesfeertje en niet teveel focus op de actualiteit.

 
Een show over Margriet
Want als je programma jouw naam draagt dan gaat die show dus ook over jou. Jouw karakter zit erin, jouw manier van vragenstellen en ook jouw mening. Dat zag je mooi in het openingsfilmpje waarbij een actrice zich uitsprak tegen Harvey Weinstein. Misschien zat daar wel een dubbele bodem in, zo van: jullie kunnen allemaal iets roepen, maar vanaf vandaag gaat het op mijn manier. Want Margriet weet ook wel; zo’n gesprek als met Sanne Wallis de Vries in de eerste week moet je niet te vaak doen. Eerst niet kunnen inspelen op een spontane actie waarbij Wallis de Vries een glas champagne wilde drinken en daarna een zouteloos kwisje afwerken omdat iemand dat heeft bedacht. Gewoon niet doen.

 
Het nieuws
Als je het talent hebt van Van der Linden dan is zo’n talkshow vooral een kwestie van tijd. Interviewen kan ze, presenteren ook, maar je moet die deeltalenten een beetje in elkaar vlechten. Gewoon uren maken net als in ieder vak, zekerder van je zaak worden en het is te hopen dat ze daar een beetje de tijd voor krijgt van de netbazen. De kritiek van onder andere Frits Barend was terecht hoor, maar zijn argumenten dat het programma te weinig urgentie had, is dat niet. Nieuwsuur en Pauw moeten actueel zijn, maar M mag best een beetje losjes. Ze heeft gekozen voor die zomeravondsfeer van festivals; een beetje over cultuur praten, muziekje erbij en oh ja, we nemen ook het leven nog door (waar het nieuws een onderdeel van is). Je kan dan best met wat nieuws beginnen, maar het hoeft niet veertig minuten actueel te zijn. Dat doen de anderen immers al.

Om de volledige regie te durven voeren, heb je zelfvertrouwen nodig en dat kost tijd. Het zou geweldig zijn als Van der Linden dat na twee weken heeft opgebouwd want het is de enige manier waarop het programma kan overleven. Geen compromietjes, geen zenderbazengeneuzel, maar alleen je eigen intuïtie volgen. De allergrootsten van Nederland - Johan Cruijff, Willem van Hanegem, Harrie Jekkers, Ronald Goedemondt - zijn dat ook na een tijdje aanrommelen gaan doen. Alleen als Van der Linden gaat doen wat ze zelf wil dan komt het goed.

fotograaf: Robin de Puy
 
  4453 Hits
  2 Comments
4453 Hits
2 Comments

AP-voorzitter Aleid Wolfsen: data voor reclame onder de loep

AP-voorzitter Aleid Wolfsen: data voor reclame onder de loep
Hoe wordt frank.news GDPR-proof? – deel 5

De deadline van de GDPR nadert. Wie na 25 mei niet aan de nieuwe privacyregels voldoet, riskeert forse boetes. Frank.news neemt zijn lezers mee langs hobbels en valkuilen, zin en onzin en de impact van de GDPR op de marcom branche.

Ook marketing en reclame ontsnappen niet aan de aandacht van de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Die zal in eerste instantie de handel in persoonsgegevens en data voor marketingdoeleinden onder de loep nemen. Dat is alleen toegestaan met expliciete toestemming van de consument. Bedrijven die dat niet goed regelen lopen serieuze risico’s, stelt AP-voorzitter Aleid Wolfsen.

Vanaf 25 mei is de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), of zoals hij in de marcombranche wordt genoemd: de General Data Protection Regulation (GDPR), van toepassing. Het moment voor Autoriteit Persoonsgegevens (AP) om in actie te komen als de nieuwe privacywet overtreden wordt.

 

10.000 Telefoontjes 

Met het naderen van de deadline wordt de aandacht voor de AVG/GDPR groter en is de nieuwe wet trending topic. De AP merkt dat ook. ,,We hebben in de eerste vijf maanden van dit jaar al net zoveel telefoontjes, tips en meldingen gekregen als in heel 2017, bijna 10.000,” vertelt voorzitter Aleid Wolfsen. ,,Dat kan ook positief zijn, als het betekent dat iedereen bezig is zijn zaken op orde te brengen.”

Hij kan nu nog niet goed inschatten wat het effect zal zijn van de nieuwe wet op de marketing en reclamebranche. ,,In de kern wijkt de AVG niet zoveel af van de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp), die al sinds 2001 van kracht is. Alleen worden de rechten van burgers sterker. Bedrijven die nu al in de lijn van de Wbp werken hoeven eigenlijk alleen de puntjes op de i te zetten, al vermoed ik dat dit hier en daar niet het geval is. Bedrijven die hun beleid niet aanpassen lopen serieuze risico’s,” zegt Wolfsen.

 

Niet klaar 

Zoals bekend kan de AP hoge boetes uitdelen tot wel 20 miljoen euro. Om dat te voorkomen hebben de meesten nog wel wat werk voor de boeg. Onderzoek van DDMA, branchevereniging voor data en marketing, toonde medio mei aan dat de meerderheid van de bedrijven en organisaties in Nederland nog niet klaar is voor de nieuwe wet. Vooral het MKB niet. Een kwart van de 1239 respondenten is actief in de marketingsector.

Tweederde van de bedrijven en organisaties (63 procent) houdt nog geen register bij voor de verwerking van persoonsgegevens. Dat is verplicht. 62 Procent heeft geen intern privacybeleid. Ook dat is verplicht. Slechts 14 procent heeft een privacy statement dat AVG-proof is. Slechts 37 procent heeft straks een verwerkingsovereenkomst met Google, Facebook of de talloze bedrijven die online klantdata van hen verzamelen en verwerken.

 

Continue reading
  2923 Hits
  0 Comments
2923 Hits
0 Comments

Journalisten en marketeers: ga bij elkaar op de koffie

Journalisten en marketeers: ga bij elkaar op de koffie

De boycot door Waylon van publieksmedia AD en Telegraaf leert maar weer eens dat journalisten en andere beroepsgroepen zo weinig begrip voor elkaar hebben. Jammer want juist de contentmarketingwereld zit te wachten op wat journalistieke principes.

 
Wat snappen wij journalisten en mensen met een ander vak elkaar soms slecht hè?

Echt, ik probeerde te luisteren naar de argumenten van Waylon om De Telegraaf en het AD te boycotten tijdens het Songfestival, maar ik bleef het maar vreemd vinden. Hij en zijn manager hielden vol dat journalisten toch een taak hebben om het een beetje positief te houden allemaal want dan zou Waylon meer kans hebben. En was toch een gezamenlijk belang?

 
Verhalen in elkaar knutselen
Op kleine schaal krijg ik wel eens volledig nieuwe versies terug van verhalen als ik een advertorial maak. Communicatiemanagers van bedrijven knutselen dan zelf iets in elkaar en daar wordt het meestal niet beter op. Laatst begon mijn verhaal opeens met een quote van Winston Churchill (een doodzonde….samen met de passage ‘wat zegt Van Dale daar eigenlijk over?) en daarna volgde bakken vol jargon. Daarover gesproken; alsof de klant tegen de bakker zegt: prima dat krentenbrood van jou, maar ik haal de krenten eruit en voeg wat maanzaad toe. Tegen mijn opdrachtgever zei ik dat ik het allemaal prima vond, maar of hij even mijn naam boven het verhaal wilde weghalen.

 
Altijd maar ruzie maken
Er is nog wel eens onbegrip tussen journalisten en andere beroepsgroepen. Vaak terecht, maar soms zijn we iets te overtuigd van ons gelijk. Topartiesten, communicatiemanagers van vastgoedbedrijven, maar ook marketeers snappen ons slecht. Niet zo handig misschien want tegelijkertijd wordt het wel de hoogste tijd dat de journalistiek en marketeers intensief bij elkaar op de koffie gaan. Niet om elkaar naar de mond te praten, maar om te kijken of we elkaar ergens kunnen ontmoeten. Er lopen immers heel veel goede journalisten rond en bedrijven hebben steeds meer behoefte aan goede content. Het is misschien niet sexy voor veel journalisten, maar we kunnen echt niet allemaal op de redactie van NRC of Volkskrant aan de slag en in het bedrijfsleven en bij vakbladen zijn leuke dingen te doen. Bovendien; vooral freelancers die hechten aan hun vrijheid zullen voor het geld ook wel eens een verhaaltje voor ABN of ING moeten tikken, maar het gaat nog zo vaak mis door onbegrip.

 

De wet van Sheridan

In zijn boek They Ask You Answer van Marcus Sheridan (jullie weten toch? De man die ooit zijn zwembadbouwbedrijf groot maakte met contentmarketing) noemt hij tien kwaliteiten van goede contentmarketingmanagers: Schrijftalent (,,je kan een marketeer niet leren schrijven, maar een schrijver wel iets van marketing bijbrengen.’’), eindredactionele ervaring, verstand van social media, kunnen interviewen, iets weten van video editing, een aardig mens zijn, (want veel contact met anderen), een beetje kunnen organiseren, van cijfers houden en buiten de gebaande paden kunnen denken.

Volgens Sheridan kun je deze kwaliteiten eigenlijk alleen maar vinden in de beroepsgroep ‘journalistiek’. ,,Wijzelf huren vooral recent afgestudeerde journalisten in en brengen hen dan de principes van marketing bij.’’

En daarin schuilt waarschijnlijk toch de holy grail als je een kritische analyse maakt van het incident van Waylon en al die andere voorvallen die daar op lijken. Natuurlijk, zouden de marketingmanager en de artiest iets meer begrip kunnen hebben voor ons journalisten. Ze moeten misschien beseffen dat wij altijd in het belang van het publiek (zouden moeten) denken en niet aan het belang van de geïnterviewde. Maar goed, dat ligt buiten ons beïnvloedingsveld, zouden we zelf ook iets kunnen ondernemen?

 
Iets nederiger opstellen
Want zo briljant zijn we niet altijd hè? Zo volwassen is het toch niet om Waylon opeens de hemel in te prijzen als hij even niet met ons wil praten? Ja, wij moeten soms proberen ons iets nederiger op te stellen, met begrip voor het vak dat de ander uitoefent. Artiesten zijn natuurlijk zeer autonome mensen die juist baat hebben bij het niet-sluiten van een compromis, ze zijn misschien veel solistischer, eigenwijzer dan journalisten. Moeten dat ook zijn. En als de artiest besluit dat hij wat dansers op een podium wil dan moeten journalisten dat misschien ook eens accepteren. Of zoals Songfestival-kenner en journalist Cornald Maas zegt: kritiek mag natuurlijk, maar dat geeft een artiest ook het recht om zijn eigen keuzes te maken in met wie hij van de media praat.

Marketeers zijn misschien van oudsher gewend om te zenden, om te vertellen hoe geweldig een nieuwe dienst of een bepaald product is. Die impuls wordt echter steeds iets minder en zal er de komende jaren helemaal uitgaan want de macht in de mediawereld verschuift steeds meer naar het publiek. Als ‘de doelgroep’ een commercial verschrikkelijk vindt dan gaat die - via Loden Leeuwen en herrie op social media - snel weer van de buis. Marketeers moeten dus steeds meer in het belang van hun achterban gaan denken en wij journalisten kunnen daar een beetje bij helpen. Niet door arrogant te zeggen hoe de wereld in elkaar zit, maar door steeds te blijven uitleggen dat het uiteindelijk maar om één belang gaat: dat van de kijkers, lezers en luisteraars. We zijn een soort vertalers; marketeers vertellen iets over hun dienst of product en wij maken daar een verhaal van dat het brede publiek graag ziet, leest of hoort. Niets meer, niets minder, ieder zijn vak.

 
  2544 Hits
  1 Comment
2544 Hits
1 Comment

Toverwoorden bij het nieuwe uitgeven: niche, platform en partners

Toverwoorden bij het nieuwe uitgeven: niche, platform en partners

Het is een komen en gaan van nieuwe titels in het tijdschriftenschap. Veel van de blijvertjes ontlenen hun bestaansrecht aan een niche en zijn meer een ‘platform’ dan een tijdschrift. Neem voetbalblad Santos, hippe vijftigers-magazine Saar en - onlangs gestopt, maar zeker niet vanwege slechte cijfers - literair tijdschrift Das Mag. Is dit het uitgeven van de toekomst?

 
Hoewel ze qua doelgroep en inhoud mijlenver van elkaar verwijderd liggen, vertoont het hippe damesblad Saar - ‘50+ maar nog niet dood’ - heel wat overeenkomsten met ‘kwaliteitsvoetbalblad’ Santos. Om te beginnen zijn beide tijdschriften bovenal een platform, van waaruit samenwerkingen en projecten kunnen ontstaan. Sjoerd Mossou, sportjournalist voor AD en oprichter van Santos, ontdekte na drie nummers dat dit de manier is om tegenwoordig als magazine te kunnen overleven.

 
Geen concessie 
,,We zijn in 2015 met Santos begonnen vanuit de gedachte wat we het liefste zouden willen lezen en maken. Dat was er eigenlijk nog niet,” zegt Mossou. ,,We kennen Soigneur uit het wielrennen. Ik heb altijd gedacht: Zo’n blad zou er ook over voetbal gemaakt kunnen worden. Daar bedoel ik mee: een blad dat geen enkele concessie doet op het gebied van fotografie, ontwerp en inhoud.”

 
Zolderkameridee    
Crowdfunding was niet nodig, vanwege de hulp van uitgeverij Thomas Rap. Maar Mossou en medeoprichter Bart Vlietstra rekenden zich niet rijk, want ze wisten: de tijdschriftenmarkt is een moeilijke, zeker voor een mannelijke doelgroep. ,,Ik ken de uitgeverswereld een beetje, zeker aan de sportkant, en je moet niet denken dat je gelijk 10.000 bladen gaat verkopen. We dachten: als we het nou heel klein inrichten, met alleen freelancers, waarbij we ook een beetje een beroep doen op het liefhebbersgevoel van goede schrijvers, zoals Wilfried de Jong en Frank Heinen, dan kunnen we misschien wel op een slimme manier een organisatietje in elkaar timmeren. Zonder vast kantoor en leaseauto’s, een beetje een zolderkameridee.”

 
Contentplatform   
Efficiëntie alleen bleek niet genoeg; het beoogde aantal van 7.000 abonnees werd na drie nummers niet behaald. Maar toch ging Santos door als kwartaalblad, ná een commerciële professionaliseringsslag. In samenwerking met sportmarketingbureau Tripple Double werd het blad in de markt gezet als contentplatform en als merk waar andere partijen mee willen samenwerken. Voorbeeldje: FOX, een bekende sportzender met een groot bereik, maar bij liefhebbers en supporters wel eentje met een wat blauw, Amerikaans imago. Die kan dus wel een beetje Santos gebruiken.

 
Mini-tijdschrift 
Dat vertaalde zich recent in ‘geloofwaardige branded content’, middels een soort mini-tijdschrift in het blad zelf over onder andere de amateurvoetballiefde van FOX Sports-gezichten Kees Jansma en Hans Kraay junior. ,,Andersom zijn we met ze in gesprek over programma-ideeën, maar dat staat nog wel echt in de kinderschoenen,” aldus Mossou.

 
Vrije geesten 
Sinds het vierde nummer ‘staat’ het verdienmodel van Santos, dat leunt op zowel commerciële samenwerkingen als op zo’n 2.000 abonnees, plus losse verkoop. Totale oplage: tussen de 10.000 en 15.000. Het blad dient als het visitekaartje en als basis van het merk en daaromheen is alles mogelijk. Er zijn plannen voor een videoproject, voor een tv-programma en evenementen. ,,Nu is het precies zoals we het van tevoren hadden bedacht: een blad maken met een relatief kleine club vrije geesten,” aldus Mossou. ,,Ik geloof dat dit kan standhouden, dit is toekomstbestendig.”

 
Niet te koop 
Saar wás al een merk voordat het überhaupt verscheen als - in eerste instantie eenmalig - papieren tijdschrift. Het begon in 2016 als internetmagazine van de jonge online uitgeverij Snippet Media. ,,Sinds de start belden er vrouwen met de vraag: waar kan ik dat magazine kopen?,” vertelt eigenaar en oprichter Barbara van Erp. ,,Dan zeiden wij netjes: nou, dat kun je niet kopen, het bestaat alleen online. En dan zeiden zij: ja, maar ik sta hier in de AKO in Roosendaal en ik wil het gewoon kopen! We werden echt dagelijks gebeld met precies dit gesprek.”

 
Abonnees aanmelden 
Van Erp ging overstag, op één voorwaarde: als genoeg lezeressen zich van tevoren als abonnee zouden aanmelden. Het enige wat ze op voorhand kon laten zien, was de cover van het eerste, nog te maken nummer en de prijs: 5,95 euro. Een soort crowdfunding dus - de manier waarop ook Santos het levenslicht zag. Toen Van Erp terugkwam van vakantie, bleek dat genoeg vrouwen zich hadden aangemeld, namelijk 8.000. Inclusief losse verkoop zijn er in totaal ongeveer 25.000 verkocht.

 
Geen hoop voor print 
,,Tot mijn totale verrassing,” zegt Van Erp. ,,Ik dacht dat we er na één nummer meteen weer mee zouden kappen, want wie gaat er nou een printmagazine maken?” De journalist en uitgeefster heeft geen greintje hoop voor print op de manier zoals nog steeds veel tijdschriften en kranten het hoofd boven water proberen te houden. ,,Ik zou nooit een blad beginnen zoals je vroeger deed. Met het optuigen van een redactie, met een vijfjarenplan, met groei, cijfers en oplagestijgingen. Voor de eeuwigheid een blad maken, daar geloof ik dus niet in. Je ziet alleen maar dat het afkalft.”

 
Visitekaartje 
Het papieren magazine ziet Van Erp als een - nog een overeenkomst - visitekaartje. Ze merkt, al na één nummer, dat dit een positieve uitwerking heeft op het imago van Saar. ,,Je aanzien stijgt toch als je commerciële partijen iets kunt laten zien wat gedrukt is, heel raar.” Maar toch ziet ze de geprinte Saar vooralsnog als een tijdelijk project - een van de vele, wat haar betreft, zoals een boek of een evenement. Die projecten zijn in principe allemaal van tijdelijke aard, behalve het merk zelf. ,,Dat blijft hopelijk wel heel lang bestaan.”

 
Bestaansrecht door niche 
De belangrijkste overeenkomst tussen Saar, Santos, maar ook andere eigenwijze tijdschriften zoals Soigneur, Pedala en - ja, het bestaat echt - Nick&Simon Magazine is de niche die ze bestaansrecht geeft. Waar Libelle mikt op een brede vrouwelijke doelgroep, is Saar heel specifiek voor ‘jong, hip en toch 50+’. ,,Wij zijn een beetje die jongere oudere,” omschrijft Van Erp treffend.

 
Cadeautje 
Mossou omschrijft het als ‘cadeaubladen’. ,,Waar ik in geloof, nog los van het magazine als platform, is dat bladen die voelen als een cadeautje een deel van de markt veroveren. Of ze nou gaan over kunst, muziek of sport. Dat heeft een langere looptijd. Dat kun je op de koffietafel leggen en met goed fatsoen aan je broer geven. De 3,95-bladen hebben heel veel concurrentie van internet. Daar hebben wij geen last van. Wij maken een blad dat je in je handen wilt houden.”

 
  5656 Hits
  3 Comments
5656 Hits
3 Comments

Nederland wordt wakker: GDPR ineens trending topic

Nederland wordt wakker: GDPR ineens trending topic
Hoe wordt frank.news GDPR-proof? – deel 3

De deadline van de GDPR nadert. Wie na 25 mei niet aan de nieuwe privacyregels voldoet, riskeert forse boetes. In deze serie neemt frank.news zijn lezers mee langs hobbels en valkuilen, zin en onzin en de impact van de GDPR op de marcom branche.

Nu de deadline van de General Data Protection Regulation (GDPR) nadert, worden media en bedrijven wakker. Ineens is de nieuwe privacywet trending topic op Google, in nieuws- en op social media. De nieuwe privacywet-proof website van frank.news is in elk geval voor 25 mei klaar en online.

 
Vorig jaar was het nog betrekkelijk rustig aan het GDRP-front. Zeker in de marcom branche, waar allerlei data- en internetbedrijven hun kop in het zand staken. Dat terwijl hun businessmodel na 25 mei toch echt gaat veranderen. Frank.news schreef diverse verhalen over de impact op marketing en reclame, bijvoorbeeld over het belang van toestemming bij online marketing. Die werden echter nauwelijks gelezen.

 

Volop in nieuws 

Nu de deadline nadert kwam de nieuwe privacywet de afgelopen weken ineens volop in het nieuws. Vooral dankzij de misstappen en de maatregelen van Facebook, dat allerlei gegevens doorverkoopt voor marketingdoeleinden en daar nu toestemming voor gaat vragen.

Maar ook de grote Nederlandse kranten besteedden er volop aandacht aan. NRC schreef een serie verhalen over de nieuwe GDPR en opende op 19 april de krant met het nieuws dat veel bedrijven nog niet klaar zijn voor de nieuwe privacywet. Diezelfde kop prijkte de afgelopen maanden regelmatig boven allerlei andere nieuwsberichten, in de marcom branche vooral na peilingen van de DDMA.

De Volkskrant stelde dat consumenten er weinig van gaan merken en het AD zette in diverse verhalen nog eens alle gevolgen uiteen. De Telegraaf berichtte begin dit jaar al dat de online advertentiemarkt een onzekere tijd tegemoet gaat.

 

Hockeystick 

Onze collega’s van Vostradamus en M2Media peilden voor frank.news de stemming op het internet. Ze keken naar het aantal ingevoerde zoektermen op Google over het onderwerp GDPR. Ook scanden ze met behulp van de softwaretool van Coosto het internet af naar nieuws en andere Nederlandse berichten over de privacywet. Zowel van media als op social media. Dat waren er sinds januari 2016 zo’n 95.000 met een totaal bereik van 190 miljoen views.

As je die in een grafiek zet wordt goed zichtbaar hoe de privacywet in de afgelopen maanden trending topic werd. Tot augustus 2017 werd er nauwelijks over bericht of gedeeld. Met het naderen van de deadline loopt het aantal mentions en ingevoerde zoektermen gestaag omhoog, totdat ze in april 2018 door het dak gaan. Zo ontstaat in statistische termen een hockeystick.



De onderstaande ‘word cloud’ geeft aan welke zoektermen het meest werden gebruikt en over welke onderwerpen het meest werd gesproken in de periode januari tot en met 24 april 2018.



 

Oude website frank.news 

Ook frank.news voldoet nog niet aan de eisen van de GDPR. De website is gebouwd op basis van een WordPress template uit 2015 en maakt gebruik van een heleboel gratis plug-ins van externe partijen, vooral buitenlandse internet- en social mediabedrijven. Bijvoorbeeld om het leesgedrag van onze lezers te monitoren, verhalen te analyseren en te delen op andere platforms en social media. Dat is makkelijk, maar tegelijkertijd weten we niet wat die partijen met de gegevens van onze lezers doen. Ook is het moeilijk om met partijen als Facebook, Twitter of LinkedIn goede afspraken over de verwerking van persoonsgegevens te maken. Want wij zijn daarvoor verantwoordelijk en als er iets niet klopt, krijgen wij de Autoriteit Persoonsgegevens op ons dak. Typisch een probleem waar vrijwel alle WordPress websites last van hebben.

 

Continue reading
  6531 Hits
  3 Comments
6531 Hits
3 Comments

De Nederlandse media over drie jaar? Check Joe Rogan

De Nederlandse media over drie jaar? Check Joe Rogan

Comedian Joe Rogan heeft met The Joe Rogan Experience een van de meest succesvolle podcasts van de VS bedacht. Als je die show goed luistert (en kijkt), weet je wat er de komende jaren gaat veranderden in de (Nederlandse) mediawereld. Dus check het.

 
Om de grootsheid en de impact van The Joe Rogan Experience te kunnen snappen (en dus de potentie van podcasts) moet je niet naar Rogans interviews met de grote mannen als Jay Leno of Lance Armstrong luisteren, maar naar zijn gesprek  met mede-comedian Tom Segura. De twee kennen elkaar goed en dat verbergen de mannen niet. Ze praten over hun vak, over een legendarische eigenaresse van een comedyclub die is overleden, over het voordeel van theaters met 1500 plekken en over Trump. Vrij onbegrijpelijk allemaal, maar zo liep het gesprek nu eenmaal. Gewoon twee mannen aan een tafel die praten, toevallig niet over de kinderen, maar wel over Trump en hoe het er aan toe gaat in het Witte Huis. De een heeft iets gehoord daarover en de ander heeft ook wel eens ergens iets gelezen.

 
Miljoenenpubliek
Okay, wat is daar bijzonder aan hoor ik jullie zeggen, maar die podcast is dus in vijf dagen alleen al op YouTube meer dan een miljoen keer bekeken/beluisterd (bekeken inderdaad, de podcast wordt ook opgenomen met drie camera’s). Joe Rogan is daarmee een hele grote mediameneer in de VS, hij begon dus in 2009 met de Joe Rogan Experience en maakte het programma legendarisch. Rogans show is het bewijs dat podcastst en YouTube shows voor een ware revolutie zorgen in de mediawereld, een revolutie die vooral in de ‘echtheid’ ligt verborgen; twee mannen praten gewoon met elkaar, houden op geen enkele manier rekening met de wetten van de media waarbij de een vragen stelt en de ander antwoord en het is retepopulair.

Nu volg ik die podcast van Rogan alweer een tijdje vrij intensief en dus zette ik de inhoudelijke wetten op een rijtje waaraan hij zich houdt (of eigenlijk niet houdt). Dat doe ik omdat ik een beetje fan ben inmiddels, maar ook zodat jullie alvast weten welke mediatrends er straks aankomen (zonder de trendwatcher uit te hangen trouwens). Klaag dus niet als je straks te laat bent om in te springen hè want ik heb jullie gewaarschuwd ;-). Joe Rogan staat immers, net zoals Ryanne van Dorst, voor de manier waarop media in de toekomst georganiseerd zijn. De nieuwe mediawereld (podcast, YouTube, social media) gaan de oude media met al zijn baasjes, gebouwen en vergaderingen gigantisch slopen. Maar dat wisten jullie natuurlijk al lang…

 
Regel 1: Rogan stelt geen vragen
Wij van de journalistiek hebben altijd onze mond vol van kritisch doorvragen, maar dat doet Rogan dus voor geen meter. De man is gewoon oprecht geïnteresseerd, dat is iets heel anders - noem het natuurlijker - en dan volgt er dus een gesprek en geen ondervraging zoals bij de politie. Dus als hij iemand goed kent dan heeft hij een joviale toon en als hij iemand niet kent dan gaat dat er allemaal iets rustiger aan toe. Spannend is dat er geen duidelijke rolverdeling is tussen vragensteller en antwoordgever. Rogan kan rustig een verhaal van twee minuten vertellen omdat hij daar toevallig zin in heeft. Negen minuten kan ook en dan maakt hij er een motivational speech van voor YouTube.

 
Regel 2: Rogan nodigt alleen mensen uit die hem interesseren
De comedian en UFC-commentator heeft heel veel interesses en op die basis nodigt hij mensen uit. Hij heeft bijvoorbeeld een bepaalde voorliefde voor mensen die in complottheorieën denken en dus nodigt hij deze ‘911-ontkenners’ gezellig uit. Als hij het onzin vindt dan zegt hij dat gewoon en verder wil hij graag weten hoe ze denken en heeft hij de feiten altijd wel paraat.

 
Regel 3: Rogan doet niet aan shortcopy
De lengte van zijn gesprekken varieert van een uurtje tot drie uur. Als het gezellig is dan blijft hij gewoon doorpraten en het verveelt bijna nergens. Zo gaat dat in het echte leven toch ook? Formats zijn blijkbaar voor de oude mediawereld, Rogan houdt zich niet aan de zelfbenoemde kenners die vinden dat je niet te lang moet zijn want dan verslapt de aandacht. Hij is meer van: als het goed is, kan lang ook. Het gesprek met de conservatieve Ben Shapiro duurt meer dan 2,5 uur, gewoon omdat het kan. Zijn de views dan ingezakt? Mwohh, vinden jullie 5,4 miljoen views veel?

 
Regel 4: Rogan is de koning van de zijpaden
Jullie kennen Tom Egbers toch? Prima presentator, maar hij wordt zenuwachtig als het gesprek even het draaiboek ontstijgt. Dat is dus het oude mediadenken. Zo doe je toch ook niet als je met vrienden een biertje drinkt? Dan gaat het juist om de zijpaden toch? Daar is het gewoon het prettigste wandelen. Je begint over die oude klasgenote en eindigt in een discussie over het nut van TBS. En dus kan Rogan rustig een half uurtje volmaken over het ideale dieet voor topsporters omdat hij daar zin in heeft. Of hij filosofeert over het dieet van een Hollywoodacteur. Hij vertelt ook openhartig over zijn drugsvoorkeuren en dat lijkt op tv toch een paar bruggen te ver. Op een van de podcasts hoorde ik hem zelf zeggen; ik heb hier nog wel een blowtje liggen, zullen we hem delen?

 
Regel 5: Rogan heeft geen politieke kleur
Hoewel, hij is in ieder geval niet van de politiek correcte bubbel waar veel tv-mensen en acteurs inzitten. De oude media zijn natuurlijk, ook in de VS, georganiseerd volgens allerlei politieke lijnen want het profiel van de zender moet herkenbaar zijn. In Nederland is dat niet anders. Bij WNL zie je wat meer de Telegraaf en AD-kant en bij DWDD lijkt het alsof je de Volkskrant doorbladert. Zo’n podcast, maar ook YouTube laat die inkleuring behoorlijk los. Joe Rogan, die zeker niet zo links lijkt, staat open voor alle meningen, hij is heel lenig en kan overal over meepraten. Het is meer zo’n oom die veel leest, maar die ook weet wat er speelt bij de eigenaar van de viszaak.

 
Regel 6: Rogan heeft geen baas
Iedereen die wel eens voor een opdrachtgever werkt (we all do) als journalist, weet hoe dat gaat. Je regelt een leuk interview en in de aanloop naar het interview komen de vragen; let je even hierop, vraag dat nog even, je gaat toch niet….? Prima als een hoofdredacteur dat doet vanuit het belang van de lezers, maar er zijn er ook die denken vanuit het belang van de uitgeversbaasjes zodat ze de maandagochtendvergadering met de directie lekker doorkomen. Rogan heeft nooit maandagochtendvergaderingen, die loopt hard door de bergen, drinkt zijn vitamineshakes en bereidt zich voor op het volgende knalgesprek. Hij vraagt wat hij wil vragen, geeft zijn mening als het nodig en heeft dus zelf de regie in handen als maker.

 
De voorbode voor Nederland
Het gaat me eigenlijk niet zozeer om Joe Rogan in dit verhaal, maar veel meer om de toekomst van de media in Nederland waarin we de VS zullen volgen qua trends. Wij hebben ongetwijfeld ergens in de podcastwereld een Joe Rogan rondlopen die - zonder agenda - gewoon mensen uitnodigt die hij vragenstelt of verhalen vertelt over het leven. Die persoon heeft geen contract bij een omroep met een agenda en ook geen reclamedeal met een stoelenfirma, hij of zij vergadert niet, maar ze nodigt elke week een gast uit waarin ze interesse heeft. Daar praat ze net zo lang mee als ze wil en ze verdient haar geld met vijf of zes grote sponsors die ze altijd even voorafgaand aan de podcast noemt. Wie zou de lenigheid hebben om zo’n programma te maken? Mail me anders op This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  2775 Hits
  0 Comments
2775 Hits
0 Comments

De eerste frank.news video: Marketing is totaal iets anders dan journalistiek

De eerste frank.news video: Marketing is totaal iets anders dan journalistiek
Videoserie: Frank Talks deel 1

Hij is er: onze eerste frank.news video. We noemen het Frank Talks en in deze aflevering praten we over contentmarketing. Dat doen we met de journalisten Lianne Kooistra en André Oerlemans.

https://youtu.be/StMO-fn4Dpg

Frank.news journalist Lianne Kooistra vertegenwoordigt in deze video wat meer de bedrijvenkant van de journalistiek. Ze heeft veel commerciële opdrachtgevers, werkt op dit moment bijvoorbeeld voor Albert Heijn. André Oerlemans daarentegen praat wat meer vanuit journalistiek perspectief over contentmarketing, hij schrijft - behalve voor frank - ook voor AD De Dordtenaar en voor ANP. Wij hebben het idee dat de marketing- en de journalistieke wereld nog veel van elkaar kunnen leren en dat verkennen we in dit gesprek. Oerlemans: ,,Contentmarketing is een marketingtool, maar marketeers moeten zich niet met de inhoud bemoeien. Marketing is totaal iets anders dan journalistiek.’’ Lianne is wat minder uitgesproken. ,,Ik zie het wat minder zwart-wit. Ik schrijf gewoon verhaaltjes en die moeten gelezen worden.’’

We verkennen de grenzen tussen journalistiek en marketing en dat komt eigenlijk vooral neer op: laat iedereen gewoon doen waar hij of zij goed in is dan komt het allemaal prima in orde. Natuurlijk komen er ook wat cases of cases in oprichting voorbij. Wij vinden bijvoorbeeld dat Tikkie van ABN Amro jongeren kan helpen om niet teveel geld uit te geven en zien ook wel iets in een intensieve samenwerking tussen muziekwebshop Bax en tijdschrift Oor.

Wat vonden jullie van onze eerste video? Dat kan je hieronder aangeven of mailen kan ook via This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.. Oh ja en dan onze eigen contentmarketing; als jullie onze video’s willen sponsoren? Graag natuurlijk.  
  8128 Hits
  1 Comment
8128 Hits
1 Comment

Hoe word ik veelgevraagd expert op tv?

Hoe word ik veelgevraagd expert op tv?

Ik kijk graag naar De Wereld Draait Door om eens even lekker een potje ergens iets van te vinden. Zoals van de slaapverwekkende monologen van Mart Smeets, de manische tirades van Prem Radhakishun en de manier waarop Matthijs van Nieuwkerk ‘country’ zegt. (Namelijk: ‘cuntry’). Stel nou dat ik met mijn oneindig fascinerende mening over dit soort zaken als expert zou willen aanschuiven bij een dergelijke talkshow, wat moet ik dan in huis hebben?

 
1. Een mening
Het liefst een heleboel. Graag eenduidig en onomwonden. Je wordt immers niet bij Eva Jinek aan tafel uitgenodigd omdat je zo’n genuanceerd tiepje bent. Schoolvoorbeeld van iemand met vele eenduidige, onomwonden meningen is natuurlijk ‘man van de meningen’ Peter R. de Vries. De beroemde speurneus vindt zowel iets van de plasseksvideo-rel van Patricia Paay en voetbal, als van de zwartepietendiscussie en het Holleeder-proces.

 
2. Originaliteit
Jeroen Pauw is niet in je geïnteresseerd als je een mening hebt die iedereen aan zijn tafel ook heeft. Neem Telegraaf-journalist Wierd Duk, die door De Volkskrant wordt omschreven als de ‘putjesschepper van het populisme’ en naar eigen zeggen in het bezit is van een eigen trollenleger. Hij is een vreemde eend in de bijt - sorry, flauw - aan menig VARA-talkshowtafel, met zijn uitgesproken rechtse visie op thema’s als islam en vluchtelingenproblematiek.

 
3. Welsprekendheid
Kun je nog zo’n eenduidige, onomwonden, originele mening hebben, er blijft er aan de tafel van Matthijs van Nieuwkerk natuurlijk niets van je over als je niet uit je woorden komt. Voorbeeldje? Dolf Jansen, kom er maar in. Deze komiek en principerakker praat zoals hij hardloopt: snel en gespeend van inkakmomenten. Zelfs als hij eindeloos wordt getergd door Van Nieuwkerk, weet hij zichzelf verbaal uitstekend staande te houden.

 
4. Lef
Je moet het maar durven: op tv je boude, afwijkende mening verkondigen terwijl er thuis duizenden mensen als ik heel hard dingen van je zitten te vinden, en van wie menigeen het ook nog eens op Twitter knalt, voorzien van ongevraagd commentaar op je kapsel en je BMI. Neem Angela de Jong, al jaren tv-recensent bij AD, maar relatieve nieuwkomer aan het deskundologenfirmament sinds haar overwinning in het vorige seizoen van De Slimste Mens. Je kunt er natuurlijk een mening over hebben of haar meningen net zo slim zijn, maar één ding is zeker: deze vrouw heeft lef.

 
5. Authenticiteit
Wie niet zichzelf is, valt op tv door de mand. En wie dat wél is, wordt op handen gedragen. Neem nou voormalig realityster Britt Dekker, door wie we na jaren radiostilte laatst plotseling werden verrast met een geweldig optreden in De Wereld Draait Door. Ze zat daar vanwege haar mening over de kwestie Samantha de Jong. Kijkers waren zo enthousiast over zoveel verfrissende echtheid, dat ze niet veel later door Jinek werd uitgenodigd om te vertellen wat ze vond van de hongerige dieren in natuurgebied Oostvaardersplassen.

 
6. Een prostaat
En ja, het liefst ook een witte huidskleur. De talkshow is namelijk nog altijd een zaak van witte mannen, berichtte Trouw eind 2017 na uitgebreid turfwerk. Vier weken lang bestudeerde de redactie het palet aan gasten in Pauw, De Wereld Draait Door, RTL Late Night en Jinek. Pauw ‘blonk uit’ in het kaaskoppengehalte; maar liefst 95 procent van de gasten was wit. En DWDD scoorde als mannenbastion; slecht een derde van de gasten aan de tafel van Matthijs was vrouw.

 
Ik blijf voorlopig nog even op de bank zitten met m’n mening, want ik vrees dat ik maar matig scoor op de punten 2, 3, 4, 5 en een belangrijk deel van punt 6.

 
Foto credits: Wessel de Groot
  3128 Hits
  1 Comment
3128 Hits
1 Comment

Blokker, blijf bij je leest

Blokker, blijf bij je leest

Waarom leidt de reclame van Blokker niet tot meer omzet en die van Red Bull wel? Een verklaring kan het ‘matching effect’ in marketing zijn. Het goedkope of dure imago van je merk moet aansluiten bij de perceptie van je klanten, stelt nieuw onderzoek. Als je daarin slaagt verkoop je meer.

 
Soms wordt je onderbuikgevoel over reclame bevestigd door marketingonderzoeken. Het onderzoek van Thomas Allard en Dale Griffin, getiteld ‘Comparative Price and the Design of Effective Product Communications’, trapt misschien een hoop open deuren in, maar daarachter zit toch een aantal zeer bruikbare inzichten.

 
Prijs is perceptie 
Hoge of lage prijzen bestaan niet, betogen de onderzoekers. Alles draait om de perceptie van de consument. De onderzoekers vroegen zich daarop af wat het beste werkt in marketingcommunicatie rond relatief goedkope of dure merken en producten. Moet je relatief goedkope zeep aanprijzen met concrete kenmerken zoals ‘voor een zachtere, gladde huid’ of juist met meer abstracte bewoordingen als ‘geef je huid liefde’? En moet je bij een relatief dure laptop adverteren met de ‘4 miljoen pixels op het beeldscherm’ en het ‘lage gewicht’ of met de slogan ‘een hele nieuwe visie voor de notebook’. Waar reageert de consument het beste op? En wat verkoopt het beste?

 
Alleen duur doen over dure producten
Om daar achter te komen testten ze bij hun onderzoek zes producten. In een pop-upstore verkochten ze dezelfde chocolade voor een dollar in twee verschillende verpakkingen. De ene aangeprezen als ‘rijk gevulde melkchocolade’ de andere met het meer abstracte ‘decadente droom’. Door er in de ene opstelling een duurder en in de andere opstelling een goedkopere chocoladevariant naast te zetten, maakten ze de repen relatief duur en goedkoop. Wat bleek: in de dure opstelling koos 70 procent van de klanten voor de chocolade met de abstracte ‘decadente droom’ slogan. In de goedkope opstelling koos een meerderheid van 56 procent voor de eenvoudige marketingboodschap. Hetzelfde effect constateerden ze bij twee diamanten met een concrete en meer abstracte reclameslogan. Bij energierepen zorgde de advertentie met de tekst ‘Een gebalanceerde bron voor calorieën en proteïnen’ voor meer verkopen bij de goedkope repen en deed de slogan ‘voor een stabiel en langdurend uithoudingsvermogen’ dat bij de dure repen. Hetzelfde principe bleek ook te werken bij de verkoop van auto’s, elektrische tandenborstels en energiedrankjes. Conclusie: voor relatief dure producten mag je best wat creatief zijn en abstracte marketing gebruiken. Voor relatief goedkope producten werkt simpel en concreet taalgebruik het beste. Maar het belangrijkste: de marketing moet aansluiten bij de perceptie van de klant. Bij wat die als duur of goedkoop ervaart. Een belangrijke les voor marketeers dus. Uiteraard werden we op dit onderzoek gewezen door de SWOCC-selectie.

 
Blokker slaat plank mis
Hadden de marketeers van Blokker zo’n onderzoek maar gehad. Het laat namelijk precies zien wat er mis ging in de campagnes van de laatste jaren. Blokker gooide het in 2016 over een hele andere boeg en liet Hollywoodster en stijlicoon Sarah Jessica Parker in een commercial de huishoudelijke producten aanprijzen als een ‘lifechanger’ en ‘amazing stuff’. Abstracte slogans dus voor producten die de consument als relatief goedkoop ervaart. Later dat jaar probeerde Blokker de Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf te kopiëren. Maar tijdens de Dolle Dagen stond er geen dringende menigte voor de deur te wachten totdat de winkels open gingen. Blokker is in de perceptie van de klant namelijk geen Bijenkorf, dus sluit een dergelijke actie niet aan bij het verwachtingspatroon.

Nou zijn er heus wel meer oorzaken aan te wijzen voor de slechte bedrijfsresultaten dan alleen slechte marketing, maar toch: Blokker leed in 2016 een recordverlies van 180 miljoen euro, de omzet daalde met 5 procent en het concern is sindsdien bezig met het sluiten van winkels.

 
Red Bull heeft vleugels
Red Bull weet wel hoe het werkt. Het energiedrankje is, vergeleken met de stortvloed aan concurrenten in de winkel, relatief duur, maar zal nooit reclame maken met concrete claims als ‘meer energie’ of ‘minder calorieën’. ‘Red Bull’ geeft je vleugels is als het ware het prototype van de abstracte marketingslogan voor relatief dure producten. Via zijn contentmarketing associeert het merk zich met sport, avontuur en recordpogingen en zo sluit het precies aan bij de perceptie van zijn klanten. Of het aan de reclame lag of niet, feit is de omzet van Red Bull blijft groeien en volgens de laatste cijfers voor het eerst boven de 6 miljard euro uitkwam. In Nederland steeg de omzet met 12 procent.

 
Lessen voor marketeers 
Ook Zeeman snapt al sinds zijn bestaan dat ‘normaal doen’ in zijn prijscategorie het beste scoort. Voor relatief goedkope producten werkt hameren op de kwalitatieve eigenschappen namelijk het beste. Bottom line: 123Gold mag slechte radioreclames met irritante teksten maken omdat ze bieden wat hun klanten zoeken: goedkope sieraden. Dure parfums en dure auto’s daarentegen kunnen niet genoeg mooie en geslaagde mannen en vrouwen in beeld brengen op de meest exotische locaties. Dat moet Hyundai dan weer niet doen. Die moeten gewoon blijven herhalen dat ze een goedkoop autootje maken voor de gewone man. Wat dat betreft bieden de laatste cijfers van de Stichting Aanpak Voertuig Criminaliteit (AVC) een inkoppertje voor de marketeers van het Koreaanse automerk om wellicht hun omzet verder te laten stijgen. Wat blijkt: het is de minst geliefde auto onder dieven. Slechts 1 op elke 4.415 Hyundai’s wordt gestolen, tegenover 1 op elke 253 Landrovers. De beste beveiliging tegen autodiefstal is dan ook een goedkope Hyundai kopen, berichtte het AD. Een betere reclameslogan is bijna niet de denkbaar.
  17262 Hits
  1 Comment
17262 Hits
1 Comment

Waarom Angela de Jong zoveel impact heeft in de mediawereld

Waarom Angela de Jong zoveel impact heeft in de mediawereld

Analyse (toegegeven, gestolen van iemand): er is nog nooit een columniste geweest met zoveel impact als Angela de Jong van AD. Hoe komt het dat de mediawereld zo bezig is met haar visie op tv?

 
Weten jullie het nog? Naar de eerste aflevering van De Luizenmoeder keken 844.000 mensen. Veel voor een comedy op NPO3, maar ook weer niet revolutionair. De volgende ochtend kwam echter de tv-recensie van Angela de Jong van AD naar buiten, de cast van de serie zat bij DWDD en een paar weken later keken er 3,5 miljoen mensen. Blijkbaar heeft het heel veel impact wat de mediachef van AD zegt:

 
‘Ik heb in tijden niet zó hard gelachen. Zo bevrijdend en tegelijk ongemakkelijk. Want je realiseert je als kijker tussen twee lachbuien door: hierom lachen, dat kan écht niet meer. En dat maakt De Luizenmoeder honderd keer interessanter en effectiever dan al het gedram van de Sylvana’s van deze wereld.’
 
Er is inderdaad nog nooit een recensente geweest met zóveel invloed als De Jong. Natuurlijk lazen media- en marketingmensen wel eens de recensie van Jean Pierre Geelen van De Volkskrant, maar zijn visie bleef altijd een beetje tussen de optrekkende condens van de grachtengordel hangen. Bovendien focuste hij, vanwege de achterban en eigen interesse, altijd wat meer op de highbrow documentaires terwijl mensen in de mediawereld ook alles willen weten over wat er gebeurt bij Talpa, RTL en SBS. Die maken wat minder onderscheid tussen de nieuwste Johnny de Mol en een ingewikkelde docu van Frans Bromet. Je had ook Marcel Peereboom Voller van De Telegraaf, maar die was eigenlijk iets te genuanceerd om echt veel impact te hebben.

 
 
Net een gewone kijker
Wat maakt dat de recensies van De Jong zo enorm veel impact hebben? Dat heeft vooral te maken met dat ze precies opschrijft wat ze denkt en daarmee is ze eigenlijk een gewone kijker (maar wel extra goed geïnformeerd). Ze spaart, net zoals wij allemaal op de bank, niemand en daarmee schat ze de kijker op waarde, op tv-gebied zijn we immers allemaal een beetje kenner en zo’n miljoenenindustrie mag best kritisch beoordeeld worden. Wij kijkers wisten al een jaar lang dat de show van Humberto niet goed genoeg was, dat hij gasten te weinig journalistiek aanpakt en dat er altijd vederlichte RTL-sterren aanschoven. Wij zien dat als kijker en tv-recensenten (een beroepsgroep die bijna volledig was wegbezuinigd, maar mede door De Jong weer aan populariteit wint onder hoofdredacteuren) moeten dat - desnoods - keihard opschrijven.

 
‘Het wordt tijd dat de zender zich een goed werkgever toont en de lijdensweg van Humberto en zijn redactie beëindigt. Natuurlijk is het niet leuk om toe te moeten geven dat het over is, maar je mag uit misplaatste trots en bovenmaatse ego’s je werknemers niet zo laten bungelen. Als je het dan vertikt om écht grote ingrepen te doen in het format - andere onderwerpkeuze, wisselende presentator - dan rest geen andere optie om de stekker eruit te trekken. Dat is slikken voor iedereen, dat snap ik best, maar wel het meest menselijk.’
 
Zij is de recensente van het volk, van ons dus. Genuanceerde tv-bazen kunnen vinden dat de vermeende affaire van Humberto met Dionne Stax geen invloed heeft op de kijkcijfers, maar De Jong weet dat mensen in normale gezinnen tegen elkaar zeggen: ‘als hij daarover liegt, zal hij wel vaker liegen als dat uitkomt’. De Jong benoemt dat, ze schrijft op wat 80 procent van ons vindt, maar dan goed verwoord.

Het prettige aan De Jong is dat ze het anti-grachtengordel gevoel heeft dat iedereen binnen AD zou moeten hebben (en wat columnisten als Paul de Leeuw of Halina Reijn ontberen). De Jong is een beetje provinciaals en daarmee associëren wij - normale mensen die blij zijn met hun boerenlullengezinnen - ons graag. Dat anti-grachtengordelgevoel zou AD veel meer moeten exploiteren.

 
 
Winst De Slimste Mens
Haar impact heeft trouwens nog een andere reden. De Jong heeft, mede door haar winst van De Slimste Mens, een podium gekregen. TV-makers zagen haar, wisten: ‘die heeft een mening en kan die goed verwoorden’ en dan ben je goud volgens Hilversumse begrippen. En nu vertelt ze bij WNL, Jinek en Pauw regelmatig wat ze al heeft opgeschreven in haar column en dat geeft haar een miljoenenpubliek.

Is dit een holadijéverhaal voor De Jong van iemand die een tijdje verhalen voor haar heeft geschreven (haar focus lijkt trouwens op de columns te liggen)? Nee helemaal niet want haar succes heeft ook een andere kant. Ze zit immers nu in de fase dat ze er zelf een beetje in gaat geloven. De remedie daartegen is heel overzichtelijk; niet teveel aanschuiven bij de egostrelende tv-programma’s die je bovendien zelf kritisch moet beoordelen. Dus Pauw/Jinek is prima, maar verder gewoon lekker je mediaclubje bij AD leiden. De Jong moet zichzelf op een zeer strikt mediadieet zetten en weet dat zelf ook prima. En oh ja, je kan echt niet langer alleen focussen op alleen lineaire televisie in je recensies; YouTubers en Netflix horen er echt bij want straks zijn anders al je lezers dood.

 
  23080 Hits
  0 Comments
23080 Hits
0 Comments

Die paar slechte PR-mensen maken een beroepsgroep niet overbodig

Die paar slechte PR-mensen maken een beroepsgroep niet overbodig

Sander Schimmelpenninck, hoofdredacteur van Quote vind ik een leuk ventje. Lekker scherp, niet te politiek-correct en hij komt prima uit zijn woorden. Zijn analyse van het PR-vak is echter wel een beetje kort door de bocht. In de PR-wereld lopen gewoon redelijk wat klunzen rond, net zoals in de journalistiek.

 
Ze zijn wel met veel, de PR-mensjes. In 2010 is uitgezocht dat er 150.000 PR-mensen, managers en voorlichters rondlopen op 15.000 journalisten. In 2014 kwam een Amerikaans onderzoek tot een verhouding van 1 op 4,6 wat iets realistischer lijkt. Maar toch. Ikzelf ben inmiddels een jaartje of achttien journalist, eerst in de sport voor Helden Magazine en nog wat andere bladen en later op het gebied van media voor o.a. Nieuwe Revu, AD en Parool. Ik ben niet van de schandalen zoals bij Quote, maar interviewde aardig wat sporters en tv-mensen en dan kom je altijd veel PR-mensen en managers tegen. Bij de omroepen ‘beschermen’ (veel te grote aantallen) voorlichters tv-mensen en elke voetbalclub heeft ook minimaal een persman of -vrouw die de sporters en trainers onder zijn hoede heeft qua media.

 
Analyse van PR-mensen
Als je dan met die mensen samenwerkt, kun je na vijftien jaar best een analyse maken van hun werk. En wat ik al zei: er zijn hele goede en hele slechte bij. De slechte PR-mensen kenmerken zich door een ongezonde dosis respect voor de sporter of tv-persoon, die beschermen ze met heel hun hart terwijl die mensen daar zelf over het algemeen niet op zitten te wachten. Bij SC Heerenveen zat een tijdje een vrouw die overal ‘nee’ op zei (terwijl het daar echt geen storm loopt qua media-aandacht) en die haar mailtjes altijd eindigde met ‘hopende u voldoende geïnformeerd te hebben’. Dat is misschien leuk bij een bibliotheek, maar dat kan echt niet in de voetbalwereld.
Bij RTL kwam het voor dat ik de aardige Dries Roelvink wilde spreken over de real life show van zijn zoon. Ik had even contact met de voorlichter en daar hoorde ik verder niets van (terwijl ze mijn deadline wist). Op de site van Dries staat echter gewoon zijn nummer dus ik belde hem, tikte het verhaaltje en klaar. Twee dagen na de publicatie kreeg ik een mail van RTL dat mijn aanvraag nog een tijdje kon duren want Dries was druk. Bij ADO Den Haag zat ook een PR-mevrouw met wie ik altijd ruzie had over wat de trainer precies had gezegd (of had willen zeggen).

 
Meerwaarde voor journalisten
Ondanks bovenstaande opsomming is het niet eerlijk om die hele beroepsgroep in een hoek te zetten. Er zijn er genoeg die echt meerwaarde hebben voor de mensen voor wie ze werken en die ook nog eens meedenken met journalisten. Over het algemeen zijn dat trouwens de mensen die iets met de journalistiek hebben, die ons werk een beetje snappen. Ik zal er een paar uitlichten:

Ester Bal bij Vitesse werd altijd geroemd door journalisten. Ik ken haar niet goed hoor, maar zij regelde het altijd perfect en als ze je een beetje vertrouwde, bemoeide ze zich er verder niet mee. Kees Jansma was natuurlijk ook prima bij de KNVB, die regelde het altijd en door zijn charme liet hij dat samenvloeien met de belangen van Oranje. Hij bracht me een keer naar het station na een interview en zei zoiets als: die Joris Mathijsen is een leuke vent, bel hem een keertje. Waarschijnlijk voelde Mathijsen zich een beetje achtergesteld bij de grote mannen.

 
De aardigste van allemaal
Absoluut de beste, aardigste van allemaal is Anja van Ginhoven, tot begin vorig jaar bij NOS actief en tegenwoordig bij Discovery/Eurosport. ,,Ja Bas, Mart zit in de VS, maar als je dit nummer belt dan krijg je zijn vrouw en dan komt Mart ook even aan de lijn.’’ Waarom ze zo goed is? Ze is gewoon heel aardig, regelde het altijd voor je en dacht bovendien mee als er iemand niet kon. ,,Nee, Henry kan niet voor Veronica Magazine, maar bel anders Jeroen Stomphorst, vindt ie leuk.’’ Of: ,,Je moet Jeroen Elshoff hebben, die heeft altijd al in Veronica Magazine willen staan.’’

Het heeft natuurlijk ook met een gezamenlijk belang te maken of ze iets voor je regelen. Ralph van Baasbank is al jaren manager van Sven Kramer en Ranomi Kromiwidjojo en ik kreeg altijd maar weinig gedaan bij hem. Ik had de moed eigenlijk opgegeven totdat hij niet zo lang geleden voor verhalen bij Intermediair en frank.news interviews regelde met zijn sporters. Mijn analyse? Hij had gewoon niks aan mij destijds, de verhalen voor Veronica Magazine waren van die vederlichte entertainmentstukken en meestal een herhaling van zetten. Zijn belang was dat Kramer en Kromo iets inhoudelijks kwijt konden en dat was destijds niet mijn belang.

 
Wat de kenmerken zijn van goede PR-mensen? Tenminste, in de ogen van een journalist.
1. Ze denken altijd mee met de journalist die maar één belang heeft: met een goed verhaal komen dat mensen graag lezen;
2. Ze vragen niet de hele tijd: wat is je deadline? omdat ze dat op de cursus hebben geleerd;
3. Ze regelen het voor je en zeggen het eerlijk als het even niet lukt;
4. Ze zijn niet te lief voor de mensen wiens belang ze dienen, hebben daar een zakelijke relatie mee;
5. Ze zijn gewoon een beetje aardig en gedragen zich niet als de sterren die ze vertegenwoordigen.

 
Iedereen journalist
PR- en communicatiemensen zijn natuurlijk steeds meer journalisten aan het worden. Als je tegenwoordig immers bij een club, omroep of bedrijf werkt ben je minder afhankelijk van journalisten die over je schrijven, je hebt eigen media tot je beschikking. Omdat je dus sowieso als journalist moet denken, zou het relaxed zijn als er in de beroepsgroep veel mensen werken die hun oude vak niet vergeten zijn. Het gaat mis als ze zich opstellen als de gatekeeper, als de gladstrijker van de geheimen. Een overbodige beroepsgroep? Op het Mediapark kan het wel iets minder, maar voor de rest valt het wel mee. En de kwaliteiten? Gewoon net zoals in de journalistiek: een paar hele goede, iets meer zijn er gemiddeld en een paar héle slechte.

 
  4275 Hits
  0 Comments
4275 Hits
0 Comments

NOS kan nog jaren vooruit met uitzenden Olympische Spelen

NOS kan nog jaren vooruit met uitzenden Olympische Spelen

In de wereld van de commerciële sport gaat het allemaal om geld. Maar de NOS-uitzendingen van de Olympische Winterspelen tonen aan dat je ook de factor ‘kwaliteit’ kan meenemen in het beslissen over sportrechten. De voorsprong die de NOS heeft op de concurrentie is misschien niet meer in te halen.

 
De rechten van de Olympische Spelen tot en met 2024 zijn in 2015 voor de Europese markt verkocht aan Discovery dat uitzendt op dochterbedrijf Eurosport. Even leek het erop Eurosport dat op exclusieve basis zou doen, maar de NOS wist een sublicentie te verwerven voor de Spelen van 2018 en 2020 die inhoudt dat de NPO gewoon een hele dag mag uitzenden. Alleen de streamingrechten en het live-ijshockey bleven exclusief bij Eurosport. De afgelopen twee weken toonden aan dat die sublicentie eigenlijk een voorwaarde moet zijn voor de bezitters van de rechten.

 
Zenders vergelijken
Als medialiefhebbers hebben jullie beide zenders vast vergeleken. Je wordt wakker en kijkt een half uurtje naar NPO 1, vervolgens zap je naar Eurosport en blijft daar even hangen. Bij Eurosport zit er een presentator aan tafel die af en toe een vraag stelt aan de man naast hem die alle sporten in de gaten houdt. Presentator Neal Petersen is prima hoor, liefhebbers herkennen hem van het vrolijke online voetbalprogramma FC Afkicken en de jongen naast hem is ook een sportliefhebber, maar het verschil tussen de aanpak van de NOS is enorm. Soms schakelen ze bij Eurosport vanuit de studio over naar de commentatoren, Ron Berteling is bijvoorbeeld een geweldige ijshockeycommentator, maar je ziet er geen reportages, mini-docu’s, talkshows, diepgravende interviews of analyses van kenners. Een leuke rol was nog weggelegd voor ex-snowboardster Nicolien Sauerbreij die met haar microfoon langsging bij de sporters.

 
Blijven hangen bij de NOS
Het werd wel een beetje pijnlijk als je daarna bleef hangen op de NOS. Bij de grote sporten voor Nederland, het shorttrack en het schaatsen zaten ervaren presentatoren/ interviewers als Dione de Graaff en Jeroen Stomphorst die voorbeschouwen met kenners die zijn geselecteerd op de factoren ‘expertise’, ‘praktijkervaring’ en ‘verbale kwaliteiten’. Je kunt Erben Wennemars een drukke wijsneus vinden, maar hij zitten middenin de sport, heeft een mening en kan het aardig vertellen. Het niveau van de commentatoren is ook hoog, iemand als Hans van Zetten kan je helemaal meenemen in het kunstschaatsen en Ayolt Kloosterboer kan bij het curling een perfecte mix neerleggen van ‘uitleggen’ en entertainen.

 
Stomphorst en Lodiers
De echte media- en sportliefhebber zal daarna een tijdje naar NPO Radio 1 gegaan zijn waar mensen als de al aangehaalde Stomphorst, De Graaff en de verrassend leuke Patrick Lodiers een programma aan elkaar praten rond het schaatsen en shorttrack. Ze zijn ter plekke en er schuiven voortdurend interessante gasten aan (hoewel het wel een beetje werken wordt als de analist van dienst vertelt over een shorttracktraining). Ze hebben ook oog voor factoren buiten de sport; de leuke Mischa Blok maakte bijvoorbeeld reportages over haar geboorteland Zuid-Korea.

 
Patrick Lodiers om half negen
Lodiers is trouwens echt de ontdekking van De Spelen, ik wil niet stoken maar die zou je prima het avondprogramma kunnen laten doen (want wat is die Henry Schut toch saai hè). Angela de Jong adviseerde in AD te stoppen met die avondtalkshow, maar ik zou zoeken naar een nieuwe spannende combinatie. Lodiers en Thijs Zonneveld? Dione & Thijs? Leuker was trouwens dat uurtje om 18 uur met de immer ontspannen Herman van der Zandt en ex-schaatser Bart Veldkamp. De uitzendingen vanaf de shorttrack- en ijsbaan werden elke dag afgewisseld met goede reportages over de internationale helden van de Spelen waardoor je een prima beeld krijgt van alle verhalen. Het leuke aan de Winterspelen is dat het aanbod wat kleiner is waardoor de focus niet alleen op de Nederlanders ligt.

 
Een negen voor de NOS
Als je met cijfers zou werken voor de kwaliteit dan kan je niet anders doen dan de NOS een negen geven en Eurosport een zesje. Natuurlijk heeft het allemaal met budgetten te maken, maar een onsje meer had gemogen bij de rechtenbezitter. Of kwaliteit ook loont? Alle NOS-uitzendingen van De Spelen domineerden de afgelopen weken de Top 25; neem bijvoord een  willekeurig gekozen zondag 18 februari; vijf Olympische sportuitzendingen staan in de Top 10 van de dag met stuk voor stuk meer dan 1,1 miljoen kijkers. Uitschieter is de Olympische 500 meter bij de vrouwen met meer dan 2,5 miljoen kijkers (en dat is precies een afstand met weinig Nederlandse kansen). Op diezelfde dag kijken er naar de uitzendingen van Eurosport enkele tienduizenden mensen.

 
Publiek geld
Natuurlijk is er een fundamentele discussie te voeren of je van publiek geld zóveel aandacht moet besteden aan De Olympische Spelen. En ja bezuinigen kan nog wel een beetje (als simpele mediajournalist kun je kiezen tussen zes persvoorlichters). Maar als je twee tot drie miljoen mensen twee weken lang oprecht kan laten genieten van de sport dan doe je wel iets goed, toch? Sterker nog, dan kun je de stelling lanceren dat kwaliteit zich altijd uitbetaalt. Die miljoenen kijkers leveren immers weer extra STER-geld op hoewel de inkomsten misschien de kosten niet helemaal zullen dekken.

 
Terugkeer van de waarderingscijfers
Maar het gaat niet altijd alleen om geld in het leven. Misschien moet je het plezier dat je mensen geeft met die programma’s ook meenemen, zoals vroeger de waarderingscijfers werden gemeten. Of moet er in de effectmeting een cijfer komen voor de hoeveelheid leuke gesprekken met collega’s en vrienden die de uitzendingen opleveren? Tijdens mijn treinreis tussen Den Bosch en Utrecht prikten er twee keer tranen in mijn ogen; na het goud van de ontwapende shorttrackster Suzanne Schulting (met geweldig commentaar van Sebastiaan Timmerman) en iets later vertelde Mischa Blok over het moment dat zij werd geadopteerd en pas recent haar biologische vader opzocht. Die emotie is onbetaalbaar toch?
  9638 Hits
  2 Comments
9638 Hits
2 Comments